Silmarunya zei:
Dat je thuisgemeente een suburb van Brussel wordt is jammer. Grootsteden dijen uit, deal with it. Alle Europese grootsteden eten hun randgemeenten op, wij hebben toevallig de pech er een taalprobleem bij te hebben.
Dat verfransing voor een belangrijk deel het gevolg is van een voorspelbaar sociologisch en demografisch fenomeen (suburbanisatie en
white flight) betekent toch helemaal niet dat we ons niet zouden mogen verzetten tegen de negatieve gevolgen ervan. Zo kan men evengoed stellen dat men niets moet doen tegen vervuiling, omdat dat nu eenmaal bij de moderne wereld hoort.
Heb ik geen affinitieit met mijn eigen taal of identiteit? Niet echt. Ten eerste zie ik taal als een middel tot communicatie, niet als een essentieel deel van mijn identiteit. Taal gebruik ik om kennis te ontvangen en te delen, om te communiceren met medemensen, om te genieten van literatuur en poëzie.
Dit slaat ook werkelijk nergens op. Eerst benader je taal vanuit een utilitaire hoek en stel je dat het niets meer is dan een communicatiemiddel. Dan stel je dat je het gebruikt om te 'genieten' van literatuur en poëzie. Wat is het nu eigenlijk? Die twee zienswijzen sluiten elkaar uit.
De waarheid is, voor mij althans, dat taal veel meer is dan enkel een communicatiemiddel. Ten eerste heeft elke taal heeft zijn unieke rijkdom, zijn verscheidenheid, zijn idiosyncrasieën, die nooit zomaar over te dragen zijn van taal tot taal - vandaar de Italiaanse zegswijze
traduttore, traditore. Je taal bepaalt ook in heel belangrijke mate tot welke cultuurgemeenschap je behoort. Natuurlijk kan men meerdere talen leren, in aanraking komen met hun unieke rijkdom en tot op zekere hoogte toegang krijgen tot andere cultuurgemeenschappen, maar je moedertaal heeft tijdens je kindertijd je interne syntax en denkpatronen mee vormgegeven en dat draag je voor de rest van je leven mee.
Dat is meteen ook de reden waarom je een Franstalige normaal gezien nooit, maar dan ook nooit iets zielloos als 'taal is slechts een communicatiemiddel' zult horen stellen. Zij houden van het Frans en vinden hun taal prachtig, niet alleen omdat ze deze beschouwen als de taal van de rede en de Verlichting, maar ook en vooral omdat deze voor hen de sleutel is tot lidmaatschap van de wereldwijde Franstalige cultuurgemeenschap. Dat het veel Vlamingen aan een soortgelijke trots ontbreekt is deprimerend, maar niet echt verrassend.