Archief - Hoezeer zijn jullie al verschoven qua politieke visie?

Alee, als ge nu die hele BHV-kwestie ziet met die belangenconflicten en Walen die de grondwet aan hun laars lappen. Hoe kunt ge u daar niet in opwinden?

Tja, makkelijk om nu oppervlakkig met het vingertje wijzen. Het zijn wel onze regeringen uit een niet ver verleden die het daar allemaal geflikt hebben. En de redenen waren wel heel wat meer dan louter blank-zwart. Goedkope slavenarbeid, en samenleven was toch niet mogelijk. Het kleeft aan al onze handen, we plukken nog steeds de vruchten, maar nu zet men de moraal in.

'We' hadden er helemaal geen probleem mee, 'we' waren normale personen. 'We' deden wat we nodig achtten en we zouden het wsl opnieuw doen, mochten we opnieuw kunnen beginnen.

Ik ben redelijk neutraal opgevoed geweest. Mijn ouders waren ook niet echt geïnteresseerd in politiek waardoor het mij dus ook niet zoveel kon schelen toen ik in middelbaar zat. Ik hielt er echt wel redelijk linkse standpunten op na.

Toen ik in Gent aankwam had ik nog altijd diezelfde standpunten maar na verloop van tijd zijn die zeer gewijzigd. Als ik nu naar mijn standpunten kijk dan kan men ze soms wel aan de rechtse kant van het politiek spectrum classificeren.

Verder kan ik ook niet ontkennen dat ik me door de politieke crisis meer Vlaming ben beginnen voelen dan Belg.

Ik ben btw een N-VA stemmer nu.

Ik ben nu links geörienteerd, maar ja, wat is 'links' he? Links is in elk land iets anders, en in België vind ik in geen enkele partij mijn gading. Ik stem liever blanco met de stand van zaken hier

Nooit echt politiek geïnteresseerd geweest tot het einde van het middelbaar ongeveer. Ouders kochten geen krant en praatten nooit veel over politiek, ook geen internet tot mijn vijftiende... gewoon elke dag het journaal. Heb me er nooit aan gestoord eigl had wel betere dingen om me mee bezig te houden toen.

Blanco stemmen, ik zou het nooit doen. Ik zal altijd wel de moeite vinden om op een bepaalde partij te stemmen. Ik kan het wel begrijpen dat mensen die zich wat ver van politiek houden blanco stemmen, maar dan vind ik toch nog dat mijn stem teveel waarde heeft om weg te smijten.

Of ben ik de enigste die het leuk vind om te gaan stemmen ? 's morgens naar het dichtstbijzijnde schooltje gaan, al die andere mensen mooi opgekleed die in de rij staan ... en dan vlug achter de TV Ivan de Vadder in het oog houden en wachten op de uitslagen van kiesdistrict Herstappe

Epyon zei:

Ik vraag mij dan toch af met welke autoriteit en legitimiteit uw aristocratische, elitaire overheid zal regeren. Een legitimiteit die ze zichzelf toekent? Dat lijkt mij nogal een sterke cirkelredenering. En op basis van wat zal ze zich die legitimiteit toekennen? Op basis van parameters die ze, weeral, zelf bepaald? Door een of andere 'denker' of politbureau? En wat met facties die hun eigen elitaire parameters bepalen? Die hebben dan evenveel recht op (zelf)besturing? Of worden facties die niet met de reeds geïnstalleerde elite stroken 'verwijderd'?

Klik om te vergroten...

Zowat elk nieuw revolutionair regime kent zich in de praktijk zélf die legitimiteit toe, al zullen ze dat allemaal wel bedoezelen met begrippen als 'volkssoevereiniteit'. Dat was zo met onze democratische instellingen. Maar dan heb je nog heel wat decennia liberaal-parlementaire elites gehad die zich verzetten tegen verdere democratisering (!). Het was dankzij sociale bewegingen de conservatieven dat die verdere democratisering tot stand kon komen. De legitimatie is altijd een twistbaar element en de bittere waarheid is dat geen enkel regime met de volledige steun van de bevolking aan de macht is geraakt. Utopische regimes zijn helaas fictie. Legitimiteit is iets wat altijd betwist zal worden, maar ik ben niet van mening dat een nieuw regime altijd de steun van de meerderheid heeft. Het Bolsjewieke regime kon pas na een verschrikkelijke burgeroorlog en talloze zuiveringen een iet of wat stabiel regime bevestigen. Dus dat was ook een sterk betwistte legitimiteit. Enkel de Amerikaanse Revolutie kan apart genomen worden, maar dan spreken we reeds van een koloniale oorlog. Dat is niet te vergelijken met een burgeroorlog met een nieuw regime tot gevolg. Een politbureau zou ik overigens nooit willen omdat ik een afkeer heb van een parallele staat.

