Archief - Gezinsvormen: Monogamie, Polyamorie
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Loser
Legacy Member
Gonzo the Great zei:Zoals KnightOfCydonia zegt: zoek je aandacht, kan die ook negatief zijn:
Zalando is reclame, aandacht zoeken is de bestaansreden ervan.
Iemand post een foto van zijn/haar vetrolletjes op sociale media om te tonen dat men blij is met zijn lichaam, zelfde geval: je zoekt aandacht, en kan ze dan ook krijgen...
Of een TV-soap die bijna uitsluitend gaat bestaan uit minderheidsgroepen en vreemde familiesituaties: sommige mensen gaan dat ook wat belachelijk vinden.
Dat heeft allemaal niet echt meer te maken met "leven en laten leven", iets waar de meeste mensen echt geen probleem mee hebben. Dit is eerder PC-cliches trachten om te zetten in commerce, clicks of likes. En dat kan zelfs een averechts effect hebben als de mensen dat beu worden. Dus wat tegenwind op zo'n dingen ipv applaus op alle banken kan geen kwaad.
Ik dacht eerst zelfs dat Anuna de Wever in die commercial van Zalando kwam. Blijk dat nu ne gast te zijn
Ja, iemand die een foto op social media laat zien, kan reacties verwachten.
Dit heeft niks met PC te maken, want het mag gewoon gezegd worden, hoor. Het staat hier, het wordt allemaal gezegd. Sorry dat je "vrije meningsuiting" (die niet geldt voor zoiets, hoor) niet geschonden is, sorry dat je het gewoon mag zeggen, ik weet dat het dan makkelijker was om ertegenin te gaan. Maar het is nu eenmaal zo. Je zult het ermee moeten doen dat niemand je probeert het zwijgen op te leggen.
Maar dan mag ik je mening ook gepast klasseren.
paradijsappel zei:
Niet met holebi's, maar wel met huwelijken. Ander voorstel?
Loser
Legacy Member
Gonzo the Great zei:
Ja, zo niet, hè
In het eerste geval heb je het over aandacht van buitenstaanders, in het tweede geval over aandacht van haar geliefden. KoC zei dat wie aandacht vraagt door "speciaal" te doen, ook negatieve aandacht kan krijgen. En zoals ik al zei: Ze zitten niet in een polyamoureuze relatie omdat ze aandacht willen, hè.
glashelder
Legacy Member
Hoi hier ben ikCreeping Death zei:
Een beetje context: ik heb in verschillende 'constellaties' gezeten in polyrelaties, zowel waarbij ik meerdere relaties had, als waarbij ik een relatie had met iemand die meerdere relaties had (en mengvormen allerlei). Ik ben ook heel lang monogaam geweest.Op dit moment in theorie nog steeds poly, in de praktijk niet (buiten een open relatie, dus wel seks hebben met anderen, maar geen andere liefdesrelaties op dit moment).
Dus misschien kan ik hier een beetje nuanceren, hier en daar.
In verband met de kinderen (want er loopt hier ook nog een 11-jarige stiefdochter rond): bij ons hebben we het wel verteld. Helemaal niet zo moeilijk, gewoon 'mama en papa hebben de afspraak gemaakt dat ze ook andere mensen graag mogen zien'. De dochter weet bijvoorbeeld dat ik, naast mijn vriend, nog een hele goeie vriend heb die ik ook graag zie. Dat is een beetje verwaterd de laatste tijd, maar ze had daar nooit problemen mee, eigenlijk. Ze zegt dat ze zelf gewoon een relatie wil met één persoon, wat gewoon helemaal haar eigen keuze is. 't Is niet dat we dingen gaan opdringen of zo, wat hebben we daaraan. We hebben nog niets gehoord over wat klasgenootjes daarvan vinden (misschien minder relevant omdat we op dit moment in de praktijk niet echt poly bezig zijn), maar goed, die vinden mij al raar omdat ik vijf ratjes heb als huisdier. Om maar te zeggen, 't is altijd wat bij die kinderen.
Eerst over dat zelfrespect. Dat is een begrip dat heel vaag is, en vooral heel individueel, imo. Voor jou kan het zeker zo zijn dat je vrouw delen iets doet met jouw zelfrespect. Voor iemand die echter daarvoor gekozen heeft, daar helemaal achter staat en daar blij van wordt, verandert dat dus niets aan het zelfrespect. Want ja, iedereen heeft eigen waarden en normen en haalt daar zijn eigen vorm van zelfrespect uit.M°°nblade zei:
Voor jou is monogamie blijkbaar iets belangrijks en stel dat jouw vriendin of vrouw er nog een andere relatie erop nahoudt, dan is dat voor jou iets 'toelaten'. Iets wat je eigenlijk niet wil maar toch tolereert. Dan kan ik me voorstellen dat jouw zelfrespect daalt, ja. Maar voor iemand die dat net aanmoedigt, voor iemand wie polyamorie een belangrijke keuze is, dan heeft dezelfde situatie (vrouw/vriendin met nog een 2de relatie) niet hetzelfde effect op het zelfrespect.
Ik kan het natuurlijk nog gekker maken. Ik zou minder zelfrepect hebben als ik mijn vriend zou verbieden van een andere relatie op te starten. Omdat het bijvoorbeeld hypocriet zou zijn van mij of omdat ik het erg zou vinden dat ik zoveel invloed uitoefen op iemands leven, iemands lichamelijkheid, iemands eigen keuzes. Dat is natuurlijk een heel ander vertrekpunt dan dat van jou.
Nee hoor.M°°nblade zei:
Dat hangt helemaal af van de regels die je zelf opstelt. En dat kan vanalles zijn. Polyamorie is niet zo zwart-wit als het hier wordt voorgesteld, je kan bijna zeggen dat elke relatie zijn eigen regels heeft daarin. Net zoals bij monogame relaties: voor één stel kan er zoiets zijn als emotioneel bedrog, voor een ander koppel is een kus op de mond bedriegen, en voor nog een ander is het verliefd zijn op een ander (dus niet enkel seks) dat valt onder bedrog.tolya zei:Tot 1 vd 2 mannen afkomt met een nieuw lief
en hoe ziet vreemdgaan er in zo'n constructie eigenlijk uit?
