Kwade trouw in Waalse kritiek
* Congo heeft 'cultuur van corruptie' (gearchiveerd artikel)
Een beetje meer diplomatieke charme zou Karel de Gucht niet misstaan, maar daarom hoeft hij nog niet afgeschoten te worden, vindt MIA DOORNAERT.
In de verrukkelijke film My Fair Lady verwijt het marktkraamstertje Eliza haar mentor, professor Higgins, zijn botheid. 'U behandelt een hertogin als een bloemenmeisje, terwijl (uw vriend) kolonel Pickering een bloemenmeisje als een hertogin behandelt.' Higgins antwoordt daarop dat het geen belang of je nu het eerste of het tweede doet. 'Belangrijk is dat je iedereen op dezelfde manier behandelt'. En daarmee heeft hij een punt. Niets is hatelijker dan mensen die bot zijn tegen lieden van wie ze geen schrik hebben en op de buik kruipen voor bullebakken.
Onze minister van Buitenlandse Zaken doet nogal aan professor Higgins denken. Als ontwikkeld man weet Karel De Gucht ongetwijfeld wat een captatio benevolentiae is. Maar ze behoort niet tot zijn oratorisch repertoire, niet in België, niet in Azië en ook niet in Afrika. Iedereen heeft recht op dezelfde droge, no nonsense stijl.
Nu zou het zeker geen kwaad kunnen als de minister af en toe wat wervende charme aan de dag legde, maar dat geldt tous azimuths, en niet alleen voor Congo. En oké, Joseph Kabila was niet gecharmeerd door De Guchts uitspraken over goed bestuur en zorgzame besteding van het geld van de Belgische belastingbetaler. Maar kenden de relaties tussen Brussel en Kinshasa geen crisissen toen hier het sentimentalisme overheerste dat bepaalde Waalse politici blijkbaar nog altijd in de ban heeft?
Veel aanvallen op de De Gucht getuigen van een aanzienlijke dosis kwade trouw.
Zo zei Elio Di Rupo maandag op de RTBF dat De Gucht verschillende normen hanteert ten aanzien van China en van Congo. Wel, als mijnheer Di Rupo ooit in China geweest is - en dat moet wel want onze partijleiders en gewestelijke excellenties hebben daar de deur platgelopen - dan weet hij ook dat er geen vergelijking mogelijk is. Er is een aanzienlijke mate van goed bestuur nodig om, zoals De Gucht zei, in een generatie drie- tot vierhonderd miljoen mensen uit de armoede te tillen. Een menswaardig bestaan is de eerste voorwaarde voor mensenrechten.
De Gucht heeft overigens in China ook over de mensenrechten en Tibet gesproken. Maar het is logisch dat hij China een ander verhaal vindt dan het potentieel zo rijke, maar in realiteit zo arme Congo waar enig goed bestuur nog altijd niet in het oog springt.
Gisteren deed ook De Guchts voorganger, Louis Michel, een gewaardeerde duit in het zakje. De Europees Commissaris herinnerde eraan dat de Congolese leiders democratisch verkozen zijn. 'Men kan volgens hem een rechtstaat niet op dezelfde manier behandelen als een dictatuur', aldus het persbureau Belga. Nou kijk eens aan, dat is dan de man die destijds vond dat je niet in Oostenrijk kon gaan skiën. Die Silvio Berlusconi een nul op tien gaf in een tv-spel, en Vladimir Poetin beter vond dan Tony Blair.
Het is overigens een specialiteit van een aantal Waalse excellenties het 'fascisme' in westerse democratieën te ontwaren, maar niet bij Arabische of Afrikaanse potentaten die ze aan de boezem drukken. Zo liet Flahaut zich zaterdag opmerken tijdens een smakeloze anti-Israëlische manifestatie in Nijvel. 'Ik strijd vastberaden tegen alle extremismen, fascismen en nazismen en daarom ben ik hier', zei de gewezen minister van Defensie, wiens uitspraak neerkwam op een obscene vergelijking tussen Israël en nazi-Duitsland, op een beschuldiging van genocide. Dat de Palestijnse bevolking een van de snelst groeiende ter wereld is, dat wat in de Palestijnse gebieden gebeurt in het niets verzinkt bij de gruwelen in Oost-Congo waaraan ook regeringssoldaten zich schuldig maken, dat heeft geen belang. Over zijn Afrikaanse vrienden geen kwaad woord.
Dichter bij huis zag Di Rupo het 'fascisme' in Italië. Hij verzette zich er destijds met hand en tand tegen dat Berlusconi naar Verhofstadts 'pralinentop' over Europese defensie zou komen, hoewel Italië geïnteresseerd was. Het duo Michel en Flahaut schoffeerde nog meer partners en bondgenoten van België. Louis Michel ging er prat op dat hij 'geen diplomaat maar een politicus was'. Flahaut muntte onder meer uit in primair anti-Amerikanisme - wat iets heel anders is dan terechte kritiek op de VS geven.
De efficiëntie van dat beleid bleek onder meer toen Guy Verhofstadt voorzitter van de Europese Commissie wilde worden. Zijn ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie hadden vakkundig zijn kansen ondergraven.
Nog eens, het is zeker waar dat De Gucht zijn boodschappen diplomatischer zou kunnen verpakken. Maar veel van de kritiek op de minister klinkt als de pot die de ketel verwijt. Tenzij Waalse politici vinden dat men voor Afrikaanse landen en leiders veel lagere normen moet hanteren dan voor andere. Dat is pas neerbuigend en neokoloniaal. En vooral is het geen stijl dat een aantal Belgische politici Kabila toelaten een Vlaams-Waalse stammentwist en een regeringscrisis in België te ontketenen. Wat moet de Congolese president lachen als hij ziet hoe hij de Belgische regering kan doen kronkelen. En wat kan hem dat tot nieuwe chantage inspireren.
Over het gearchiveerd artikel wil ik samenvatten dat het artikel handelde over de corruptie in congo. Eén of ander tijdschrift of krant publiceerde : Belgen zijn populairder in congo omdat ze eenmaal vlugger geneigd zijn om geld onder de tafel smijten. Met smeergeld kom je nu eenmaal door heel congo.
Aan de hand van dit artikel zie je dat vooral de walen een probleem hebben met de houding van de gucht tegenover congo.
. Ezels kenden die toch? Ma bon we gaan 
nu 