Het idee van een beperkt stemrecht, een recht dat je moet verdienen, spreekt me - als theorie - desalniettemin wel aan, simpelweg omdat veel mensen nu niet beseffen wat een waardevol goed stemrecht wel niet is. Nu heerst misschien wel de idee dat men op alles wat men wil kan stemmen en alles kan krijgen, zonder inspanning, zonder moeite. Het concept om bvb. eerst een burgerdienst te moeten doen voor je stemrecht kan verwerven is in dat opzicht nog niet zo gek. Maar dan enkel in het kader van een meritocratie waarin iedereen ongeacht afkomst of ingesteldheid maar wel op basis van zijn prestaties als burger stemrecht kan verwerven.

Klik om te vergroten...

Akkoord, dat meritocratisch beginsel moet verzekerd worden. Daarom dat ik dan ook pleitte voor een open aristocratie. Zonder doorvloei verstart het regime en komt het ten val.

Avondland zei:

Zowat elk nieuw revolutionair regime kent zich in de praktijk zélf die legitimiteit toe, al zullen ze dat allemaal wel bedoezelen met begrippen als 'volkssoevereiniteit'. Dat was zo met onze democratische instellingen. Maar dan heb je nog heel wat decennia liberaal-parlementaire elites gehad die zich verzetten tegen verdere democratisering (!). Het was dankzij sociale bewegingen de conservatieven dat die verdere democratisering tot stand kon komen. De legitimatie is altijd een twistbaar element en de bittere waarheid is dat geen enkel regime met de volledige steun van de bevolking aan de macht is geraakt. Utopische regimes zijn helaas fictie. Legitimiteit is iets wat altijd betwist zal worden, maar ik ben niet van mening dat een nieuw regime altijd de steun van de meerderheid heeft. Het Bolsjewieke regime kon pas na een verschrikkelijke burgeroorlog en talloze zuiveringen een iet of wat stabiel regime bevestigen. Dus dat was ook een sterk betwistte legitimiteit. Enkel de Amerikaanse Revolutie kan apart genomen worden, maar dan spreken we reeds van een koloniale oorlog. Dat is niet te vergelijken met een burgeroorlog met een nieuw regime tot gevolg. Een politbureau zou ik overigens nooit willen omdat ik een afkeer heb van een parallele staat.

Klik om te vergroten...

Daar zeg je het inderdaad allemaal. Alhoewel ook democratische regimes niet altijd zo heel democratisch begonnen zijn komt er mijn inziens altijd wel een tijdstip waarop ze zich moeten verantwoorden voor hun verworven legitimiteit. In België is dat in 1918 en 1948 met de algemeen enkelvoudige stemplicht gebeurd. Pas dan had het systeem de legitimiteit verworven die het eigenlijk moest hebben.

De vraag is wat er gebeurt als het die legitimiteit nooit verwerft, als het nooit de steun van de bevolking krijgt. Ik denk dat de geschiedenis wel heeft aangetoond dat in de meeste gevallen het regime dan instort, tenzij het tegen dan de maatschappij al van een staalharde controlerende structuur heeft doordrongen (wat meer dan waarschijnlijk vele inbreuken op de rechten van de mens met zich meebrengt). Een meritocratisch elitair regime zal zich m.a.w. ook de steun van de bevolking moeten verzekeren, en in welk fundamenteel aspect verschilt het dan nog van een democratie?

Epyon zei:

Daar zeg je het inderdaad allemaal. Alhoewel ook democratische regimes niet altijd zo heel democratisch begonnen zijn komt er mijn inziens altijd wel een tijdstip waarop ze zich moeten verantwoorden voor hun verworven legitimiteit. In België is dat in 1918 en 1948 met de algemeen enkelvoudige stemplicht gebeurd. Pas dan had het systeem de legitimiteit verworven die het eigenlijk moest hebben.

Klik om te vergroten...