En zo is het bij polyrelaties dus ook zo. Bij de meesten is het zo dat er openheid gevraagd wordt, dus de ander op de hoogte brengen als er iemand nieuws in je leven is. Tegelijkertijd kan het even goed niet zo zijn, en kunnen ze vrij los van elkaar doen wat ze willen (maar toch een liefdesrelatie met elkaar hebben). Het hangt er vanaf welke regels er in de relatie zijn. Ethische polyamorie wil zeggen dat iedereen altijd op de hoogte is van de situatie (dus van het polyamoureus zijn). Dus elke schakel weet van iedereen binnen die constallatie dat hij/zij polyamoureus is. Stel dat één van die schakels een man is die een vrouw heeft die van niets weet, dan kan de nieuwe vriendin van die man bijvoorbeeld beslissen om niet verder te gaan met de relatie, aangezien zij dat niet OK vindt dat de vrouw niet op de hoogte is.
Om maar een paar voorbeelden te geven... Wij hebben bijvoorbeeld de regel dat er niets in huis wordt gedaan met een ander (gewoon om lastige situaties te vermijden), en dat we altijd eerlijk zijn tegenover elkaar. Dat hoeft niet per se op voorhand gemeld of goedgekeurd worden, maar stel dat mijn vriend begint te chatten met iemand op Tinder en er komt een ontmoeting/date van, dan zal hij dat wel zeggen tegen mij. Als hij dat niet zegt, zou ik daar wel erg teleurgesteld in zijn. Stel dat hij achter mijn rug om verschillende dates met iemand heeft en daar iets mee opbouwt, dan zou ik dat zien als bedrog, ja. Of stel dat hij zegt dat hij op café gaat maar stiekem naar de cinema gaat met zijn nieuw lief, dan zou dat ook onder bedrog vallen voor mij.
Bedrog binnen polyamorie wordt meestal gezien als bepaalde regels schenden. En die regels kunnen dus vanalles zijn... Seks zonder condoom met een andere partner, zonder dat de andere partners daarvan op de hoogte zijn, kan ook gezien worden als bedrog. Of zeggen dat je bepaalde dingen niet gaat doen (dat samen afspreken), en ze dan toch wél doen.
Er zijn relaties (een V-relatie) waarbij één persoon wordt 'gedeeld', maar er zijn net zo goed relaties waarbinnen iedereen vrij is om andere relaties te hebben. Of waarbinnen iedereen relaties heeft met iedereen (driehoeksverhouding). Het is zelden zo dat één iemand alles mag en de anderen niets hoor. Dan heb je ook nog gesloten polyrelaties, waarbij de betrokkenen zelf beslissen dat ze met elkaar verder gaan en er niemand mee bijkomt.M°°nblade zei:
Nogmaals, het is allemaal niet zo zwart-wit.
Hier weer hetzelfde. Er zijn relaties waarbij de eerste persoon meer 'rechten' heeft (hiërarchische polyamorie), er zijn er waarbij iedereen op gelijke voet staat (anarchistische polyamorie) en alles daartussen.tolya zei:
M°°nblade
Legacy Member
Gelijkheid tussen man en vrouw. Vanwege de discriminerende werking van polygamie verplicht het internationale recht landen om polygamie te verbieden.JPV zei:
Ik zie niet hoe iemand een 'affaire' ziet als een eufemisme van 'bedriegen' maar soit. En ja, iedereen weet dat polyamorie in tegenstelling tot bedriegen wel consensueel is. Maar wat het met mijn punt van zelfrespect te maken heeft zie ik niet.
Wat je juist kan stellen is dat polyamorie een keuze is die blijk geeft van een gebrek aan zelfrespect, terwijl dit bij het slachtoffer van een affaire niet perse een kwestie is. Het slachtoffer van een affaire heeft om te beginnen geen keuze gemaakt waaruit we dat kunnen concluderen. Het is de dader die hier de keuze maakt om te bedriegen. En de redenen waarom dat slachtoffer bedrogen wordt zijn divers die niet perse iets te maken hebben met het zelfbeeld dat het slachtoffer over zichzelf heeft.
Het is net omdat je er bewust kiest dat je van gebrek aan zelfrespect kan spreken ...beide hebben zelf ook een andere partner, dus nee, zelfs als je zou vinden dat de andere minderwaardig zou zijn bij slechts een "halve relatie", is dit het geval hier niet. Een tip overigens: niet elke relatie is er eentje waarbij je continu bij de andere wil zijn (lat-relatie, nieuw-samengestelde koppels, ...
Je mag me gerust eens je begrip van eigenwaarde definiëren. Want ik zie idd niet hoe je eigenwaarde kan verliezen als je bewust voor iets kiest samen met anderen.
Zo'n contract is idd verboden, zichzelf als slaaf beschouwen echter niet. Zolang dit bewust is, mag dat perfect van de wet
Vergeet slavernij even. Stel dat wij een SM relatie starten. Jij hebt je stopwoordje en ik ram iedere vrijdagavond een dildo in je aars terwijl ik aan de tepelklemmen trek: je hebt daar zelf voor gekozen om door mij gedomineerd te worden. We gaan het nu even niet hebben over de gevoelens die ik daarbij voel maar die van jou. Ga jij eerder een hoge of een lage zelfwaarde hebben?
PS. Het is een strikvraag want er is genoeg psychologische literatuur die onderschrijft dat doms een high self esteem persoonlijkheidsprofiel hebben terwijl subs een zeer laag zelfbeeld hebben.
https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1300/J056v14n04_02
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7558979
Je ziet toch dat je hier perspectieven door elkaar aan het klutsen bent waardoor je alles onterecht op dezelfde hoop gooit?
Eigenwaarde (aka ego / zelfrespect, etc ... ) is het beeld dat een mens op emotioneel niveau van zichzelf heeft.
