Ik heb het dan ook niet over 'perfect' gehad, enkel over 'beter' dan het huidige systeem. En daar ben ik van overtuigd dat beter gedefinieerd privébezit dit niet zal oplossen, in de zin dat het geen betere situatie dan nu zal creëren. Beter gedefinieerd privébezit biedt nl. geen enkele garantie dat er geen schade aangericht wordt. Enkel dat er een compensatie tegenover staat die beide partijen acceptabel vinden. Als eigenaar A het naburig perceel van B vervuilt kan hij het perceel opkopen, maar het blijft vervuild. Bovendien kan de vervuiling dan nog verder spreiden. Wie vergoedt eigenaar C die zijn groenten, geteeld naast vervuilde percelen A en B, niet meer kan verkopen omdat de klant er een negatief sentiment bij heeft?
Een oplossing met beter gedefinieerd privébezit beschermt de maatschappij enkel in die mate tot iemand voldoende geld over heeft om zijn belang boven het maatschappelijke te stellen. En het reduceert alles tot een transactie, terwijl veel zaken niet in kosten te vatten zijn (biodiversiteit? volksgezondheid?).
Die situaties zien we nu overigens al. Ontwikkelde landen kopen uitstootrechten van landen zoals Rusland, die er gigantische overschotten van hebben. De grotere uitstoot zorgt er echter voor dat Bangladesh overstroomt. Hoe corrigeer je zoiets zonder overheidsingrijpen?
Ik ben niet tegen marktdenken, en voor veel zaken is een marktoplossing de beste, maar de markt is maar één tool in dienst van de samenleving. Voor andere problemen zijn soms andere tools beter geschikt.