Inderdaad. Maar de klassieke idee is dat Europa fundementeel anders was gestructureerd dan Amerika, dus de democratische ideeën vonden niet zo snel ingang dan in de VS. Het is natuurlijk een fout om de Franse Revolutie te beschouwen als een democratische, liberale revolutie maar het heeft in ieder geval het ijs gebroken voor verdere hervormingen. Maar als het over democratie gaat op nationaal niveau ga ik akkoord met wat Rousseau zei: representativiteit is gewoon een onmogelijkheid. Hij bepleitte het eenheidsideaal en wou eerder een algemeen congres waarin het algemene belang werd verdedigd dan een opsplitsing in verschillende facties. Directe democratie in een natie met miljoenen is schier onmogelijk, daarvoor zijn er ook antidemocratische instellingen tot het leven geroepen zoals het tweekamerstelsel. Maar democratie kan op talloze wijzen geïnterpreteerd worden, daarin ligt een andere zwakheid van dat stelsel aangezien het daardoor geen objectief waarheidsideaal onderschrijft.

De vraag is wat er gebeurt als het die legitimiteit nooit verwerft, als het nooit de steun van de bevolking krijgt. Ik denk dat de geschiedenis wel heeft aangetoond dat in de meeste gevallen het regime dan instort, tenzij het tegen dan de maatschappij al van een staalharde controlerende structuur heeft doordrongen (wat meer dan waarschijnlijk vele inbreuken op de rechten van de mens met zich meebrengt). Een meritocratisch elitair regime zal zich m.a.w. ook de steun van de bevolking moeten verzekeren, en in welk fundamenteel aspect verschilt het dan nog van een democratie?

Klik om te vergroten...

Als het de legitimiteit nooit verwerft komt het gewoon ten val. Maar het Indiaanse kastenstelsel heeft duizenden jaren overleeft en het democratische ideaal bestaat al van 500 v.C. en slechts de voorbije 100-200 jaar noemen regimes zich opnieuw 'democratisch' (hoewel het concept democratie altijd is blijven bestaan). Dus ik ga niet akkoord met de eventuele stelling dat democratie een eindhalte is (cf. Fukuyama). Volgens mij is er nog altijd een mogelijkheid om een sterker en elitairder systeem op poten te zetten dat genoeg steun kan genieten van de bevolking. Want in welke mate geniet de huidige democratie steun van de bevolking? Stilzwijgende toestemming?

Avondland zei:

Inderdaad. Maar de klassieke idee is dat Europa fundementeel anders was gestructureerd dan Amerika, dus de democratische ideeën vonden niet zo snel ingang dan in de VS. Het is natuurlijk een fout om de Franse Revolutie te beschouwen als een democratische, liberale revolutie maar het heeft in ieder geval het ijs gebroken voor verdere hervormingen. Maar als het over democratie gaat op nationaal niveau ga ik akkoord met wat Rousseau zei: representativiteit is gewoon een onmogelijkheid. Hij bepleitte het eenheidsideaal en wou eerder een algemeen congres waarin het algemene belang werd verdedigd dan een opsplitsing in verschillende facties. Directe democratie in een natie met miljoenen is schier onmogelijk, daarvoor zijn er ook antidemocratische instellingen tot het leven geroepen zoals het tweekamerstelsel. Maar democratie kan op talloze wijzen geïnterpreteerd worden, daarin ligt een andere zwakheid van dat stelsel aangezien het daardoor geen objectief waarheidsideaal onderschrijft.

Klik om te vergroten...

Je gaat dus niet akkoord met Rousseau? Rousseau was voor zover ik mij herinner een tegenstander van representatieve democratie en een voorstander van directe democratie, maar je bent blijkbaar tegenstander van beide concepten?

Nu, als realist en democraat ben ik het ook met Rousseau oneens, maar wel voorstander een een representatieve liberale democratie omdat dit mijn inziens het democratische systeem is dat het meest tegemoet komt aan zowel werkbaarheid als legitimiteit.

Avondland zei:

Als het de legitimiteit nooit verwerft komt het gewoon ten val. Maar het Indiaanse kastenstelsel heeft duizenden jaren overleeft en het democratische ideaal bestaat al van 500 v.C. en slechts de voorbije 100-200 jaar noemen regimes zich opnieuw 'democratisch' (hoewel het concept democratie altijd is blijven bestaan). Dus ik ga niet akkoord met de eventuele stelling dat democratie een eindhalte is (cf. Fukuyama). Volgens mij is er nog altijd een mogelijkheid om een sterker en elitairder systeem op poten te zetten dat genoeg steun kan genieten van de bevolking. Want in welke mate geniet de huidige democratie steun van de bevolking? Stilzwijgende toestemming?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat democratie dan ook een bepaald 'intellectueel' niveau vereist, of eerder een bepaald maatschappelijk ontwikkelingsniveau. Ik kan me inbeelden dat in samenlevingen waar overleven, zowel van jezelf als je familie, centraal staat er weinig momentum is om een democratie te stichten. Verhoog echter de levensstandaard, groepeer de bevolking in verstedelijkte gebieden en - vooral - geef ze toegang tot informatie en je krijgt meteen een hele andere situatie. Ze worden beter ingelicht, mondiger en beginnen hun universele rechten op te eisen, ook al stonden die toen helemaal nog niet op een stuk papier.

