Dat tweede artikel is vrij goed.
Vooral de laatste paragraaf geeft effectief dat aan waar de hele discussie IMHO om draait. In sommige gevallen is het voordelig om je eigen markt te beschermen.
De reden waarom het voor de EU aantrekkelijk is om de eigen markt te beschermen is snel gevonden, we hebben de best uitgebouwde sociale zekerheid en die zorgt ervoor dat produceren hier duur is. We hebben eigenlijk de keuze nu om ons te beschermen door een taks te heffen op import die dat concurrentieel nadeel wegwerkt (soit, iets lager wegens transportkosten) en ons dus in staat stelt om die sociale zekerheid te behouden. Als China dan wil blijven groeien zal het ook verplicht zijn om de interne markt te ontwikkelen (China mss niet het beste voorbeeld want die doen dat al een beetje) zodat op termijn we terug gelijkgeschakeld worden. En dan kan je je importtaks terugschroeven via een handelsverdrag.
Maar dat lost de vraag die ik me stel nog niet op: Kan een diensteneconomie overleven als er nauwelijks binnenlands geproduceerd wordt? IMHO niet omdat je dan een veel te negatieve handelsbalans opbouwt en je dus eigenlijk koopkracht exporteert. Koopkracht die je ergens moet halen, dus uit je diensteneconomie verdwijnt. Op lange termijn is dat onhoudbaar. We hebben lang kunnen tegenhouden omdat innovatie van hier kwam, maar ook die jobs worden nu langzaamaan geexporteerd.
? Hoeveel keer moet dat land nog falen tegen dat iedereen het onthoudt?