Goh, ik wil niet dat hij op dat moment liegt en zegt: "maar neeeee, 't is allemaal niet waar, je ziet er schitterend uit! Dik? Waar! Ik zie je bijna niet!"

Dat zou ik ook helemaal niet appreciëren.
Maar hij kan ook gewoon zeggen... "Ja, da's waar. Ik vind dat niet erg hoor, maar als je het zelf niet ok vindt moet je er misschien iets aan doen." Hij komt iedere keer met een oplossing, daar vraag ik toch niet achter
't Is dat "ik vind dat niet erg hoor" dat er aan ontbreekt

Terwijl ik ergens wel wéét dat hij het niet erg vindt (of althans, hij heeft er nog nooit iets van gezegd of over geklaagd, hij is daar niet zo mee bezig denk ik en hij is zelf ook geen lichtgewichtje hé

), maar 'k weet niet, ik denk dat ik op dat moment verbloemd vráág of hij het erg vindt.
En dat moet ik dan maar de volgende keer vragen, in plaats van zo raar te doen.
Dank u, 9lives!