Als ik zegt dat Jos geen zelfrespect heeft dan zeg ik daarmee dat Jos zichzelf minderwaardig vindt. Op geen enkele manier kan je Jos zijn gevoelens op mij projecteren en stellen dat ik Jos minderwaardig vind. Je eigenbeeld en het beeld dat anderen van jou hebben kunnen compleet verschillende beelden zijn.
Gonzo the Great
Legacy Member
Loser zei:Ja, zo niet, hè
KoC zei dat wie aandacht vraagt door "speciaal" te doen, ook negatieve aandacht kan krijgen. En zoals ik al zei: Ze zitten niet in een polyamoureuze relatie omdat ze aandacht willen, hè.
*Flair mode aan*
Djeez... We zijn 2020, denk je dat dat nog nooit geprobeerd is tot noch toe een driehoeksrelatie? Er is een reden waarom harems enkel nog bestaan in culturen waar de vrouw als minderwaardig wordt beschouwd.
Want met gelijkwaardige mensen ligt dat gewoon moeilijk...
En als het toch perfect lijkt zoals in dit artikel, liegt er hoogst waarschijnlijk 1 van de 3, in dit geval waarschijnlijk de eerste man, als hij zegt dat hij gelukkig is.
7 jaar, open relatie
vrouw neemt man 2 bij in huis >> man 1 pikt dit enkel omdat hij ofwel heel hard verliefd is, ofwel weet dat hij zo'n lief nooit meer zal krijgen en al boven zijn stand poepte. Of combinatie van beide.
>> vrouw en man 2 zijn gelukkig, man 1 sterft een klein beetje vanbinnen
Ook al is het 2020, zo'n dingen veranderen niet echt, en kan je verwachten of weten. En zij zou dat ook moeten weten en man 1 niet in die situatie brengen, ook al beweert hij bij hoog en bij laag dat dat OK is.
*Flair mode uit*
Ofwel is hier van liefde helemaal geen sprake, en zijn dit gewoon 3 mensen die de huur delen, met benefits. Dat is ook geen polyamorie.
Mooi artikel, alleen wat ongeloofwaardig. Maar allee, de kliks zijn binnen en ze zijn in de gazet geweest, en ik had toch ff niks te doen.
JPV
Legacy Member
polygamie en polyamorie zijn niet hetzelfde. Hence ook niet de juridische gevolgen in de landenM°°nblade zei:
ik heb het niet over het slachtoffer, maar over de daderM°°nblade zei:
Geen idee, ik heb weinig met SM, dus kan me dat niet echt inbeelden. Ik snap echter de analogie niet, het is niet omdat iets een vrije keuze is dat het ook op andere vlakken vergelijkbaar is en als analogie kan gebruikt worden.M°°nblade zei:
Het enige wat jij doet is JOUW gevoelens op Jos projecteren. Jij vindt zoiets minder waard, dus zeg je dat die persoon zijn eigenwaarde laag is.M°°nblade zei:
Je vergeet trouwens dat niet enkel die vrouw 2 partners heeft, maar ook die 2 mannen. Alle 3 delen ze dus 2 relaties, uit vrije keuze. Nergens ligt iemand in een hoekje te wenen omdat hij zichzelf heeft verlaagd.
Avilowca
Legacy Member
glashelder zei:
Yes! Iemand die hier effectief ervaring mee heeft. Nu zijn we ergens.
Vragen;
1. Hoe balanceer je de relaties tussen partners onderling en hoe ga je om met jaloezie?
2. Kan je wat voorbeelden geven van hoe dat praktisch in het dagelijkse leven gaat. Beurtrollen? En wat met praktische zaken als samenwonen enzo?
3. Waarom denk je dat polyrelaties hier soms zeer sterke reacties uitlokken?
4. Monogame relaties zijn hard werk. polyrelaties zijn dan nog meer werk? Is het dat allemaal waard? Wat haal je uit dergelijke relaties dat ontbreekt bij een monogame relatie?
glashelder
Legacy Member
Oei, dat zijn allemaal zware vragen Ik heb natuurlijk niet alle wijsheid in pacht, en veel van de dingen die je vraagt zijn ook daadwerkelijk zaken waarmee polymensen het zelf soms lastig hebben. Het verschil is dat ze die dingen niet in de weg laten staan van wat ze uiteindelijk willen of wat goed voelt. Ik wil maar zeggen, het is niet zeker allemaal rozengeur en maneschijn, er zijn boeken volgeschreven over bijvoorbeeld jaloezie binnen een polyrelatie.
Je tijd goed verdelen is één van de lastigste zaken. Een gezegde binnen de polywereld is dat je hart wel oneindig veel liefde kan hebben, maar je tijd is altijd beperkt. Het is dus inderdaad belangrijk om te zorgen dat niemand zich achtergesteld voelt. Aan de andere kant is het ook niet de bedoeling dat je dingen gaat afturven ("zij heeft al zeven keer een date met je gehad en ik al drie weken niet"), hoewel daarop letten er ook bij hoort. Het IS niet altijd evenwichtig omdat de behoeftes niet altijd evenwichtig zijn. Stel dat het met je ene partner goed gaat, en met de andere partner zijn er wat problemen (op relationeel vlak, of op zijn/haar werk, in de familie, 't is al gelijk wat), dan zal die tweede partner misschien wel meer aandacht en tijd nodig hebben. Dat kan best zijn, en dan is het de volgende keer omgekeerd.
Sommige boeken raden aan om tijd die je partner bij een ander doorbrengt, niet te zien als tijd die eigenlijk van jullie was, maar als de tijd die je partner bijvoorbeeld besteedt op zijn of haar werk. Daar ben je ook niet jaloers op. Anderen kiezen om te gaan combineren, als hij een date inplant, plan ik ook een date in, zoiets. En nog anderen vinden het wel eens fijn, zo'n avond alleen. Het hangt er ook vanaf hoe de relatie precies in elkaar zit, of er al samengewoond wordt, of iedereen nog apart woont, of dat er kinderen zijn waar dan ook gewoon alles rond geregeld moet worden, enzovoort.
