Mijn politieke ergernis van de laatste tijd: de oneindige politieke lafheid van deze generatie politici.
- De lafheid om zelfs met exponentiële corona-cijfers nauwelijks restricties te durven opleggen
- De lafheid om iets te doen aan de overheidsschuld
- De lafheid om bedrijfswagens, ruimtelijke ordening, ... en alle andere dossiers te behandelen die ons landje systematisch kapot maken
- De lafheid om constant aan sinterklaaspolitiek te doen zonder uit te leggen van waar dat geld zal blijven komen, laat staan om de nodige inkomsten daarvoor alvast te reserveren
Weet je trouwens hoe je laffe politici kan herkennen? Aan het aantal keer dat ze het woordje "draagvlak" in de mond nemen, en dit meestal in de context van: "Voor deze [insert broodnodige doch onpopulaire] maatregel is er momenteel geen draagvlak bij de bevolking." Exact zoals Pieter De Crem gisteren in Ter Zake die het al een enorme verwezenlijking vond van zichzelf dat de maatregelen niet extra versoepeld werden.
Het voelt enorm beangstigend aan om tot het besef te komen dat we met dit soort politici door dergelijke crisissen moeten worden geleid.