TONGEREN/OPGLABBEEK - 'De moordenaar moet iemand zijn met een motief en met de nodige technische kennis. En hij moet de kans hebben gehad om aan haar parachute te knoeien.' Dat zei Els Clottemans toen haar boezemvriendin Els Van Doren op 18 november 2006 te pletter stortte. De speurders volgden diezelfde redenering en kwamen uitgerekend bij Clottemans terecht. Vanaf vrijdag staat ze voor het assisenhof, beschuldigd van moord.
Hoe moet Els Clottemans zich nu al vier jaar voelen? Beschuldigd van een moord die ze niet wil bekennen. Omdat ze hem niet begaan heeft, zegt ze, maar daar staat ze nagenoeg alleen mee. Een psychisch zwakke vrouw met een laag zelfbeeld, zeggen psychiaters, maar blijkbaar wel sterk genoeg om niet te bezwijken onder de vele aanwijzingen en de jarenlange druk van haar ondervragers. Hoe hou je dat vol?
Hoe moet Els Van Doren zich op 18 november gevoeld hebben toen ze besefte dat zowel haar hoofdparachute als haar reserveparachute gesaboteerd waren? Toen ze wist dat ze te pletter zou storten. Toen ze besefte dat iemand haar dood wilde. Tien seconden heeft het nog geduurd voor ze een doodsmak maakte. Wat gaat er dan door een mens zijn hoofd? Kon ze nog vermoeden wie haar moordenaar was? Of was er alleen nog paniek?
Dubbelleven
Hoe moet haar echtgenoot Jan De Wilde zich hebben gevoeld toen de politie hem vertelde dat zijn vrouw gestorven was? Toen hij twee dagen later vernam dat ze al vijf jaar een minnaar had? Wat doe je als je hele wereld in elkaar stort? Als je gelukkige huwelijk een leugen blijkt. Welke emoties vechten dan met elkaar? Verdriet, woede, wanhoop?
'Meent ge dat nu echt?', bleef Jan De Wilde maar vragen. Vijf jaar was hij blind gebleven voor het dubbelleven van zijn vrouw. Altijd had hij geloofd dat zijn vrouw samen met Els Clottemans sliep, wanneer de twee op de club of bij hun Eindhovense collega-springer Marcel Somers overnachtten. Onvoorwaardelijk. Terwijl heel de valschermclub wist dat die twee een stel waren.
De oudere leden hadden het zien aankomen en de jongeren dachten dat het echt een getrouwd koppel was. Ze gedroegen zich ook zo. Kwamen open en bloot uit voor hun relatie. Hoe ver is Zwartberg van Lier? Zestig kilometer? Te ver alleszins om de tamtam zijn werk te laten doen. 'Ze werkt zo hard en ze is zo goed voor mij en de kinderen. Waarom zou ik haar die passie niet gunnen?', redeneerde De Wilde. Hij was trouwens zelf lid geweest van de club. Maar er was meer passie dan hij vermoedde.
Els Van Doren en Marcel Somers vormden sinds 2001 een stel. Vier jaar later kwam Els Clottemans erbij. Een 22-jarige studente, derde jaar lerarenopleiding. Een wat schuchtere, onzekere verschijning ook. Om de twee Elsen uit elkaar te houden, doopten ze haar Babs. En Marcel Somers noemden ze Mars. Naar de Romeinse oorlogsgod? Omdat het zo'n lekker stuk was? Of was het een banale samentrekking van zijn voor- en familienaam?
Ego gestreeld
Somers wordt de kroongetuige op het proces. Twee vriendinnen die hem aanbaden: het moet zijn ego oneindig hebben gestreeld. Vandaag betaalt hij de rekening. Ook al draagt hij juridisch geen schuld aan de dood van zijn vriendin, zijn verantwoordelijkheid is groot. Door van twee walletjes te eten. Door het hoofd van Clottemans op hol te brengen. Door bij de jonge vrouw verwachtingen te scheppen die hij nooit zou inlossen.
'Ik dacht nochtans dat ik duidelijk genoeg was tegen Clottemans', zei de Eindhovenaar achteraf. Het is waar: hij had haar inderdaad duidelijk genoeg laten voelen dat het nooit wat zou worden tussen hen. Dat ze slechts tweede keuze was. Dat ze alleen zijn bed mocht delen als Els Van Doren niet beschikbaar was.
Clottemans had daar trouwens iets op gevonden. Ze kwam een dag eerder langs dan haar rivale. Niet op zaterdag, maar al op vrijdag. Dan had ze Somers voor zich alleen. 'Ik denk dat Els Van Doren de laatste maanden een vaag vermoeden had', zei Somers. En dus had Van Doren een tegenzet gedaan: ze kwam steeds vaker ook al op vrijdag. Dan koos Somers steevast voor haar en vloog Clottemans weer naar de sofa in de woonkamer. De reservebank, waar ze op zaterdag ook al sliep. Daar lag ze dan te piekeren, terwijl Somers en Van Doren boven stoeiden.
Zo heb ik geen toekomst, vond Babs, en in juni 2006 brak ze met Somers. Ze trok eruit, ver weg, een vriend achterna naar Amerika. Waar ze in het parachutistenmilieu nieuwe vrienden maakte. En een nieuw lief vond. Het werden stormachtige maanden, die haast fataal afliepen toen ze na een feestje met een terreinwagen onder een vliegtuigvleugel door raasde. Een van de passagiers moest springen voor zijn leven en iedereen was woedend. Was het een ongeluk of een moordpoging? De twijfel is nooit helemaal weggenomen.