Jaloezie is een hot topic, maar wordt zeker niet gezien als iets negatiefs. Het idee is dat jaloezie voortkomt uit een bepaalde onzekerheid, en dat het constructiever is om die onzekerheid aan te pakken (op welke manier dan ook), dan dingen te gaan vermijden of verbieden uit angst. Jaloezie mag er ook zijn en daar mag ook over gepraat worden. Het achterliggende idee is dat emoties nooit fout of slecht zijn (dus je mag of kan best jaloers zijn), maar dat de manier waarop je er mee omgaat belangrijker is. En dat doet ieder op zijn manier.
Om een concreet voorbeeld te geven, mijn vriend had vorig jaar iemand leren kennen en ging daar af en toe mee op date. Ik was daar erg onzeker over, vooral door dingen die in het verleden gebeurd zijn op dat vlak. We hebben daar héél veel over gepraat, ook wel eens ruzie gemaakt en zelfs psychologen erbij gehaald. Uiteindelijk is dat sowieso met de tijd heel erg gebeterd (omdat ik merkte dat hij mij heus niet ging verlaten), en hebben we het gewoon in kleine stapjes aangepakt. Door te zien dat mijn vriend ook zeker bereid was om in een bepaalde mate rekening te houden met mijn onzekerheid, werd mijn onzekerheid ook minder. Heel concreet hebben ze eerst een paar keer gewoon afgesproken in een rendez-voushotel. Bij de eerste dates was het voor mij nog ondenkbaar dat ze bij haar thuis zouden zijn, ik kreeg een halve paniekaanval bij het ide alleen al. Ondertussen is dat zeker geen probleem meer, dat is gewoon vanzelf geëvolueerd, door tijd en door heel veel te praten. Dat is even hard werken binnen een relatie, maar ik zou mezelf nog veel slechter voelen bij het idee dat ik hem dingen verbied of dat ik hem dingen ontzeg. Daar zou ik me zelf niet goed bij voelen (en dát zou mijn zelfrespect hard doen dalen).
Anderen zien dat dan weer als iets dat je doormoet, en dat je niet extra regeltjes of 'veiligheden' moet inbouwen omdat je anders eindeloos blijft doorgaan. Je kan het beter concreet maken. Niet "kan je het wat langzaam aan doen, ik heb het er lastig mee" (waarna het eindeloos blijft aanslepen), maar bijvoorbeeld "kan je laten weten wanneer je denkt thuis te zijn die avond?" of "kan je douchen als je thuiskomt?" Klinkt stom, maar zo concreet wordt het wel, op een bepaald moment. Dat zijn dan afspraken die je maakt onder elkaar. Het is geen regel, maar iets dat je vraagt aan de ander als gunst. Die kan daarin mee gaan, of die kan zeggen dat x of y voor hem niet zo comfortabel voelt, en vragen of er misschien een andere manier is om aan die bepaalde behoefte te voldoen (bijvoorbeeld: "ik kan niet zeggen hoe laat ik thuis zal zijn, maar is het OK als ik je tussendoor eens bel, of een berichtje stuur als we aan het afronden zijn?").
Ook hier hangt het weer heel erg af van de specifieke situatie: zijn er samenwonenden bij? Is de relatie monogaam gestart of poly? Welke afspraken en/of regels zijn er? Welke plaats neem jij in (ben jij de nieuwe partner, diegene die een nieuwe relatie heeft of de eerste partner)? Wie is er nog bij betrokken? Is er contact tussen de verschillende partners of niet? Wat voor afspraken zijn daarrond gemaakt?
Het is niet dat voor ELK iets dat de ander doet, je ook iets terug verwacht. Je moet ook niet vergelijken zoals ik hierboven zei, maar het eigenlijk los zien van de andere partner: ben IK blij met de relatie die ik heb met mijn partner? Wat in die andere relatie gebeurt, is daar eigenlijk niet zo relevant voor. Klinkt gemakkelijk hé, maar soms nemen emoties ook wel eens de bovenhand hoor. En dat is niet erg, maar weeral, door veel praten en jezelf en je eigen gedachten ook eens kritisch onder de loep te houden en daarmee aan de slag te gaan, kom je al een stuk verder. Als je iets mist of jezelf tekort gedaan voelt, dan kan je dat gerust aangeven. "Ik vind het jammer dat ons seksueel leven op een laag pitje staat momenteel, kunnen we daar niet samen iets aan doen?" of "Het is al lang geleden dat we nog eens een weekend voor onszelf hadden, kunnen we dat eens inplannen?" In die zin kijk je eigen enkel naar je eigen relatie en waar jullie allebei behoefte aan hebben, niet aan wat de ander meer of minder heeft.
Samenwonen heb ik zelf geen ervaring mee, buiten dat we er eens over gepraat hebben toen ik een relatie had met een koppel. Die vrouw en ik zagen toen redelijk veel beren op de weg (hoe gaat dat met samen slapen, seks, de dochter) en dat is er uiteindelijk nooit van gekomen. Maar het zou natuurlijk ook voordelen gehad hebben, en er zijn er genoeg die het doen.
De band met elke partner is ook zo anders. Je ziet die allemaal graag, maar op een totaal andere manier. Het is allemaal liefde, maar een ander gevoel, uniek aan die persoon. Sommigen vergelijken het met kinderen hebben: als je twee kinderen hebt, zie je die ook allebei graag. Niet de één meer of de ander minder, maar je houdt van ze voor wie ze zijn op hun eigen manier, en je hebt met elk een andere band. Toen ik twee of drie relaties tegelijk was, kon ik helemaal bezig zijn met de ene persoon, en dan ineens aan de andere persoon denken en zo'n rush van liefde voelen. Een ander gevoel, zo blij zijn met die ander, en toch een soort gemeenschappelijkheid tussen die personen, terwijl ze allemaal anders zijn.
Anderen zien polyamoureus zijn dan echt als een soort geaardheid en hebben het gevoel geen monogame relatie aan te kunnen. Mijn vriend en ik kunnen op sommige vlakken heel zelfstandig zijn, in de zin dat we niet graag hebben dat anderen ons dingen opleggen of onze grenzen bepalen. En daarin vinden we elkaar dan weer, dat we weten hoe belangrijk het voor de ander is dat die een bepaalde mate van vrijheid heeft. Dat je mensen niet gaat claimen, dat je hun lichamelijkheid niet beperkt (in 't kort: je hebt helemaal niets te zeggen over wat een ander met zijn lichaam doet) en dat je toch telkens weer bij elkaar terug komt.
