eniac zei:
Weinig fout met advies. Alleen, wat de waarde ervan is... Ben zelf als primus uit het middelbaar gekomen. Prijs voor "beste wetenschapper" gekregen. Vervolgens falikant op mijn bek gegaan in de geneeskunde. Waarom? Omdat ik in het lager of het middelbaar nooit leren studeren en werken heb zoals het zou moeten, en je aan de unief er niet meer raakt op "talent" alleen.
Alle indicatoren zouden voor mij waarschijnlijk dubbel en dwars positief geweest zijn en de ijkingsproef idem (die had ik uiteindelijk zelf ook, ingangsexamen, waar ik mooi scoorde). Dus ja, dat detecteer je niet zomaar he.
Omgekeerd zijn er genoeg die altijd hard moeten werken hebben voor minder dan uitmuntende scores, maar die dan wel de studies slagen waar voormalige primussen falen.
Dus inderdaad, adviseer, maar laat het open, laat ruimte voor nuance en laat de student kiezen. En dat is het doel, dus ik zie er geen graten in.
Klopt inderdaad. En je mag dat zelfs doortrekken naar mensen die dan wel het hoger diploma haalden: sommigen haalden het op talent, sommigen spartelden erdoor via papagaaienwerk. Ze hebben dan allebei wel hetzelfde diploma en dezelfde kennis, maar de eerste groep zal in de praktijk sterker zijn, wegens een groter analytisch vermogen om die kennis toe te passen.
En dat geldt dus voor alle disciplines: zoals er goeie en minder goeie loodgieters of metsers zijn, zijn er ook heel goeie en minder goeie geneesheren. Ik geneer mij dus niet om een 2e opinie te vragen, en als ik iets serieus of levensbedreigend voor zou hebben dat niet 100% duidelijk is in de toekomst, zou ik direct eens bij 3 verschillende specialisten langsgaan. Stel u voor dat bij de enige dat ge gaat je juist op zo n papagaai viel, kunt ge pech hebben met een foute diagnose. En als je bij 3 gaat, heb je direct 3 x zoveel kans dat ze zelf al zo'n geval over de vloer hebben gehad.
Dus werken met ingangsquota gebaseerd op middelbaar, bof... Het enige voordeel dat ik daarin zie, dat is dat de leraars dit als stok achter de deur kunnen gebruiken met het oog op gezag in de klas.
Toen ik op school zat mochten leraars de leerlingen ook geen klop meer geven, maar als je het te hard uithing kreeg je wel de melding: nu ist genoeg of ik buis u gewoon, en zo hard dat deliberatie onmogelijk wordt.
Nu zijn het zelfs in het middelbaar bijna gewoon de ouders die beslissen of hun kind mag overgaan, dus geen wonder dat leerkrachten geen gezag meer hebben over sommigen: ze hebben geen enkel drukkingsmiddel meer om ze onder de duim te houden.