21/10/2006 Merkwaardig maar juist
De twee jonge verdachten van de dubbele doodslag in Heikruis-Pepingen zijn over de hele lijn vrijgesproken.Dat op zichzelf is merkwaardig: ze hebben zonder twijfel gedood en toch worden ze onschuldig bevonden. Door sommige mensen zal dat moeilijk begrepen worden, maar zo zit eerlijke en menselijke rechtspraak nu eenmaal in elkaar.
Er valt begrip op te brengen voor de beslissing van de Brusselse jury die na bijna twee weken ‘horrorverhalen’ de schuld niet bij de daders maar bij de slachtoffers heeft gelegd. De gezworenen hebben zich kennelijk laten leiden door de verstandige en doordachte analyse van de openbare aanklager die net voor de sluiting van de debatten verbijsterend uit de hoek kwam en de vrijspraak vroeg.
Wie aandachtig naar deze procureur-generaal heeft geluisterd, kan niet anders dan instemmen met zijn stellingname. Op de eerste plaats: hier had de gedode Christian Malot moeten terechtstaan, de gewetenloze pedofiel die jarenlang de kwetsbaarste kinderen uit onze samenleving schaamteloos heeft misbruikt. Naast hem mocht zijn - ook gedode - echtgenote Andrée Vanden Bossche zitten, de vrouw die het allemaal onder haar eigen ogen zag gebeuren en de pedoseksueel niet alleen liet betijen, maar hem ook nog tegen beter weten in bleef beschermen.
Volkomen terecht had de aanklager ook de Belgische justitie graag op het verdachtenbankje zien zitten. Hoe bestaat het dat gerechtsinstanties kinderen uit erg problematische gezinnen in handen geven van individuen die bekend staan als notoire pedofielen? Achteraf is gebleken dat Malot minstens één dode op zijn geweten heeft, de misbruikte jonge Marc die getraumatiseerd in zijn drugsverslaving verzonk en tenslotte zelfmoord pleegde. Zijn eigen (mishandelde) zus ondernam ook zo’n poging maar overleefde het.
Gelukkig maar, zo kon ze voorbije week getuigen over de hel waar zovele kinderen doorheen zijn gegaan, zijzelf inbegrepen. Het was deze Danielle X. die zich terecht beklaagde over de jeugdrechter die met ontstellend onbegrip de klachten van de misbruikte kinderen van tafel veegde en de pedofiel zijn gang liet gaan.
Terecht klaagde de openbare aanklager ook de ouders van de eerste beschuldigde aan. Zij lieten hun jonge zoon David op een schandelijke wijze in de steek en lieten hem ook tijdens het proces in de kou staan.
Ik kan instemmen met de visie van de aanklager dat de jonge Bouchat zó over zijn toeren is geraakt tijdens de ultieme confrontatie met zijn beul dat hij echt wel gedreven werd door een drang waaraan hij niet kon weerstaan. Iets méér reserve heb ik voor het jury-oordeel dat dit ook geldt voor zijn boezemvriend Sébastien die de echtgenote van de verkrachter doodstak. Kan vriendschap zó ver gaan dat je een persoon kan doden die je nog nooit hebt gezien? De Brusselse jury vond van wel.
Het zij zo, ik respecteer in de meeste gevallen het oordeel van de volksrechters. In ieder geval schaar ik mij achter de wijze mensen die er van uitgaan dat in de rechtspraak als ultieme regel geldt:“Er moet geen leed ‘toegevoegd’ worden, vaak is het al erg genoeg.”In deze zaak van Heikruis was het leed onnoemelijk zwaar,voor allemaal onschuldige kinderen, laat het nu genoeg geweest zijn. En daarom heb ik vrede met dit arrest. Met de hoop dat nu wat méér aandacht wordt besteed aan de onschuldigsten onder ons, de misbruikte kinderen, en dat met nog méér scepsis wordt gekeken naar justitie die vaak in gebreke blijft, nog altijd, Dutroux & Co ten spijt.
bron:
http://www.hbvl.be/nieuwsxtra/opinie/opinie1/default.asp
). Maar misschien wordt het systeem dan ook té streng? 