En soms is dat heel lastig, ja. Zeker met nieuwe relaties, daarin kan je jezelf nogal eens verliezen. New relationship energy heet dat dan. Dat is heel mooi, de ander zo verliefd zien (die zijn ineens supervrolijk en goed gezind), maar tegelijkertijd moet de persoon met die nieuwe relatie zich er ook voor behoeden dat hij of zij zich er niet helemaal in verliest en de andere partner niet meer ziet staan. Terwijl de 'eerste' partner dan moet onthouden dat die fase ook weer overgaat, dat de partner dat ook heeft gehad met hem/haar en dat de toestand uiteindelijk wel weer zal normaliseren.
Maar goed, nogmaals, het is allemaal makkelijk uitgelegd, maar het beleven is zeker niet altijd makkelijk en je moet echt wel bereid zijn om diep te gaan, zowel in gesprekken met de ander als in jezelf. Da's ook niet slecht. Het is allemaal heel open, er wordt heel veel gecommuniceerd, zo'n tijdelijke crisis of zelfs een klein onenigheidje of iets dat niet goed begrepen is, levert uiteindelijk wel een sterkere band omdat je er samen over praat en je elkaar beter begrijpt. Net zoals bij een monogaam koppel
En ook nogmaals, ik heb niet alle wijsheid in pacht en ik zeg hier maar hoe ik het zie of hoe ik lees dat het vaak voorkomt bij anderen. Er zijn zeker geen ultieme polyamorieregels (buiten dan het idee van ethische polyamorie) en ieder koppel (of triade of whatever) kiest daarin zijn eigen weg. En misschien kom je ook wel te weten onderweg dat het niets voor jou is, en dat is ook OK.
Ik heb natuurlijk niet alle wijsheid in pacht, en veel van de dingen die je vraagt zijn ook daadwerkelijk zaken waarmee polymensen het zelf soms lastig hebben. Het verschil is dat ze die dingen niet in de weg laten staan van wat ze uiteindelijk willen of wat goed voelt. Ik wil maar zeggen, het is niet zeker allemaal rozengeur en maneschijn, er zijn boeken volgeschreven over bijvoorbeeld jaloezie binnen een polyrelatie.Dat zijn dus inderdaad de dingen die in de praktijk het meest discussies opleveren. Niet op een slechte manier hoor, uiteindelijk moet iedereen die een polyrelatie begint hierdoor. Er wordt héél veel gepraat binnen zo'n relatie, en dingen als je tijd ietwat gelijkmatig verdelen of omgaan met jaloezie, is iets wat gewoon opgenomen wordt als dat eenmaal relevant is (of zelfs al op voorhand).Avilowca zei:
Je tijd goed verdelen is één van de lastigste zaken. Een gezegde binnen de polywereld is dat je hart wel oneindig veel liefde kan hebben, maar je tijd is altijd beperkt. Het is dus inderdaad belangrijk om te zorgen dat niemand zich achtergesteld voelt. Aan de andere kant is het ook niet de bedoeling dat je dingen gaat afturven ("zij heeft al zeven keer een date met je gehad en ik al drie weken niet"), hoewel daarop letten er ook bij hoort. Het IS niet altijd evenwichtig omdat de behoeftes niet altijd evenwichtig zijn. Stel dat het met je ene partner goed gaat, en met de andere partner zijn er wat problemen (op relationeel vlak, of op zijn/haar werk, in de familie, 't is al gelijk wat), dan zal die tweede partner misschien wel meer aandacht en tijd nodig hebben. Dat kan best zijn, en dan is het de volgende keer omgekeerd.
Sommige boeken raden aan om tijd die je partner bij een ander doorbrengt, niet te zien als tijd die eigenlijk van jullie was, maar als de tijd die je partner bijvoorbeeld besteedt op zijn of haar werk. Daar ben je ook niet jaloers op. Anderen kiezen om te gaan combineren, als hij een date inplant, plan ik ook een date in, zoiets. En nog anderen vinden het wel eens fijn, zo'n avond alleen. Het hangt er ook vanaf hoe de relatie precies in elkaar zit, of er al samengewoond wordt, of iedereen nog apart woont, of dat er kinderen zijn waar dan ook gewoon alles rond geregeld moet worden, enzovoort.
Jaloezie is een hot topic, maar wordt zeker niet gezien als iets negatiefs. Het idee is dat jaloezie voortkomt uit een bepaalde onzekerheid, en dat het constructiever is om die onzekerheid aan te pakken (op welke manier dan ook), dan dingen te gaan vermijden of verbieden uit angst. Jaloezie mag er ook zijn en daar mag ook over gepraat worden. Het achterliggende idee is dat emoties nooit fout of slecht zijn (dus je mag of kan best jaloers zijn), maar dat de manier waarop je er mee omgaat belangrijker is. En dat doet ieder op zijn manier.
Om een concreet voorbeeld te geven, mijn vriend had vorig jaar iemand leren kennen en ging daar af en toe mee op date. Ik was daar erg onzeker over, vooral door dingen die in het verleden gebeurd zijn op dat vlak. We hebben daar héél veel over gepraat, ook wel eens ruzie gemaakt en zelfs psychologen erbij gehaald. Uiteindelijk is dat sowieso met de tijd heel erg gebeterd (omdat ik merkte dat hij mij heus niet ging verlaten), en hebben we het gewoon in kleine stapjes aangepakt. Door te zien dat mijn vriend ook zeker bereid was om in een bepaalde mate rekening te houden met mijn onzekerheid, werd mijn onzekerheid ook minder. Heel concreet hebben ze eerst een paar keer gewoon afgesproken in een rendez-voushotel. Bij de eerste dates was het voor mij nog ondenkbaar dat ze bij haar thuis zouden zijn, ik kreeg een halve paniekaanval bij het ide alleen al. Ondertussen is dat zeker geen probleem meer, dat is gewoon vanzelf geëvolueerd, door tijd en door heel veel te praten. Dat is even hard werken binnen een relatie, maar ik zou mezelf nog veel slechter voelen bij het idee dat ik hem dingen verbied of dat ik hem dingen ontzeg. Daar zou ik me zelf niet goed bij voelen (en dát zou mijn zelfrespect hard doen dalen).
