Silmarunya zei:
Dat ouders zich gebrekkig integreren is niet hun schuld. Of beter, niet volledig.
Hoe moedigen we nieuwe migranten aan om de taal te leren? Eerst een gedwongen cursus - en we weten allemaal dat dingen die je onder dwang leert niet altijd even goed blijven hangen
- en dan... niets meer.
En eens ze de taal hebben geleerd, blijft het cultuurleven in Vlaanderen tamelijk hoogdrempelig. Allochtonen worden veel te weinig aangemoedigd te participeren.
Zij komen naar hier, het is dus in de eerste plaats hun taak om moeite te doen, het is hun taak om zich aan te passen als ze naar hier komen.
Als ze zelf de moeite niet willen doen te integreren horen ze hier duidelijk niet.
Zij komen naar hier dus zij moeten de moeite doen de taal te leren en zich aan te passen (en dit wil niet zeggen hun afkomst ofzo verloochenen). Wij moeten hier de nodige middelen voor voorzien, maar als zij hun kansen niet grijpen ligt het aan henzelf.
Je kunt zeggen 'Dat ze dan verdorie zelf de stap nemen', maar denk je dat dat zo makkelijk is? Ik heb er al moeite mee me in een ruimte vol vreemden een plaats te geven, laat staan meteen deel te nemen. Hell, een nieuwe klas was al een cultuurshock. Hoe hoog is die barrière dan wel niet als je in een totaal nieuw land komt, met een vreemde taal, gewoonten,...? Veel mensen hebben de neiging om zich in een nieuwe situatie terug te plooien op hun vrienden en familie. Allochtonen plooien zich in een nieuwe situatie daar ook op terug.
Als ik naar het buitenland ga (wat ik ook van plan ben overigens) zal ik eerst zien dat ik de taal kan en dat ik op eigen benen kan staan daar. Tuurlijk zal het wennen zijn, maar dat is geen excuus om geen moeite te doen, als ze deze moeite niet kunnen opbrengen tonen ze enkel aan dat ze hier voor de verkeerde reden zijn, geloof me al diegene die zich willen aanpassen en die willen bijdragen zijn meer dan welkom, maar als er zijn die dit niet willen horen ze hier niet.
Het is aan het gastland om ook eens naar hen toe te gaan. Via gedwongen taalcursussen (maar dan uitgebreider dan nu), maar ook en vooral via kleinschalige, niet-bedreigende zaken. Eens een praatje maken met je allochtone buurman bijvoorbeeld.
Het gastland moet mogelijkheden geven, en die zijn er ook, taalcursussen, je kan hier naar school gaan etc. maar het is in de eerste plaats aan de mensen die naar hier komen om zich aan te passen, tuurlijk wij mogen ze niet negeren, vies bekijken en links laten liggen op voorhand, maar als ze zich zelf in hun eigen gemeenschap steken dan is het veel moeilijker om ze te benaderen, en zitten ze in een vicieuze cirkel, maar nogmaals dit is hun keuze.
Zoals de meeste dingen in het leven moet het van twee kanten komen. Zij moeten bereidheid tonen zich te integreren, maar wij moeten een kwaliteitsvol, laagdrempelig taalonderwijs en cultuuraanbod bieden en hun tegelijk tonen dat we ook hún cultuur waarderen en verwelkomen.
Kijk naar alle succesvolle multiculturele samenlevingen. Wat valt op: dat ze nieuwkomers krachtdadig in de richting van inburgering duwen, maar tegelijk ook met positieve 'communityprojecten' werken.
Tuurlijk moet het van de 2 kanten komen, maar ik vind dat het teveel van 1 kant komt nog, er zijn cursussen er is beschikbaar onderwijs, ze krijgen uitkeringen e.d., het kan niet van 1 kant blijven komen, en ja er zijn er die zich wel integreren en die zich wel aanpassen, alle respect voor die mensen.
Maar er zijn er ook genoeg die onwillend zijn, die te veel vasthouden aan hun eigen manier en daarvoor niet willen integreren, voor mij moeten ze hun cultuur niet overboord gooien, het is vaak een verrijking, maar zij moeten zich ook aanpassen aan onze maatschappij, als zij dit niet doen dan ligt het aan henzelf, en ik vind niet dat ik voor mensen die zelf de moeite niet doen moet opdraaien.