DaFreak zei:
Niets maar het gebruik ervan impliceert dat het een geestesziekte is. (duh) Er is geen sluitende definitie. Wat onder geestesziekte valt hangt af van de ervaring van de patiënt en evolueert naarmate met wat de maatschappij leert accepteren. Transgenderism als dusdanig bestempelen houdt een vooroordeel in en wijst naar psychofarmaceuticals en psychotherapie als oplossing terwijl alle onderzoek aantoont dat dit nadelig is voor de patiënt en er wel resultaten te boeken zijn met een biomedische behandeling.
Wij praten hier nog altijd over GID maar dit is onlangs gereclassificeerd tot gender dysphoria in de DSM-5. GID pathologiseerde gender variëteit en idealiseerde het binaire model van gender wat leidt tot de verdere stigmatisering van de transgender, intersex en gender non-conforming community. In mensentaal zei het in feite dat er maar 2 juiste manieren van leven waren en dat je oftewel één van die uitgezette paden moest volgen oftewel ziek geacht werd.
Zo is homoseksualiteit bijvoorbeeld ook lange tijd een geestesziekte geweest volgens het DSM maar vandaag gelukkig niet meer. Inzake transgenderism en gender non-conforming gedrag is hetzelfde gebeurd maar dit moet de mainstream nog verder doordringen alvorens het echt geaccepteerd zal worden.
Over het algemeen zou ik enkel spreken van een geestesziekte wanneer de patiënt niet lucide is of als deze zo nadelig is voor het functioneren dat deze die zelf als dusdanig ervaart. Alles wat afwijkt van de norm wordt door bepaalde ideologie immers maar al te graag afgedaan als geestesziekte en ongewenst.
Dat is nogal een hypocriet verwijt want het andere extreme uiterste is
jouw ideologie die stelt dat iedere (geestes)ziekte dan maar aanzien moet worden als een normale diversiteit en waarbij de schuld van alle leed simpelweg gelegd bij de maatschappij die hiermee (nog) niet kan omgaan, wat ook maar zo absurd is als kan zijn.
Je leest ook compleet mis en naast wat ik zeg:
Ik zei helemaal niet dat transgenderisme op zich een geestziekte is. Wel is het zo dat transgenders
die lijden onder hun ‘mismatch’, lijden aan een geestesziekte die GID oftwelwel gender dysphoria genoemd wordt. Dit is een psychologisch lijden en een stoornis die perfect past binnen de definitie van een geestesziekte, net zoals tal van andere geestesziektes. Het bestaan van een biologische factor in de ziekte is helemaal geen tegenargument hiertegen zoals jij stelde.
Wat je ook mislas is dat ik er nergens voor pleit dat transgenderisme opgelost moet worden met psychotherapie of - pharmaceuticals. Ik zeg - net zoals jij - dat het biomedisch / hormonaal behandeld moet worden maar dan niet met cross-sex hormonen, blockers en amputaties van lichaamsdelen maar same-sex hormonen.
Het huidige uitgangspunt nu is: er is een mismatch tussen sex en gender door hormonale afwijkingen dus passen we het lichaam aan met puberteitsblokkers, hormonen van het andere geslacht en operaties om sexorganen te verwijderen.
Misschien zou het een betere insteek zijn om het ontbreken van of geringe van productie van sex-hormonen die aan de basis liggen van het ‘transgender’ gevoel, biomedisch aan te vullen in plaats van het ‘transgender gevoel’ alleen maar verder te versterken door cross-sex hormonen. Het lichaam is namelijk niet hetgene dat per definitie 'fout' is en behandeld / gecorrigeerd moet worden. Het is de 'mismatch' dat de oorzaak is van GID en niets anders.
En het reclassifieren van de benaming ‘disorder’ tot ‘Dysphoria’ is simpelweg een positiever woordje om geen gevoelige teentjes te raken. Het ontkracht helemaal niet dat GID weldegelijk een (geestes)ziekte is.
Dat klopt niet hoor, door de eeuwen heen zijn er talloze zogezegd psychische aandoeningen gesneuveld omdat we ze hebben leren accepteren. Bovendien is er eenzelfde debat gaande betreffende asperger syndroom, ADHD, synesthesia, ... Alles wat je een ziekte noemt maar dat door de personen die er dan zogezegd aan lijden niet als dusdanig ervaren wordt zit in een moeilijk parket omdat er een maatschappelijke druk bestaat die die mensen tegen hun wil graag zou bijsturen naar iets dat ze als ideaalbeeld voorop stelt.