Anderen zien dat dan weer als iets dat je doormoet, en dat je niet extra regeltjes of 'veiligheden' moet inbouwen omdat je anders eindeloos blijft doorgaan. Je kan het beter concreet maken. Niet "kan je het wat langzaam aan doen, ik heb het er lastig mee" (waarna het eindeloos blijft aanslepen), maar bijvoorbeeld "kan je laten weten wanneer je denkt thuis te zijn die avond?" of "kan je douchen als je thuiskomt?" Klinkt stom, maar zo concreet wordt het wel, op een bepaald moment. Dat zijn dan afspraken die je maakt onder elkaar. Het is geen regel, maar iets dat je vraagt aan de ander als gunst. Die kan daarin mee gaan, of die kan zeggen dat x of y voor hem niet zo comfortabel voelt, en vragen of er misschien een andere manier is om aan die bepaalde behoefte te voldoen (bijvoorbeeld: "ik kan niet zeggen hoe laat ik thuis zal zijn, maar is het OK als ik je tussendoor eens bel, of een berichtje stuur als we aan het afronden zijn?").
Ook hier hangt het weer heel erg af van de specifieke situatie: zijn er samenwonenden bij? Is de relatie monogaam gestart of poly? Welke afspraken en/of regels zijn er? Welke plaats neem jij in (ben jij de nieuwe partner, diegene die een nieuwe relatie heeft of de eerste partner)? Wie is er nog bij betrokken? Is er contact tussen de verschillende partners of niet? Wat voor afspraken zijn daarrond gemaakt?
Pfff, dat gaat een beetje zoals het gaat. Soms ook zoals in gewone relaties. Je gaat bijvoorbeeld naar de cinema met één partner, en de andere partner zegt dan van tiens, wij zijn ook al even niet meer naar de cinema geweest, misschien kunnen we dat ook nog eens doen? Of je maakt een compromis. OK, deze zaterdag ben je bij de ander, maar op zondag gaan wij dan gezellig samen ontbijten in de stad. Het is belangrijk dat je elk van je partners op een bepaalde manier bijzonder doet voelen, door dingen te doen die van jullie twee zijn en die jullie ding zijn. Die vrouw in mijn partner zijn leven speelt bijvoorbeeld muziek, hij ook. Ik ken daar niets van, dus dat is iets waar zij dan over kunnen praten of iets mee doen.Avilowca zei:
Het is niet dat voor ELK iets dat de ander doet, je ook iets terug verwacht. Je moet ook niet vergelijken zoals ik hierboven zei, maar het eigenlijk los zien van de andere partner: ben IK blij met de relatie die ik heb met mijn partner? Wat in die andere relatie gebeurt, is daar eigenlijk niet zo relevant voor. Klinkt gemakkelijk hé, maar soms nemen emoties ook wel eens de bovenhand hoor. En dat is niet erg, maar weeral, door veel praten en jezelf en je eigen gedachten ook eens kritisch onder de loep te houden en daarmee aan de slag te gaan, kom je al een stuk verder. Als je iets mist of jezelf tekort gedaan voelt, dan kan je dat gerust aangeven. "Ik vind het jammer dat ons seksueel leven op een laag pitje staat momenteel, kunnen we daar niet samen iets aan doen?" of "Het is al lang geleden dat we nog eens een weekend voor onszelf hadden, kunnen we dat eens inplannen?" In die zin kijk je eigen enkel naar je eigen relatie en waar jullie allebei behoefte aan hebben, niet aan wat de ander meer of minder heeft.
Samenwonen heb ik zelf geen ervaring mee, buiten dat we er eens over gepraat hebben toen ik een relatie had met een koppel. Die vrouw en ik zagen toen redelijk veel beren op de weg (hoe gaat dat met samen slapen, seks, de dochter) en dat is er uiteindelijk nooit van gekomen. Maar het zou natuurlijk ook voordelen gehad hebben, en er zijn er genoeg die het doen.
Geen idee, dat is een vraag die jullie beter kunnen beantwoorden dan ik, denk ik. Soms gaat het in zo'n gevallen om het gevoel aangevallen te worden, zoals iemand die vlees eet voelt dat hij zich moet verdedigen tegenover iemand die vegetariër is omdat de vleeseter denkt dat de vegetariër daardoor onrechtstreeks een waardeoordeel over hem velt. Of misschien is het inderdaad een conservatie reactie, of het idee van 'wat gaan ze nu nog uitvinden'. Ik snap ook niet goed waarom daar direct mannelijkheid en zo bij moet betrokken worden hoor, dat zijn een beetje jaren 50 ideeën. Ik denk dat alles wat tornt aan het maatschappelijke ideaalbeeld of de normaliteit altijd wel reacties gaat uitlokken.Avilowca zei:
Kort gezegd: ja, polyrelaties zijn heel hard werk. Zoals mijn psycholoog (*waves*) het eens omschreef, you're playing on the hardest level. Het is heel veel praten, 'processen' (zoals dat zo mooi heet binnen de community), maar ook praten met andere polymensen, lezen erover,... En soms gaat het allemaal goed en kan je je zo doodgelukkig voelen, zo geliefd en zo blij zijn met al die mooie en lieve mensen in je leven. Soms is het veel praktischer, en halen mensen uit de ene relatie wat ze in een andere relatie niet hebben. Dat kan zo ver gaan als één volledig aseksuele relatie hebben, en één die heel seksueel is. Hetzelfde met kinks of BDSM. Het kan ook zijn dat de ene persoon graag uitgaat en feest, en de ander graag thuiszit. Je hebt dan bijvoorbeeld een partner die heel graag avondjes voor zich alleen heeft, maar dan heb je ook iemand met wie je serieus de bloemetjes buiten kan zetten. Of iemand die het net zo leuk vindt als jij om te parasailen, te wandelen, naar impro-avonden te gaan, weet ik veel. Of de één is heel lief, de ander heel grappig. Het is een manier om méér dingen in je leven te hebben, meer mensen, meer eigenschappen, meer mogelijkheden, meer liefde.Avilowca zei:
De band met elke partner is ook zo anders. Je ziet die allemaal graag, maar op een totaal andere manier. Het is allemaal liefde, maar een ander gevoel, uniek aan die persoon. Sommigen vergelijken het met kinderen hebben: als je twee kinderen hebt, zie je die ook allebei graag. Niet de één meer of de ander minder, maar je houdt van ze voor wie ze zijn op hun eigen manier, en je hebt met elk een andere band. Toen ik twee of drie relaties tegelijk was, kon ik helemaal bezig zijn met de ene persoon, en dan ineens aan de andere persoon denken en zo'n rush van liefde voelen. Een ander gevoel, zo blij zijn met die ander, en toch een soort gemeenschappelijkheid tussen die personen, terwijl ze allemaal anders zijn.
