Also sprach Bourgeois
Bourgeois noemt voor het eerst een cijfer: 40% op Vlaams en federaal vlak. Dat is fors. Dan is zijn partij ‘incontournable’, bepaalt ze de agenda. In de Wetstraat zal vanaf nu klinken: onder de 40% dus niet. Zo gaat dat.
Maar zelfs met 40% wordt het moeilijk: N-VA gelooft niet meer in ‘de techniek van de staatshervorming’. Wel in ‘de historische slotonderhandelingen. Daarin moeten ‘Vlaanderen en Wallonië autonoom worden, op de dingen na die ze samen doen’. Brussel bijvoorbeeld, maar wat nog? Dat staat er niet.
Bourgeois wil opnieuw de Vlaamse alliantie die ook al in 2010 moest dienen om de Franstaligen te breken: ‘met CD&V en Open VLD hebben we zelfs Vlaamse partners.’ O ja? Die alliantie werd in 2010 als een driewieler met één wiel omschreven.
En dan: ‘het zal snel moeten gebeuren. Onderhandelingen van honderden dagen kunnen we de mensen noch de economie aandoen.’ Snel? De historische slotonderhandeling, snel? Want even verderop: ‘De onderhandelingen zullen aartsmoeilijk zijn.’
Aartsmoeilijke, historische onderhandelingen die snel moeten afgelopen zijn? Het confederale cobeheer van Brussel is al geen makkie, maar dan komt de kers op de taart: ‘De noodzakelijke splitsing van de schuld kan toch geen probleem zijn?’ We kunnen er toch een paar bedenken.
Met Vlaamse partners als CD&V en Open VLD ‘kunnen die Franstalige partijen niets anders dan met onze conclusies rekening houden.’ Als die partners er zijn … waarmee N-VA dus zegt: als die confederatie er niet komt is het hun schuld. Alleen als N-VA 50% haalt kunnen Franstaligen niets anders meer. Alleen dan.
Zonder akkoord over de confederatie stapt N-VA niet in de federale regering. De kans dat dat gebeurt lijkt klein, gezien de uitgangspunten en veronderstellingen waarmee de partij naar de snelle slotonderhandelingen trekt.
Hinkstapsprong
Het is niet uitgesloten dat het communautaire, de ontstaansreden en het eerste programmapunt van N-VA, ook haar zwakste plek zal blijken te zijn. Misschien een reden voor veel kiezers om niet voor die partij te kiezen. De geschiedenis, weten we, heeft rare trekjes. De sterkte van die partij ligt misschien vooral elders, in de belofte voor een andere politiek, los van de staatsstructuren waarin die wordt gevoerd.
Tegen zoveel belofte en suggestie zal er sterk beleid moeten staan. Het is niet dat de federale regering ondertussen stilzit. Of het nu gaat om GAS-boetes, de verandering van gsm-operator, de inkomensgarantie voor ouderen, de sperperiodes voor solden, … cm per cm wordt beleid gemaakt. Dat is vaak heel nuttig en belangrijk, en het draait het Grote Wiel weer een graad in de richting van wat moet.
Maar daarbuiten wordt een hinkstapsprong beloofd. Ook in Franstalig België komt er nu wat steun voor de man die ons hele sociaal-economisch bestel wil heroriënteren. En de staatsstructuren. N-VA wil kortweg het Belgisch model herschrijven.
Niet alleen daarom, maar ook omdat er gewoon iets voor te zeggen is, zei Kris Peeters – naast Vlaamse ook federale CD&V-kopman voor 2014 – in Trends: “We moeten naar een nieuw model, waarbij we elementen uit het Scandinavische en het Duitse systeem samenvoegen. Het Rijnlandmodel is versleten. Zelfs Duitsland is ermee gestopt, toen kanselier Gerhard Schröder vanaf 2003 met zijn Hartz-hervormingen het arbeidsmarktbeleid verstrengde.” Hartz-hervormingen gecombineerd met het Scandinavisch model...
Bij velen gaat het nu wat dolen, maar ook zij onthouden: iets groots. Iets ambitieus. Daarover zal het gaan in 2014. Over Grote Dingen. Voorlopig kunnen we zingen:
Politici, politici,
Geef ons wat nieuwe moed
Het oude model is versleten
De kiezers zullen het weten
Maar nog niemand heeft het geld
Op de toonbank uitgeteld.
(copyright driekoningen)
Politiek kan van een kinderlijke eenvoud zijn.
.
p), enz.., moet dat ook Vlaams worden? Zijn zijn woorden correct weergegeven, is alles echt 'alles'? Dat zou immers een immense provocatie t.a.v. de franstaligen zijn.
). 
) het gedaan is met België. Een Vlaanderen bestuurd door NVA met Bourgeois als minister president.