Daarom ook mijn overtuiging dat democratie een natuurlijk proces is dat gekoppeld gaat aan een stijgende welvaart, en dat democratie zo piggybacked op de geglobaliseerde economie. Dat is er dan alvast één voordeel aan :] .

multavici zei:

Dit is natuurlijk een vrij utopisch ideaal. Praktisch ben ik vooral voor afslanking van de staat en voor soevereiniteit van de steden. Imo is een stad het meest natuurlijke niveau om bevoegdheden te concentreren. Dat is natuurlijke ook al vrij idealistisch maar een Europa van stadsstaten lijkt me een streefdoel.

Klik om te vergroten...

Hier kan ik me in vinden, aangevuld met het idee van panarchisme, waarbij secessie op microniveau mogelijk is, en men zich kan aansluiten bij een andere overheid zonder geografisch van locatie te hoeven veranderen, als alternatief voor democratie. Dat is de enige manier om af te raken van de compleet perverse incentives die democratie in de hand werkt.

Vroeger was ik trouwens (pseudo-)marxist, maar toen zag ik in dat Marx' theorie in feite gebouwd was op foutieve denkbeelden. Eens ge inziet dat het onwetenschappelijke concept van uitbuiting enkel gestoeld is op een waardeleer die niet overeenkomt met de werkelijkheid, dan valt heel het marxistische kaartenhuisje in elkaar. Ik onderschrijf subjectivisme en marginalisme in mijn economisch denken. Ethisch gezien liberaal.

Vroeger van plan geweest om links te stemmen (open VLD, SP.a, Vl. Progressieven). Overtuigd Belgisist, maar de afgelopen maanden hebben mij helemaal veranderd plus natuurlijk de broertjes in Wallonië die mij tegensteken (PS en Reynders). Ik was nog aan het twijfelen tussen LDD en NV.A, maar het is dus NV.A geworden.
Aan CD&V/VB/Groen! heb ik nooit gedacht, nu ook niet. CD&V omdat ze oudbollig zijn (cliché, maar 't is wel zo), VB omdat ze extreem rechts zijn met idiote standpunten, Groen omdat dat in feite een weggesmeten stem is.

Epyon zei:

Je gaat dus niet akkoord met Rousseau? Rousseau was voor zover ik mij herinner een tegenstander van representatieve democratie en een voorstander van directe democratie, maar je bent blijkbaar tegenstander van beide concepten?

Klik om te vergroten...

Inderdaad. Maar ik hang meer aan bij Rousseau dan bij Sieyés of Benjamin Constant wanneer het op democratie aankomt. Representatieve democratie is een onmogelijkheid, maar directe democratie ook. Volgens mij leidt dat inherent tot politiek elitarisme en een kloof tussen elite en volk. Maar daar maak ik geen problemen van omdat populisme in mijn ogen het politieke domein verlaagt.

Ik denk dat democratie dan ook een bepaald 'intellectueel' niveau vereist, of eerder een bepaald maatschappelijk ontwikkelingsniveau. Ik kan me inbeelden dat in samenlevingen waar overleven, zowel van jezelf als je familie, centraal staat er weinig momentum is om een democratie te stichten. Verhoog echter de levensstandaard, groepeer de bevolking in verstedelijkte gebieden en - vooral - geef ze toegang tot informatie en je krijgt meteen een hele andere situatie. Ze worden beter ingelicht, mondiger en beginnen hun universele rechten op te eisen, ook al stonden die toen helemaal nog niet op een stuk papier.

Klik om te vergroten...

Akkoord, maar heeft de levensstandaard daar zoveel mee te maken? Socio-economische realiteiten spelen een belangrijke rol maar in mijn ogen geen doorslaggevende. Democratie is een gevolg van een gepolitiseerde massa en de druk daarvan om verder te democratiseren. Die politisering is echter geen direct gevolg van socio-economische veranderen. In ieder geval hekel ik een visie waarin democratie een plaats krijgt in een soort van moderniseringsverhaal: democratie als een noodzakelijke uitkomst van een lineair proces.