"Genezen" in de context van transgenderism is trouwens een gevaarlijk begrip waar heel wat subjectiviteit bij komt kijken en het is momenteel onmogelijk. Je definitie van "genezen" hangt af van waar je het gewicht legt; mind over matter of shackled by the flesh (ja ik draag mijn eigen bias hier op mijn mouw). Je kan de identiteit en persoonlijkheid van de persoon "genezen" of zijn lichaam. Beiden einddoelen zijn onbereikbaar maar de methode die luistert naar de wensen van de patiënt werpt het meeste vruchten af en de andere is imo onethisch tenzij de patiënt er zelf om vraagt. Echter moet je dan weer rekening houden met de maatschappelijke druk dat elk individu ervaart om niet te veel buiten de lijntjes te kleuren. Iedereen met een iet of wat moeilijker leven zou aangemoedigd worden die pil te overwegen om zo gelukzalig in de massa te kunnen verdwijnen. Je gaat dan alle hoekjes en kantjes eraf beginnen veilen die mensen doen verschillen van elkaar. Homos, mensen met een hoog iq, buitensporig creatieve kunstenaars, ... hebben immers ook allen een hogere kans op zelfdoding en worden in het beste geval ook vaak als "excentriek" bestempelt... Pillen tegen ontwikkelen?
Bovendien denk ik dat naarmate de maakbaarheid van de mens toeneemt we juist een tegenovergestelde evolutie zullen zien. Dat het lichaam nog meer het canvas wordt van de geest en dat onze creativiteit betreffende onze morphologie dusdanige vormen zal aannemen dat diversiteit tot hiertoe ongekende proporties zal aannemen.
"The more we learn about what we are, the more options we will discern about what to try to become. Americans have long honored the “self-made man,” but now that we are actually learning enough to be able to remake ourselves into something new, many flinch. Many would apparently rather bumble around with their eyes closed, trusting in tradition, than look around to see what’s about to happen. Yes, it is unnerving; yes, it can be scary. After all, there are entirely new mistakes we are now empowered to make for the first time. But it’s the beginning of a great new adventure for our knowing species. And it’s much more exciting, as well as safer, if we open our eyes." — Daniel C. Dennett, Freedom Evolves
Ook hier weer laat je niet de wetenschap maar puur je ideologie spreken die de realiteit op zijn kop zet en zegt dat het allemaal maar de maatschappij is die het probleem is, terwijl het weldegelijk de mismatch tussen gender en sex is, die de ziekte teweeg brengt.
Wat je stelt is even absurd als zeggen dat mensen met down syndroom of die geboren zijn met een ontbrekend ledemaat, eigenlijk geen aandoening hebben, maar dat het puur de maatschappij is ‘die anders naar hen kijkt’ die een probleem vormt en niet voldoende aandacht schenkt aan gevoeligheden.
De maatschappij kijkt anders naar hen, omdat deze individuen met problemen kampen, niet omgekeerd. Je kan onmogelijk voor iedere aandoening die bestaat de maatschappij aanpassen opdat deze tegemoet komt aan de gevoeligheden van alle mogelijke minderheden.
Om een hilarisch voorbeeld te geven:
Zelfs als je lijd aan white guilt syndrome (ook een psychische ziekte op zich) en een TV serie als ‘The 100’ maakt waarin vrouwen, zwarten en holebi’s en alle andere highlighted minderheden van onze samenleving (op haast lachwekkende wijze) alle prominente rollen spelen, zullen er alsnog idioten zijn die telkens een stapje verder gaan en van de seriemakers verontschuldigingen eisen omdat ze een fictief, lesbisch personage laten sterven:
The 100 Apologizes to LGBT Community for Lexa's Death - TV.com

Overgevoeligheid kent geen grenzen. Deze aanpak en ideologie is gewoon een doodlopend straatje dat men uit schrik om te stigmatiseren en zelf gestigmatiseerd te worden tot 'alt right' (wat jij hier doet) omdat het niet voldoet aan politieke correctheid inwandelt.
Je vergelijking met homoseksualiteit gaat niet op. Homoseksualiteit is simpelweg de aantrekking tot same-sex personen. Dat levert op zich geen psychologische problemen op. Hooguit onbeantwoorde liefde, wat heteroseksuelen ook moeten overwinnen. Een mismatch waarbij je lichaam en geestelijke zelbewustzijn niet op eenzelfde golflengte zitten is geen maatschappelijk probleem door gebrek aan aanvaarding maar een intern probleem bij een (significant?) deel van transgenders. Een maatschappij 'kan' je ongeluk versterken, maar er zijn grenzen op welke wijze de maatschappij hiermee kan of moet omgaan.
Het bouwen van aparte toiletten voor 0,5% van de samenleving hoort er bijvoorbeeld niet bij.