Anderen zien polyamoureus zijn dan echt als een soort geaardheid en hebben het gevoel geen monogame relatie aan te kunnen. Mijn vriend en ik kunnen op sommige vlakken heel zelfstandig zijn, in de zin dat we niet graag hebben dat anderen ons dingen opleggen of onze grenzen bepalen. En daarin vinden we elkaar dan weer, dat we weten hoe belangrijk het voor de ander is dat die een bepaalde mate van vrijheid heeft. Dat je mensen niet gaat claimen, dat je hun lichamelijkheid niet beperkt (in 't kort: je hebt helemaal niets te zeggen over wat een ander met zijn lichaam doet) en dat je toch telkens weer bij elkaar terug komt.
En soms is dat heel lastig, ja. Zeker met nieuwe relaties, daarin kan je jezelf nogal eens verliezen. New relationship energy heet dat dan. Dat is heel mooi, de ander zo verliefd zien (die zijn ineens supervrolijk en goed gezind
), maar tegelijkertijd moet de persoon met die nieuwe relatie zich er ook voor behoeden dat hij of zij zich er niet helemaal in verliest en de andere partner niet meer ziet staan. Terwijl de 'eerste' partner dan moet onthouden dat die fase ook weer overgaat, dat de partner dat ook heeft gehad met hem/haar en dat de toestand uiteindelijk wel weer zal normaliseren.Maar goed, nogmaals, het is allemaal makkelijk uitgelegd, maar het beleven is zeker niet altijd makkelijk en je moet echt wel bereid zijn om diep te gaan, zowel in gesprekken met de ander als in jezelf. Da's ook niet slecht. Het is allemaal heel open, er wordt heel veel gecommuniceerd, zo'n tijdelijke crisis of zelfs een klein onenigheidje of iets dat niet goed begrepen is, levert uiteindelijk wel een sterkere band omdat je er samen over praat en je elkaar beter begrijpt. Net zoals bij een monogaam koppel
En ook nogmaals, ik heb niet alle wijsheid in pacht en ik zeg hier maar hoe ik het zie of hoe ik lees dat het vaak voorkomt bij anderen. Er zijn zeker geen ultieme polyamorieregels (buiten dan het idee van ethische polyamorie) en ieder koppel (of triade of whatever) kiest daarin zijn eigen weg. En misschien kom je ook wel te weten onderweg dat het niets voor jou is, en dat is ook OK.
tolya
Legacy Member
Glashelder
Ik vrees toch dat het te maken heeft met geloofwaardigheid vh verhaal, gelijkwaardigheid binnen een relatie en de wetenschap dat 1 op 1 al zo belachelijk moeilijk is.
ongeloofwaardigheid gekoppeld aan onbegrip.
Ook in een 1 op 1 relatie heb je nog 1001 andere contacten (gezin, familie, vrienden, kennissen,..,) van zowel zelfde en andere geslacht, alleen ga ja daar niet mee neuken terwijl je sommige van hen ook gewoon graag hebt tot graag zien of er op een bepaald moment misschien soms net iets meer tijd mee doorbrengt als je partner graag heeft.
Gaan jij en ik een relatie aan kunnen wij, op gelijke voet van alles afspreken. Het bekende water in de wijn en jij hebt al een paar voorbeelden gegeven rond open relaties.
Maar ben ik hopeloos tot achter zijn oren smoorverliefd op u en gij komt 2 maand later af met: "ik heb nog 2 relaties tegelijk lopen"?. Als ik daarin mee stap, niet eens ondenkbaar als onervaren prille twintiger, is elke gelijkwaardigheid en op gelijk voet staan onmiddellijk verdwenen. Ik ben dan gewoon 1 vd 3. Er kan altijd iemand bijkomen, ik kan altijd gedumpt worden, de hiërarchie, ... en neen, Ik sta in een heel slechte positie om hier iets af te spreken (nog steeds blind tot achter mijn oren hopeloos verliefd)
Ik kan mezelf, oa via allerlei mooie woordjes, wijsmaken dat het ok is. Boeken lezen, veel praten maar er zal altijd een moment komen dat het gewoon brutaal op grenzen botst. De dag dag dat jij verjaart en wij willen alle 3, misschien dan al 4, iets speciaals doen.
Afspraken worden door mensen gemaakt die op gelijke voet staan, in ons voorbeeld met die dame en haar 2 ventjes is dat onmogelijk en zit je met een structureel onevenwicht. Dan heerst het algemene gevoel dat minimaal 1 vd 3 op termijn ongelukkig zal zijn of worden. Ongeacht van hoe je het naar buiten toe verpakt. Iedereen hier heeft tenslotte al in ongelukkige situaties gezeten, professioneel/relationeel vlak, maar naar buiten toe dan toch de schone schijn opgehouden dat alles goed ging.
Dit lijkt me, voor mij persoonlijk, ook zo'n voorbeeld te zijn.