Daarom ook mijn overtuiging dat democratie een natuurlijk proces is dat gekoppeld gaat aan een stijgende welvaart, en dat democratie zo piggybacked op de geglobaliseerde economie. Dat is er dan alvast één voordeel aan :] .

Klik om te vergroten...

Zie boven.

Ge kunt toch moeilijk aandacht besteden aan politiek en hoe er bestuurd wordt als overleven al een uitdaging is.

Het is maar wanneer mensen er op vooruitgaan en het leven ietwat comfortabeler wordt, dat ze eigenlijk de kans krijgen daar bij stil te staan, laat staan iets voor te ondernemen.


Sure, er zijn er altijd die het sowieso proberen, maar dat is toch maar meestal een marginaal verschijnsel imo.

Tot mijn vijftiende was ik niet echt bewust van politiek, maar wel sterk ideologisch. Je had me waarschijnlijk erg links kunnen noemen in die tijd. Op mijn zestiende-zeventiende had ik het wel voor communisme. Nu ben ik daar verder uit geëvolueerd, besloten dat zoiets onhaalbaar is en wat 'liberaler' geworden. Ik ben nog altijd aanhanger van het Marxisme. Je zou me een socialist kunnen noemen.

Ethisch:
Vóór abortus, euthanasie, en homohuwelijk. Ik heb mijn twijfels over adoptie voor homokoppels wegens psychologische redenen. Ook vóór het toelaten van cannabis, volgens het Nederlandse model.

Ecologisch:
Vuistregel is 'luister naar de wetenschap' en niet naar de lobby's. Er bestaat quasi consensus over global warming. Investeer in (de ontwikkeling van) milieuvriendelijkere technologie. Verder enkele banalere dingen als 'meer groen in straat' enzovoort.

Economisch:
Een vrijemarkteconomie is te artificieel geworden. Is het niet absurd dat iedereen plots koopkracht verliest, terwijl er uiteindelijk helemaal niets materieels verandert? Als iedereen even hard werkt, er even efficiënt geproduceerd kan worden als tevoren... Een crisis zou infeite enkel mogen gebeuren als er een atoombom valt op een gigantisch industriecomplex. Ik stel me ook de vraag of concurrentie door privébedrijven wel zoveel efficienter is als twintig aparte onderzoeksteams in verschillende bedrijven allemaal hetzelfde aan het ontwikkelen zijn. Het grootste hekelpunt is om een efficientere bureaucratie kunnen creëren. De lonen moeten eerlijker verdeeld worden, zonder discriminatie.

Sociopolitiek vlak:
Meer blauw op straat? Zorg er liever in de eerste plaats voor dat zoiets niet nodig is... Armoede aanpakken, investeren in efficiënter onderwijs voor kansarmen. Zorg voor een realistisch en psychologisch verantwoord immigratiebeleid waarbij geen ghettovorming ontstaat, en dat immigranten een aantrekkelijke nieuwe levensstijl kan aanbieden waarbij zowel hun cultuur als de onze gerespecteerd kan worden. Zorg ervoor dat werknemers nooit minder sterk op hun benen kunnen staan omwille van maatregelen op syndicaal gebied. Gebruik werkloosheidsuitkering om mensen aan te zetten aan een job te geraken.

Geopolitiek:
Zorg ervoor dat Europa ook sociaal en niet alleen economisch sterk samenhangt. Op zo'n manier kunnen we op termijn ook het Waals/Vlaams probleem oplossen.

Time^- zei:

Van al die jaren dat ik hier al lees, kan ik me een dergelijke thread niet herinneren. Terwijl ik het toch een interessant onderwerp vind.

Hoeveel zijn jullie tijdens het opgroeien, volwassen worden, of gewoon leven als 'werkmens' al politiek verschoven? Men zegt dat jongeren meer in extremen denken en bij het volwassen worden matigen.

Echt omslaan zou aan de rechterkant weinig gebeuren, aan de linkerkant iets meer. Met omslaan bedoel ik dan iemand die zich links noemde, die nu overtuigd rechts is of omgekeerd.

Zelf ben ik in ietwat extreem rechtse omgeving opgevoed. Quasi gans de familie stemt Vlaams Belang, het gemiddelde gesprek over politiek haalt meestal het niveau van marginale cafépraat over ********, en profiterende walen. Ik was 7-8 toen ik voor het eerst een zwarte van dichtbij zag. Ik was er niet bang van, maar wel vies (wist niet beter). Ik speelde er ganse dagen mee in de opvang, maar wou zijn hand niet vastpakken. (zo erg als ik daar aan terugdenk ) Wachtebeke-Zelzate was een extreem blanke streek, nog steeds denk ik.
Dat vies zijn van is toen ik naar het middelbaar wel volledig weggevallen (niet dat daar allochtonen waren, ik werd gewoon verdraagzamer denk ik).

