Archief - Heb je een lief: the sequel deel 14,5
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
ad: 't komt even weer allemaal terug en heb geen idee met wie er nog over te praten. Er helpt toch niks, de situatie blijft gelijk.
.glashelder
Legacy Member
Nou goed. Hier dan maar verder.
Mark belde mij om te zeggen dat z'n rug nog altijd niet beter was, maar ik moest maar helpen met hem in en uit de auto te zetten, of zouden we toch wachten tot morgen? No way, ik sleur u wel uit die auto, hups.
Dus ik ben deze avond de hele avond bij hem geweest (en ja, hij had echt last van zijn rug, het was geen excuus, wat ik eerst dacht). Om een lang verhaal kort te maken: hij zou half buiten vliegen uit het hospitaal, en half zelf vertrekken. De sfeer is daar op z'n minst gespannen te noemen (mensen daar hebben ons zien lopen en het is roddelen à volonté want een jong ding is achter Mark komen vragen en zei dat ze z'n partner was), en met de verpleging/dokters/gedoe is het ook niet al te best. Wáárom hij nu precies buiten vloog dat wou hij mij (weer) niet zeggen, want "je moet reageren op de gevolgen van een situatie en dat doe ik nu, ik ga mij niet bezig houden met menselijke dingen te verklaren en speculeren over theorieën maar ik richt mij op het oplossen van de situatie", of iets in die aard.
Ik zat nog niet lang in z'n auto toen z'n gsm ging. Het was z'n kleinzoontje, die nog eens met opa wou praten. Na een tijdje gaf het kleinzoontje de gsm door aan de mama (Mark zijn dochter dus), en toen ging het ook over hoe de situatie nu moet worden opgelost. Ik heb zijn dochter horen praten, ik heb grotendeels gehoord wat ze zei of dat kon ik er uit afleiden, en ofwel maakt hij haar ook blaasjes wijs (ze vroeg onder andere hoe dat nu kwam dat hij daar weg moest, waarop hij zei dat het door omstandigheden kwam), ofwel... euh, tja
Ze vroeg ook of hij nu bij haar moest komen wonen, want z'n huis wordt nog steeds half verbouwd (al van voor hij in 't ziekenhuis lag is hij daar mee bezig), it's a mess, de riolering ligt open, de badkamer staat er nog maar half, etc. Dus ze zijn druk bezig met daarvoor een oplossing te zoeken. Z'n zus had ook al gezegd dat hij daar een paar maanden mocht komen wonen, en hij had zelf al gedacht om iets te huren, maar hij kan nog niet echt een beslissing nemen op dit moment.
Het is namelijk belangrijk dat die therapie voortgezet wordt (de kinesie, de oefeningen, de doktersbezoeken) en dus zijn ze op zoek naar iets anders voor hem. Er zijn al verschillende mogelijkheden, maar ofwel niet zo dicht bij huis, ofwel met andere nadelen (gesloten instelling, of minder geschikt dan het hospitaal waar hij nu zit, etc). Dus hij kan nu eigenlijk weinig doen, iedereen is druk bezig met een oplossing te zoeken. Het hospitaal zelf, z'n hoofdbegeleider daar, en z'n familie ook.
En er zijn dus blijkbaar negen paviljoenen daar. Ik heb met de verplegers van paviljoen 1 en 2 gepraat, maar dat is de volle psychiatrische afdeling (geen motorische patiënten) dus ja, die weten helemaal niks van Mark, die zit zo'n beetje aan de andere kant van het terrein.
Dus euh. Ja. Beetje vreemde situatie, allemaal. Hij is nu vooral bezig met oplossingen te zoeken en hij was wel heel boos op mij, omdat hij nu door externe omstandigheden (en toen keek hij eens naar mij) zich met zo'n dingen moet bezighouden. Hij snapt nog steeds niet waarom ik daar zo onverwachts stond en zei ook dat als ik hem écht écht écht wou bezoeken, dat hij daar dan wel voor gezorgd zou hebben. Blijkbaar heb ik me in de twee jaar niet zo duidelijk gemaakt, want ik dacht dat hij wel wist dat ik hem écht écht écht graag meer zou zien.
En, nou ja. Ik ben nog steeds voorzichtig want heel de voorbije week was eigenlijk één grote schok voor mij en ik durf het nog steeds niet goed aan om hem weer te vertrouwen, maar als hij mij dan bijvoorbeeld kan zeggen waar mijn vriendin en ik stonden op dat terrein en waar we liepen (omdat mensen ons gezien hebben en dat gezegd hebben tegen hem),... En als zijn dochter aan telefoon ook over het hospitaal praat, en over hoe het nu moet opgelost worden...
Hij zei ook nog dat hij morgen al wat ging beginnen inpakken en proberen om het al naar huis te brengen, en of ik hem dan morgen ook graag zou zien. Ja, duh. (Update vandaag: beetje z'n rug geforceerd, is weer slechter, hopelijk morgen dan maar.)
