Epyon
Legacy Member
Die revolutionaire elites die de achter zouden willen coördineren zullen inderdaad blijven bestaan, dat was dan ook wat ik met gemarginaliseerde splintergroeperingen bedoelde. Ze zullen echter geen achterban meer vinden. Eens de bevolking een bepaald welvaartsniveau bereik heeft verdwijnt de nood aan systeembreuken. Geen enkele proletariër, als je ze per se zo wil noemen, zal een revolutie steunen die hun welvarend leven zou kunnen wijzigen. Integendeel, ze zullen eerder een contrarevolutie opzetten om dat leven te behouden.Avondland zei:Waren revoluties voor de twintigste eeuw dan altijd zo succesvol? Een revolutie heeft gewoon de juiste historische en sociaal-economische voorwaarden nodig om een proletarische achterban in opstand te doen krijgen. Aangezien revoluties systeembreuken beogen, zullen er altijd revolutionaire elites bestaan die de achterban een coördinatie zullen geven. Naast revoluties heb je dan nog duizenden verschillende opstanden gehad die geen systeembreuk beogen maar wel een of andere mate van vrijheid beogen. Maar de invulling van die vrijheid heeft meestal weinig te maken gehad met de moderne vrijheid.
Als de geschiedenis cyclisch is, wanneer is er dan ooit een gewelddadige revolutie ontstaan in een natie waar alles perfect ging (en er geen exogene factoren meespeelden)?Avondland zei:Zeg nooit nooit. De geschiedenis is niet lineair, maar cyclisch. Geen enkele beschaving is eeuwig, maar onderhevig aan verval. Men lacht vandaag de dag wel wanneer men zegt dat ook de 'Westerse beschaving' (in de zin van liberaal-democratische parlementaire regimes) op de grond zal gaan, maar wanneer het zover is zullen ook zij beseffen dat er andere mogelijkheden zijn om de maatschappij te organiseren. En geloof me vrij, de crisis van de voorbije maanden stelt niets voor vergeleken met wat ons later te wachten staat.
Hoe jij verder een economische crisis aan een politiek stelsel koppelt ontgaat me compleet. Deze crisis heeft zijn roots in het financiële wezen waar er te weinig democratische controle op was. De bevolking heeft zich nu uitgesproken voor méér controle hierop. Het politieke systeem heeft zich m.a.w. bewezen. Overigens is deze crisis niks speciaals, we hebben dergelijke watertjes al meerdere malen met succes doorzwommen.
Ik zou zelf eens beschouwen wat we als Palestijnen al allemaal gedaan hebben en waar het ons gebracht heeft. En dan zou ik zien dat we, sinds we de gewapende strijd hebben opgenomen, van een volk dat eerst zijn land met Joden moest delen maar nog vrij kon rondlopen zijn geëvolueerd naar een compleet geïsoleerde en uitgehongerde schim van wat we ooit waren. Dan zou ik besluiten dat het misschien eens tijd is voor een andere aanpak. Het huidige Palestina is echter een militaristische staat waarin voor zo'n reflectie geen plaats is. Iedere toegeving is een nederlaag. Daarom zal de huidige trend zich gewoon verderzetten.Avondland zei:Met een militaristische staat als Israël is geweld vaak de enige manier om gehoor te doen krijgen. Hoe zou je zelf als Palestijn reageren tegen de situatie? Gaza of de Westelijke Jordaan-Oever zijn gevangenissen en grote stukken van legitiem Palestijns land worden officieus geannexeerd door Israëlische kolonies of troepenmachten. Israël-Palestina is geen ingewikkelde evenwichtsoefening, maar een conflict dat weinig kans heeft om geweldloos opgelost te worden. Daar zit veel meer achter dan religieuze conflicten of het streven naar bepaalde gebieden.