Maar toen ik begon te werken ben ik op het vlak van asiel en migratie totaal omgeslagen. Heb eerst paar jaar in fabrieken gewerkt, daar waren altijd wel wat allochtonen en die ervaringen zijn quasi altijd bijzonder positief geweest.
Ook op het Vlaams-nationalistische vlak ben ik de laatste jaren tot de vaststelling gekomen dat de perceptie een immens eind van de werkelijkheid ligt, met als grote boosdoener onze media. (een voorbeeldje hiervan is het artikel in de laatste Knack over Nederlandstaligen in Wallonië)

Waar ik op mijn 13-16 overtuigd Vlaams-Belang gericht was, denk ik dat ik me nu tot de meest progressieve vleugel van de liberalen mag rekenen.

Nog overlopers hier?

Opmerking: van VU naar ID21 naar Spirit naar Vl.Pro naar SPA is niet verschuiven.

Klik om te vergroten...

goh ik heb de indruk dat de politiek verschuift en ik niet .

Ik heb altijd veel en graag van mening veranderd. Mensen die 10 of zelfs 5 jaar lang hetzelfde denken begrijp ik gewoonweg niet.

Dingen die veranderd zijn over de jaren:

Gedurende mijn kindertijd was ik anti-monarchie. Ik vond het een bende wereldvreemde kwieten die veel geld kregen om vrijwel niets te doen. Momenteel heb ik dat idee serieus bijgesteld. Heel de maatschappij zit namelijk vol met wereldvreemde mensen die veel, veel meer macht hebben dan de koning en co. En het favoriete De Wever/We Winter argument dat de koning macht heeft vanaf de geboorte zonder dat hij ook maar iets bewezen heeft, vindt ik ook zever. Iedereen die stemt heeft hetzelfde probleem: politieke macht uitoefenen zonder per sé daarvoor gekwalificeerd te zijn.

Ik heb nooit een affiniteit gehad voor ook maar enige ideologie. Al een geluk want met het ouder worden begon ik te beseffen dat jezelf vastklampen aan een ideologie enorm beperkend is. Wat als probleem A een socialistische oplossing nodig heeft maar de heersende partij extreem-rechts is? Of omgekeerd natuurlijk.

Dus de enige ideologie die ik zowat aanhang is dat er voor elk probleem de best mogelijke oplossing (grootste percentage vooruitgang met zomin mogelijk middelen) moet worden gevonden.

Die “ideologie” geeft soms wel vreemde resultaten waar ik vroeger nooit achter had gestaan. Zo zijn scheiding van kerk en staat en vrije meningsuiting niet absoluut.

Ik ben vrij recentelijk ook een tijdje extreem anti-democratie geweest. Nu ik wat meer over mogelijke alternatieven heb nagedacht zijn democratische elementen onontbeerlijk voor elk goed werkend systeem. Samen met totale transparantie en scheiding der machten natuurlijk. Het huidige systeem dat ik in mijn (ik geef toe, ongekwalificeerde) hoofd heb zou me nog steeds de brandstapel opleveren volgens de “OMG all people = teh equal”-crowd maar mits een beetje manipulatie (de kern van het huidige politieke systeem) is het best aan de man te brengen.

Over dat separatistische gewauwel zal ik kort proberen te zijn: zever.
Het huidige België is een schoolvoorbeeld van hoe een zaadje van xenofobie door een bepaalde politieke elite geoogst kan worden ter voordeel van niemand anders DAN diezelfde politieke elite. Nee, geen complottheorie, hoor.
Voor mij is het gewoon erg logisch dat socio-economische verschillen tussen landsdelen niet eindigen en beginnen op een taalgrens. Behalve natuurlijk als men zich enkele decennia door kortzichtigheid heeft laten leiden en besloten heeft een taalgrens (waar dient zo’n ding trouwens voor?) te gebruiken om het politieke beleid te bepalen voor een land waarvan de meerderheid van de mensen die er wonen niets te maken hebben met die taalgrens.
Wat er nog minder ingaat is dat sommigen er in slagen dit geparasiteer te verpakken in een dun laagje vlaams-romanticisme.