Ik vrees toch dat het te maken heeft met geloofwaardigheid vh verhaal, gelijkwaardigheid binnen een relatie en de wetenschap dat 1 op 1 al zo belachelijk moeilijk is.
ongeloofwaardigheid gekoppeld aan onbegrip.
Ook in een 1 op 1 relatie heb je nog 1001 andere contacten (gezin, familie, vrienden, kennissen,..,) van zowel zelfde en andere geslacht, alleen ga ja daar niet mee neuken terwijl je sommige van hen ook gewoon graag hebt tot graag zien of er op een bepaald moment misschien soms net iets meer tijd mee doorbrengt als je partner graag heeft.
Gaan jij en ik een relatie aan kunnen wij, op gelijke voet van alles afspreken. Het bekende water in de wijn en jij hebt al een paar voorbeelden gegeven rond open relaties.
Maar ben ik hopeloos tot achter zijn oren smoorverliefd op u en gij komt 2 maand later af met: "ik heb nog 2 relaties tegelijk lopen"?. Als ik daarin mee stap, niet eens ondenkbaar als onervaren prille twintiger, is elke gelijkwaardigheid en op gelijk voet staan onmiddellijk verdwenen. Ik ben dan gewoon 1 vd 3. Er kan altijd iemand bijkomen, ik kan altijd gedumpt worden, de hiërarchie, ... en neen, Ik sta in een heel slechte positie om hier iets af te spreken (nog steeds blind tot achter mijn oren hopeloos verliefd)
Ik kan mezelf, oa via allerlei mooie woordjes, wijsmaken dat het ok is. Boeken lezen, veel praten maar er zal altijd een moment komen dat het gewoon brutaal op grenzen botst. De dag dag dat jij verjaart en wij willen alle 3, misschien dan al 4, iets speciaals doen.
Afspraken worden door mensen gemaakt die op gelijke voet staan, in ons voorbeeld met die dame en haar 2 ventjes is dat onmogelijk en zit je met een structureel onevenwicht. Dan heerst het algemene gevoel dat minimaal 1 vd 3 op termijn ongelukkig zal zijn of worden. Ongeacht van hoe je het naar buiten toe verpakt. Iedereen hier heeft tenslotte al in ongelukkige situaties gezeten, professioneel/relationeel vlak, maar naar buiten toe dan toch de schone schijn opgehouden dat alles goed ging.
Dit lijkt me, voor mij persoonlijk, ook zo'n voorbeeld te zijn.
Avilowca
Legacy Member
tolya zei:
Ik denk dat als je zelf exclusief monogaam bent je eerst enkele van je eigen basisprincipes moet loslaten alvorens je je kan verplaatsen in de schoenen van mensen die wel aan polyrelaties doen.
Alle argumenten die ik hier lees zijn gebaseerd op principes die gelden bij monogame relaties. Je moet eigenlijk leren aanvaarden dat er mensen zijn die er écht voor kan kiezen om relaties met meerdere personen te onderhouden én dat al die personen daar mee instemmen én dat zij daar op een fundamenteel andere manier naar kijken als monogame mensen.
Uiteindelijk als je er echt over nadenkt zou het zelfs geen discussie waard mogen zijn. Niemand kijkt nog op van twee mannen of vrouwen die hand in hand over straat lopen. We hebben een eerste minister gehad die homo is. Polyrelaties zijn van eenzelfde aard. Het is iets nieuws, een variatie in de natuur, maar geen fout.
M°°nblade
Legacy Member
Inhoudelijk en ethisch zijn polygamie en polyamorie wel hetzelfde. Het enige verschil is het wettelijke statuut.JPV zei:
Jij zei dat van lage zelfwaarde geen sprake kon zijn 'omdat die mannen er zelf voor keuze hadden'. Zonder een analogie te maken tussen SM en polyamorie kan je stellen dat dit argument niet klopt aangezien je SM ook uit vrije wil kiest terwijl dat ook boekdelen spreekt over je zelfwaarde.
Dat is gewoon flauw. Als we zo gaan beginnen:
Als jij verzint dat ik zoiets minder waard vind (alhoewel ik dat uitdrukkelijk ontken en ook nergens geschreven heb) dan kan ik ook stellen dat jij je gevoelens hier gewoon op mij aan het projecteren bent.
Dan verschuif je het gewoon. Hoe weet jij dat dat 2de paar vrouwen niet ergens in een hoekje ligt te wenen telkens wanneer Hans en Lucas bij hun hete vlam Len in bed liggen?
JPV
Legacy Member
tuurlijk niet. Bij polyamorie is er geen exclusieve 1 op X relatie. Bij polygamie wel. Als je als vrouw met 3 mannen trouwt kunne die mannen geen andere relatie aangaan. Bij polyamorie wel.M°°nblade zei:
bij SM zijn en nog andere zaken die van essentieel belang zijn en ervoor zorgen dat er een hogere kans is op lage zelfwaarde. Het verschil met polyamorie is te groot om de te negeren.
SM is een bepaalde manier van seks en een uitlaatklep, polyamorie is meer dan dat en hoeft op zich zelfs geen seks in te houden (al zal dat meestal wel zo zijn, net als in een gewone relatie)
gebruik dan geen pejoratieve termen
tuurlijk kan je dat stellen
Doordat die mss een relatievorm verkiezen waarbij ze nog casual sex mogen hebben met om het even wie? Of omdat ze liever een lat-relatie hebben?
Een relatie bestaat in verschillende vormen en daar kunnen verschillende mensen verschillende behoeftes hebben. Zeker als je niet aan kinderen begint lijkt me het iets waar je veel in kan variëren zonder jezelf laag te achten.
Gonzo the Great
Legacy Member
glashelder zei:
En mogen "de anderen" wel gewoon over de vloer komen? Met zijn drietjes of soms vieren als beide sidekicks er zijn thuis een stukje eten, kan dat? Of blijven slapen zonder iets te doen?
Want daar zit wel een groot verschil met het artikel natuurlijk. Als je een open relatie hebt met eerlijkheid, maar zonder sidekicks mee naar huis te brengen, dan speelt de factor jaloezie toch iets minder "in your face", en is het ook makkelijker om een balans te houden tussen de 2 originele personen denk ik.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.