van wikipedia:
eind 19e eeuw: opkomst van het zionisme, het streven naar een joodse staat in Palestina als uitweg voor de vervolging en onderdrukking in Europa. Leider van de beweging is de Hongaarse journalist Theodor Herzl.
1917: de Britten nemen de macht in Palestina over van het uiteengevallen Ottomaanse rijk. In de zgn. Balfour-verklaring zegt de Britse regering de zionisten steun toe voor de komst van een 'joods nationaal thuis' in Palestina. Na afloop van de Eerste Wereldoorlog wordt Palestina een door de Britten bestuurd mandaatgebied van de Volkenbond. De immigratiestroom van zowel joden als Arabieren neemt toe.
1922: De Britten scheiden oostelijk Palestina af en noemen het Transjordanië, dat in 1946 onafhankelijk werd en Jordanië ging heten.
1930 - 1939 Door het antisemitisme in Duitsland vluchten veel Joden naar Palestina.
Tussen 1936 en 1939 vindt 'de grote opstand' plaats. Dit is onder andere een staking van Arabieren. Zij protesteren hiermee tegen de joodse immigratie. De Britten leggen hierop scherpe beperkingen aan de immigratie, hetgeen tot toenemende wrijvingen met de joods-Palestijnse bevolking leidt.
1939 - 1945: Tweede Wereldoorlog, massale vervolging van Europese joden en moord op ongeveer 6 miljoen van hen (Holocaust)
1947 de Algemene Vergadering van Verenigde Naties stemt in met een Brits plan voor de deling van het mandaatgebied Palestina in twee delen. Er wonen op dat moment tussen de Jordaan (rivier) en de Middellandse Zee ongeveer 1 miljoen Arabieren en 600.000 joden. 6,7% van het grondgebied is joods eigendom, de rest openbaar eigendom en privé-eigendom van moslims, christenen en Druzen. Vrijwel onmiddellijk breekt er een burgeroorlog uit tussen joden en Arabieren. Joodse milities slagen er in een groot deel van de Arabische bevolking met geweld te verdrijven. Met name na gevechten rond het dorp Deir Yassin op 9 april 1948 komt een grote vluchtelingenstroom op gang die volgens sommige bronnen direct door de gevechten op gang kwam terwijl andere bronnen de oproepen van Arabische leiders aanhalen die de Arabische bevolking opriepen tijdelijk te vluchten in afwachting van de verwachte Arabische overwinning.
14 mei 1948: David Ben-Gurion roept de Staat Israël uit. Een dag later vallen ongeveer 30.000 strijders uit zeven Arabische landen de nieuwe staat aan die een soortgelijk aantal strijders inzet waaronder vluchtelingen die nog maar net zijn aangekomen; deze oorlog staat bekend als de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog of de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948. Bij de wapenstilstand in 1949 heeft Israël een aantal gebieden veroverd die buiten het door het VN verdelingsplan voorgestelde gebied vielen en heeft Syrië gebieden ingenomen die door het VN verdelingsplan aan de joodse staat in Palestina werden toegekend. Honderdduizenden Palestijnen vluchten of worden gedwongen te vertrekken naar Jordanië (destijds nog incl. Westelijke Jordaanoever), Gazastrook en Libanon, alwaar zij in vluchtelingenkampen terecht komen.
1950: het parlement, de Knesset, bepaalt in de "wet op de terugkeer" dat alle joden, van waar ook ter wereld gekomen, zich in Israël kunnen vestigen.[1] Dit maakt immigratie uit Azië en Afrika mogelijk.
1956: de Suezcrisis leidt tot oorlog met Egypte, waarbij Israël de Sinaï verovert om zodoende de scheepvaart door het Suezkanaal naar de havenstad Eilat weer mogelijk te maken. Bij de wapenstilstand van 1957 bedingt Israël vrije doorvaart door het kanaal en de stationering van een VN-troepenmacht in de Gazastrook. Het Israëlische leger trekt zich terug uit de Sinaï en de Gazastrook.
1964: oprichting van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), met als doel de stichting van een Palestijnse staat en de vernietiging van de staat Israël. Internationale terreur tegen Israëliërs intensifieert.
1967: de Egyptische president Nasser krijgt steun van andere Arabische leiders als hij het Suezkanaal opnieuw blokkeert. De VN-troepen worden teruggetrokken uit Gaza. De Israëlische regering ervaart de situatie als zeer bedreigend en gaat op 5 juni over tot de aanval op de omringende landen. De Zesdaagse oorlog is een feit. Onder leiding van opperbevelhebber Yitzhak Rabin verovert het Israëlische leger in zes dagen de Sinaï, de Golan-hoogvlakte, de Westelijke Jordaanoever en delen van Jeruzalem, waaronder de oude stad. De Veiligheidsraad van de VN neemt in november een resolutie 242 aan die oproept tot terugtrekking uit bezette gebieden in ruil voor erkenning achter veilige grenzen.
na de Zesdaagse Oorlog lijkt verdere polarisering te ontstaan: Israël begint met de bouw van joodse nederzettingen in de bezette gebieden, Palestijnen intensifiëren de terreuraanvallen op joodse doelen binnen en buiten Israël.
M.a.w. je reikt de joden een hand en ze nemen een arm. Vergeet niet dat Israel zich op Palestijns grondgebied heeft gevestigd en de oorspronkelijk arabische bevolking heeft "buitengebonjourd". De Arabieren nemen dit niet (nogal logisch, ze worden verplicht hun land af te staan aan vreemdelingen).
Ik ga natuurlijk niet akkoord met de vergeldingsacties van Hezbollah, maar bij beschaafde onderhandelingen komen da Arabieren toch niet te pas. Getuige hiervan:
http://news.yahoo.com/s/afp/20060717...n_060717204728
En de Amerikanen en Britten blijven Israël onverbiddelijk steunen, geen wonder dat in het Midden-Oosten de haat tegen (vooral) Amerika groeit.