Soit. Bij de volgende verkiezingen ga ik het nog uitermate moeilijk hebben om een partij te vinden die ook maar in de verste verte mij zou vertegenwoordigen.


Coole topic trouwens.

Tr1PloiD zei:

Tot mijn vijftiende was ik niet echt bewust van politiek, maar wel sterk ideologisch. Je had me waarschijnlijk erg links kunnen noemen in die tijd. Op mijn zestiende-zeventiende had ik het wel voor communisme. Nu ben ik daar verder uit geëvolueerd, besloten dat zoiets onhaalbaar is en wat 'liberaler' geworden. Ik ben nog altijd aanhanger van het Marxisme. Je zou me een socialist kunnen noemen.

Ethisch:
Vóór abortus, euthanasie, en homohuwelijk. Ik heb mijn twijfels over adoptie voor homokoppels wegens psychologische redenen. Ook vóór het toelaten van cannabis, volgens het Nederlandse model.

Ecologisch:
Vuistregel is 'luister naar de wetenschap' en niet naar de lobby's. Er bestaat quasi consensus over global warming. Investeer in (de ontwikkeling van) milieuvriendelijkere technologie. Verder enkele banalere dingen als 'meer groen in straat' enzovoort.

Economisch:
Een vrijemarkteconomie is te artificieel geworden. Is het niet absurd dat iedereen plots koopkracht verliest, terwijl er uiteindelijk helemaal niets materieels verandert? Als iedereen even hard werkt, er even efficiënt geproduceerd kan worden als tevoren... Een crisis zou infeite enkel mogen gebeuren als er een atoombom valt op een gigantisch industriecomplex. Ik stel me ook de vraag of concurrentie door privébedrijven wel zoveel efficienter is als twintig aparte onderzoeksteams in verschillende bedrijven allemaal hetzelfde aan het ontwikkelen zijn. Het grootste hekelpunt is om een efficientere bureaucratie kunnen creëren. De lonen moeten eerlijker verdeeld worden, zonder discriminatie.

Sociopolitiek vlak:
Meer blauw op straat? Zorg er liever in de eerste plaats voor dat zoiets niet nodig is... Armoede aanpakken, investeren in efficiënter onderwijs voor kansarmen. Zorg voor een realistisch en psychologisch verantwoord immigratiebeleid waarbij geen ghettovorming ontstaat, en dat immigranten een aantrekkelijke nieuwe levensstijl kan aanbieden waarbij zowel hun cultuur als de onze gerespecteerd kan worden. Zorg ervoor dat werknemers nooit minder sterk op hun benen kunnen staan omwille van maatregelen op syndicaal gebied. Gebruik werkloosheidsuitkering om mensen aan te zetten aan een job te geraken.

Geopolitiek:
Zorg ervoor dat Europa ook sociaal en niet alleen economisch sterk samenhangt. Op zo'n manier kunnen we op termijn ook het Waals/Vlaams probleem oplossen.

Klik om te vergroten...

Jup ik deel deze politiek ook. Enkel kan het Nederlandse softdrugs beleid nog wel verbeteren. Ge kunt het nu 'legaal' kopen, maar hoe het die coffeeshops binnenkomt is nog altijd een raadsel. Als het verbouwen van wiet nou ook nog een suitbesteed zou worden met de nodige eisen zou het super zijn.

Ik vind adoptie voor homo koppels btw niet zo'n probleem. Zolang er maar een goede screen vooraf gaat.

Genious zei:

Ge kunt toch moeilijk aandacht besteden aan politiek en hoe er bestuurd wordt als overleven al een uitdaging is.

Klik om te vergroten...

Je moet de middeleeuwen of de nieuwe tijd niet als een stereotype bezien. Het is waar dat de levensstandaard lager lag, maar dat werd toen toch wel heel wat anders ervaren. Er is natuurlijk heel wat democratisering en politisering gebeurd waardoor er gepoogd werd de massa dichter bij de politieke elites te brengen maar volgens mij is die kloof er nog altijd en hoeft die niet eens gedicht te worden naar mijn mening. Het populistische ideaal is onbereikbaar en zelfs schadelijk voor politiek.

Het is maar wanneer mensen er op vooruitgaan en het leven ietwat comfortabeler wordt, dat ze eigenlijk de kans krijgen daar bij stil te staan, laat staan iets voor te ondernemen.

Klik om te vergroten...

Ik denk niet dat een groot deel van de natie stilstaat bij politieke theorie hoor. Partijen kunnen zo nu en dan wel massa's mobiliseren, maar buiten de verkiezingsperiode merk je weinig van dat massale engagement.