Uitgespuwd in VS
De Amerikaanse kliek spuwde Clottemans uit en ze nam een vlucht terug. Terug naar België en terug naar Somers. Die had niets bijgeleerd, want toen ze weer aanbelde, ontving hij haar met open armen. Dat was in oktober 2006. 'Ze drong zich op. Ik durfde haar niet brutaal af te wijzen uit schrik dat ze zich zou wreken. Door Jan of Els in te lichten over onze driehoeksverhouding', zei Somers. En dus nam hij haar weer in bed.
Wilde Clottemans gaandeweg meer? Wilde ze nummer één zijn? Zijzelf zegt van niet. Hoe dan ook, ze zat gevangen: als ze klikte, zou Somers die jaloerse Babs gegarandeerd dumpen. Dus stuurde ze een anonieme brief. 'Els, waar ben je in godsnaam mee bezig? Wat doe je je man en kinderen aan?' In de hoop dat Van Doren schrik zou krijgen en voor haar gezin zou kiezen. Of in de hoop dat De Wilde de brief onder ogen zou krijgen. De juwelier zag de brief inderdaad, maar hechtte er nauwelijks belang aan. 'Dat is weer zo'n bemoeial die ons de les wil spellen', zei Els. Hij geloofde haar. Onvoorwaardelijk.
Complexen
Plannetje mislukt, vloekte Babs, en ze deed een stap waartoe niemand haar in staat achtte. Behalve de psychiaters. 'Als ze de moord echt begaan heeft, dan bestaat er geen mooier voorbeeld van het Elektracomplex', zeggen ze. Samengevat: voor Babs waren Els Van Doren en Marcel Somers ouderfiguren. 'Net als Elektra begeert zij de ouder van het andere geslacht. En om zijn liefde te winnen, doodt zij de ouder van hetzelfde geslacht.'
Het is niet het enige complex waar Clottemans mee worstelt. Ze heeft een laag zelfbeeld, voelt zich onbegrepen, heeft zelfmoordneigingen, is hopeloos op zoek naar een man... Plus: ze is een psychopathische narciste, een theatrale drama queen, een manipulatrice die kicks zoekt uit verveling, een pathologische leugenaar die geen berouw kent. Emotioneel kil. Gevaarlijk ook, want de kans bestaat dat ze opnieuw strafrechterlijke feiten pleegt.
Biljarten met drie
Op vrijdag 10 november 2006 reed Els Van Doren weer naar Eindhoven. Babs was er ook al, want ze beschouwde de vrijdag nog altijd als háár vaste Marsavond. Babs was pissig als Van Doren al op vrijdagavond kwam, want dat betekende dat ze weer in haar eentje op de matras moest slapen. Hun parachutes legden ze in de hall en met zijn drietjes gingen ze biljarten. Na afloop kroop Els 's nachts bij Mars en Babs sliep in de woonkamer.
Toen moet het gebeurd zijn. Het waren de enige uren dat Els Van Doren haar parachute onbewaakt achterliet. 'Als je weet waar je moet knippen, dan duurt dat nog geen halve minuut', zeggen de experts. Babs wist waar ze moest knippen. Ze sneed eerst het lint van de zogenaamde pilot chute door: een kleine parachute die vanzelf de hoofdparachute opentrekt. Daarna knipte ze de besturingslijnen van de reserveparachute door. Ze moest niet eens het licht aansteken: het straatlicht dat naar binnen scheen, was voldoende.
Het doodvonnis van Els Van Doren was getekend: 's anderendaags, op 11 november, zou ze sterven en niemand kon haar nog redden. Niemand behalve Babs. Of het weer. Want het regende die dag en er werd niet gesprongen. Het was maar uitstel. Een weekje. Op zaterdag 18 november kon er wel worden gesprongen.
Het viertal Somers, Babs, Van Doren en Tom Bolsius zou die morgen oefenen in het vastgrijpen van elkaars handen. Vijftien minuten zou de vlucht naar 4.500 meter hoogte duren. Daarna een minuut vrije val en ten slotte nog drie à vier minuten naar de begane grond, zachtjes zwevend aan de parachute. Voor Els Van Doren duurde het laatste onderdeel slechts tien seconden, becijferden experts. Ze stortte als een steen naar beneden.
Bizar
De oefening verliep niet helemaal zoals gepland. Els Clottemans verliet als laatste het vliegtuig maar slaagde er niet in naar de anderen toe te zweven en een formatie te vormen. 'Bizar, want de laatste springer heeft het het gemakkelijkst', zeggen experts. Durfde ze Els Van Doren niet meer in de ogen te kijken, nu de vrouw een gewisse dood tegemoet sprong? Wie zal het zeggen, als Clottemans het niet wil zeggen?
En dus bleef ze hoger hangen. Met zicht op de anderen. Op de rug van Els Van Doren, die tevergeefs eerst aan haar hoofdvalscherm en daarna haar reserveparachute rukte. Babs moet hebben gezien hoe ze constant naar boven keek en wanhopig aan de besturingslijnen trok om de reserveparachute toch nog open te krijgen. Hoe ze tot het laatste moment gevochten heeft voor haar leven.
Met zicht ook op de pilot chute, die ze zelf losgeknipt had en die een eind van de ongelukkige Van Doren naar beneden dwarrelde. Drie dagen heeft de politie zich suf gezocht naar dat stuk stof. Tot Els Clottemans de pilot chute vanuit haar auto zomaar in een boom zag hangen. Uitgerekend zij. Ze dacht dat ze de speurders daarmee een dienst bewees, maar ze maakte zichzelf alleen maar verdachter