Dus euh. Barst maar los, zou ik zeggen.
Mark belde mij om te zeggen dat z'n rug nog altijd niet beter was, maar ik moest maar helpen met hem in en uit de auto te zetten, of zouden we toch wachten tot morgen? No way, ik sleur u wel uit die auto, hups.
Dus ik ben deze avond de hele avond bij hem geweest (en ja, hij had echt last van zijn rug, het was geen excuus, wat ik eerst dacht). Om een lang verhaal kort te maken: hij zou half buiten vliegen uit het hospitaal, en half zelf vertrekken. De sfeer is daar op z'n minst gespannen te noemen (mensen daar hebben ons zien lopen en het is roddelen à volonté want een jong ding is achter Mark komen vragen en zei dat ze z'n partner was), en met de verpleging/dokters/gedoe is het ook niet al te best. Wáárom hij nu precies buiten vloog dat wou hij mij (weer) niet zeggen, want "je moet reageren op de gevolgen van een situatie en dat doe ik nu, ik ga mij niet bezig houden met menselijke dingen te verklaren en speculeren over theorieën maar ik richt mij op het oplossen van de situatie", of iets in die aard.
Ik zat nog niet lang in z'n auto toen z'n gsm ging. Het was z'n kleinzoontje, die nog eens met opa wou praten. Na een tijdje gaf het kleinzoontje de gsm door aan de mama (Mark zijn dochter dus), en toen ging het ook over hoe de situatie nu moet worden opgelost. Ik heb zijn dochter horen praten, ik heb grotendeels gehoord wat ze zei of dat kon ik er uit afleiden, en ofwel maakt hij haar ook blaasjes wijs (ze vroeg onder andere hoe dat nu kwam dat hij daar weg moest, waarop hij zei dat het door omstandigheden kwam), ofwel... euh, tja
Ze vroeg ook of hij nu bij haar moest komen wonen, want z'n huis wordt nog steeds half verbouwd (al van voor hij in 't ziekenhuis lag is hij daar mee bezig), it's a mess, de riolering ligt open, de badkamer staat er nog maar half, etc. Dus ze zijn druk bezig met daarvoor een oplossing te zoeken. Z'n zus had ook al gezegd dat hij daar een paar maanden mocht komen wonen, en hij had zelf al gedacht om iets te huren, maar hij kan nog niet echt een beslissing nemen op dit moment.Het is namelijk belangrijk dat die therapie voortgezet wordt (de kinesie, de oefeningen, de doktersbezoeken) en dus zijn ze op zoek naar iets anders voor hem. Er zijn al verschillende mogelijkheden, maar ofwel niet zo dicht bij huis, ofwel met andere nadelen (gesloten instelling, of minder geschikt dan het hospitaal waar hij nu zit, etc). Dus hij kan nu eigenlijk weinig doen, iedereen is druk bezig met een oplossing te zoeken. Het hospitaal zelf, z'n hoofdbegeleider daar, en z'n familie ook.
En er zijn dus blijkbaar negen paviljoenen daar. Ik heb met de verplegers van paviljoen 1 en 2 gepraat, maar dat is de volle psychiatrische afdeling (geen motorische patiënten) dus ja, die weten helemaal niks van Mark, die zit zo'n beetje aan de andere kant van het terrein.
Dus euh. Ja. Beetje vreemde situatie, allemaal. Hij is nu vooral bezig met oplossingen te zoeken en hij was wel heel boos op mij, omdat hij nu door externe omstandigheden (en toen keek hij eens naar mij) zich met zo'n dingen moet bezighouden. Hij snapt nog steeds niet waarom ik daar zo onverwachts stond en zei ook dat als ik hem écht écht écht wou bezoeken, dat hij daar dan wel voor gezorgd zou hebben. Blijkbaar heb ik me in de twee jaar niet zo duidelijk gemaakt, want ik dacht dat hij wel wist dat ik hem écht écht écht graag meer zou zien.
En, nou ja. Ik ben nog steeds voorzichtig want heel de voorbije week was eigenlijk één grote schok voor mij en ik durf het nog steeds niet goed aan om hem weer te vertrouwen, maar als hij mij dan bijvoorbeeld kan zeggen waar mijn vriendin en ik stonden op dat terrein en waar we liepen (omdat mensen ons gezien hebben en dat gezegd hebben tegen hem),... En als zijn dochter aan telefoon ook over het hospitaal praat, en over hoe het nu moet opgelost worden...
Hij zei ook nog dat hij morgen al wat ging beginnen inpakken en proberen om het al naar huis te brengen, en of ik hem dan morgen ook graag zou zien. Ja, duh. (Update vandaag: beetje z'n rug geforceerd, is weer slechter, hopelijk morgen dan maar.)
Dus euh. Barst maar los, zou ik zeggen.