Sure, er zijn er altijd die het sowieso proberen, maar dat is toch maar meestal een marginaal verschijnsel imo.

Klik om te vergroten...

Het gewone volk heeft evenveel bijgedragen aan de vorming van de moderne samenleving als de staat zelf. Natuurlijk wat onbewuster (hoewel staatsvorming volgens mij geen doelgericht proces is) dan de politieke elite, maar even belangrijk. Modernisering is in mijn ogen een onderhandelingsproces tussen vorst en onderdanen in plaats van een eenzijdige conflictueuze relatie à la Marx waarin de staat haar onderdanen hervormingen opdringt.

Avondland zei:

Je moet de middeleeuwen of de nieuwe tijd niet als een stereotype bezien. Het is waar dat de levensstandaard lager lag, maar dat werd toen toch wel heel wat anders ervaren. Er is natuurlijk heel wat democratisering en politisering gebeurd waardoor er gepoogd werd de massa dichter bij de politieke elites te brengen maar volgens mij is die kloof er nog altijd en hoeft die niet eens gedicht te worden naar mijn mening. Het populistische ideaal is onbereikbaar en zelfs schadelijk voor politiek.

Klik om te vergroten...

Geef je het bewijs hier nu niet zelf? De elite waren in die tijd de enige die over de mogelijkheid, over de tijd, beschikten om politiek te denken. De rest van de bevolking was te druk bezig met overleven. Pas én als de bevolking tot een bepaalde maatschappelijke standaard is opgeklommen zal ze politiek actief worden. Eenmaal die maatschappelijke standaard bereikt is politiek het verlengstuk om die standaard blijvend te verhogen.

Avondland zei:

Ik denk niet dat een groot deel van de natie stilstaat bij politieke theorie hoor. Partijen kunnen zo nu en dan wel massa's mobiliseren, maar buiten de verkiezingsperiode merk je weinig van dat massale engagement.

Klik om te vergroten...

Uiteraard niet. Waarom zou er nog veel engagement moeten zijn nu het voor de meeste mensen toch allemaal bereikt is? Natuurlijk klaagt men nog over de belasting hier en de werkdruk daar, maar al bij al is zowat iedereen tevreden met de inherente werking van onze maatschappij. Dat we vrij zijn, dat we welvarend zijn, dat we geld verdienen, dat onze kinderen een opvoeding kunnen genieten, dat we inspraak hebben. Neem die factoren weg, installeer een regime dat hier geen rekening mee houdt en je zult het engagement tégen het regime wel zien oplaaien.

Epyon zei:

Geef je het bewijs hier nu niet zelf? De elite waren in die tijd de enige die over de mogelijkheid, over de tijd, beschikten om politiek te denken. De rest van de bevolking was te druk bezig met overleven. Pas én als de bevolking tot een bepaalde maatschappelijke standaard is opgeklommen zal ze politiek actief worden. Eenmaal die maatschappelijke standaard bereikt is politiek het verlengstuk om die standaard blijvend te verhogen.

Klik om te vergroten...

Maar wat is de 'elite'? Je hebt 'elite' die binnen de formele machtsstructuren vielen en daadwerkelijk iets konden veranderen en je had 'elite' die daarbuiten vielen en op een andere manier iets trachtten te doen. En dan had je nog voor- en tegenstanders die al dan niet een proletarische achterban hanteerden om hun meningen door te drukken. De bevolking is altijd een factor geweest waarmee rekening werd gehouden. Daarom speelt het dan ook zo'n cruciale rol in het moderniseren van de maatschappij. Maar dat vormt in mijn ogen geen argument dat de democratie het culminatiepunt is van al die gezamenlijke inspanningen.

En het volk is tot op een bepaalde maatschappelijke standaard opgeklommen maar de politieke activiteit is maar zo-zo naar mijn mening. Als je zo gaat beginnen is de socio-economische standaard dé hefboom voor de democratie. En dat is niet helemaal juist volgens mij. Volgens mij begonnen processen van democratisering lang voordat er nog maar gesproken werd van de Franse revolutie. Maar massale participatie aan politiek mag dan wel democratiserend en politiserend zijn, het hoeft niet noodzakelijk een democratische beweging te zijn. Kijk maar naar de Carlistenbeweging in Spanje, sterk reactionair en conservatief maar toch een massale beweging met heel wat achterban. Dus de stelling dat de socio-economische standaard dé hefboom vormt tot de "ware democratie" dient wat gerelativeerd te worden.