Sylverscythe zei:
Mijn vader is indertijd als agent op zijn 47ste (!!) op pensioen gezet in 1995 ofzo. Dat was dan omdat hij die mogelijkheid had door rugklachten. En omdat hij meer bureauwerk (gecombineerd met een burgemeester die de agenten als zijn persoonlijke dienaren beschouwde), niet meer zag zitten, leek dat hem het ideale plan. Leuk als kind dat je ouders altijd tijd hebben voor jou, maar als je daar nu op terugkijkt, is dat toch onvoorstelbaar.
Dat systeem bestaat bij ambtenaren nog steeds, hoor. Het is nu wel eerder een kwestie van "je moet op pensioen" en niet zozeer "je kan eventueel ook op pensioen gaan als je het niet meer ziet zitten".
Ach, ik vind de ganse betoging toch wat bij de haren getrokken. Het artikel van de VRT toont waar het grote probleem zit: gemiddeld 14 jaar op uitkering bij een loopbaan van 42 jaar. Dan gaan de socialisten toch eens een kant moeten kiezen in de hele discussie rond sociale zekerheid ... er moet érgens op bespaard worden, en er zijn twee realistische opties:
- Pensioen
- Uitkeringen
Besparen op de uitkeringen zou de socialisten veel stemmen kosten en dat gaan de vakbonden ook niet toelaten omdat ik vermoed dat ruim de helft van hun leden tot die groep behoort (iedereen die ik ken, mijzelf incluis, was alleszins niet meer aangesloten bij een vakbond eens ze vast werk hadden). Dus dan blijft er toch maar enkel de pensioenen over?
Dus goed, ik wacht op de eerste socialist die zegt "we laten de pensioenen zoals het is en nemen de uitkeringen wat meer onder de loep". Dát lijkt me toch te zijn hoe je oppositie voert, niet gewoon luid schreeuwen "wij zijn niet akkoord!" Waar zijn de alternatieven? Wie zorgt voor een oplossing?