Hekje#
Legacy Member
Ik hoop voor jou dat dit de waarheid is. Ik gun het u van harte om gelukkig te zijn, maar ik zou toch voorzichtig zijn in het begin.
Echt spijtig dat hij amper iets wilt vertellen over dat verblijf. Maarja, ik kan niet zeggen wat in zijn hoofd omgaat. Schaamt gij zich dan zo hard daarover ? Ik kan begrijpen dat hij dat niet tegen jan en alleman gaat zeggen, maar tegen jou (3 jaar relatie?) mag hij daar toch open over zijn imo.
Mja komt blijkbaar allemaal wel goed.
Echt spijtig dat hij amper iets wilt vertellen over dat verblijf. Maarja, ik kan niet zeggen wat in zijn hoofd omgaat. Schaamt gij zich dan zo hard daarover ? Ik kan begrijpen dat hij dat niet tegen jan en alleman gaat zeggen, maar tegen jou (3 jaar relatie?) mag hij daar toch open over zijn imo.
Mja komt blijkbaar allemaal wel goed.
Batiatus
Legacy Member
Hekje# zei:Ik hoop voor jou dat dit de waarheid is. Ik gun het u van harte om gelukkig te zijn, maar ik zou toch voorzichtig zijn in het begin.
Echt spijtig dat hij amper iets wilt vertellen over dat verblijf. Maarja, ik kan niet zeggen wat in zijn hoofd omgaat. Schaamt gij zich dan zo hard daarover ? Ik kan begrijpen dat hij dat niet tegen jan en alleman gaat zeggen, maar tegen jou (3 jaar relatie?) mag hij daar toch open over zijn imo.
Mja komt blijkbaar allemaal wel goed.
Kging net posten maar dit sluit helemaal aan bij wat ik denk.
Ik hoop dat alles in orde komt voor jou Glas
.glashelder
Legacy Member
Hekje# zei:Ik hoop voor jou dat dit de waarheid is. Ik gun het u van harte om gelukkig te zijn, maar ik zou toch voorzichtig zijn in het begin.
Echt spijtig dat hij amper iets wilt vertellen over dat verblijf. Maarja, ik kan niet zeggen wat in zijn hoofd omgaat. Schaamt gij zich dan zo hard daarover ? Ik kan begrijpen dat hij dat niet tegen jan en alleman gaat zeggen, maar tegen jou (3 jaar relatie?) mag hij daar toch open over zijn imo.
Mja komt blijkbaar allemaal wel goed.
Oh, ik zeg nog niet dat het allemaal in orde is hoor. Sowieso was de afgelopen week heel erg turbulent voor ons allebei en daar moeten we ook even van bekomen... (Hij meer dan ik, met die praktische gevolgen
)En ja, hij is dus gewoon een enorm moeilijk mannetje op dat vlak. Ik dacht dat hij mij specifiek zo buitensloot in zijn leven, maar toen hij aan het bellen was met zijn dochter zat ik vlak naast hem en ik herkende dus heel veel van de dingen die hij zei tegen haar, de manier waarop hij ze zei,... Dat hij bijvoorbeeld niet wou zeggen waarom hij daar nu was buiten gevlogen, en dat hij nu "geen tijd had", en toen ze vroeg waarom zei hij echt rechtuit: "dat gaat jou niks aan." Die dochter kan daar blijkbaar beter mee om dan ik (of ze is het al gewend
) want daarop begon ze gewoon te lachen, terwijl ik dacht van "oooh, zo grof", haha.En ik probeer nog wel een beetje subtiel te polsen naar de dingen waarnaar ik nieuwsgierig ben hoor, of ook even checken of zijn verhaal wel blijft kloppen. Gewoon zo van, "oei, ik moet nu helpen met je sokken aan te doen, maar hoe doe je dat dan morgen in het hospitaal?" of zo.
Morrissey
Legacy Member
Met iemand die 50 keer belt/sms't als hij niets laat weten? No offence, maar van zo iemand word ik knettergek. En Glas heeft er veel te veel geduld mee, brr hoe kunt ge dat volhouden...
Soit, hier 7 maanden samen met mijn vriendin, heel gelukkig en citytrip naar Parijs geboekt binnekort
Soit, hier 7 maanden samen met mijn vriendin, heel gelukkig en citytrip naar Parijs geboekt binnekort
glashelder
Legacy Member
Doe eens niet zo hysterisch, ik kom met moeite aan 50 sms'en per week naar iedereen die ik ken. Ik stuur Mark sowieso 1 berichtje per dag, meestal 2 (het mijne + het antwoord op het zijne). Als het uren duurt voor ik antwoord krijg, kunnen er dan misschien nog 1 of 2 bijkomen om even te vragen of alles ok is, afhankelijk van hoe snel hij reageert. Sowieso hoort hij me niet eens voor 18 uur (aangezien hij dan in therapie zit).Fireflies zei:
Nou, totaal losgeslagen ben ik.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.