Exorikos zei:
Ik vind astronaut niet volledig vergelijkbaar. Ik gebruikte gewoon een reductio ad absurdum, aangezien je dat zelf ook altijd gebruikt als argument.
Kom kom, als ik een reductio ad absurdum gebruik dan doe ik dat op gelijke gronden. Bijvoorbeeld als iemand zegt dat er nergens nog gerookt mag worden omdat het A) ongezond is en B) geen nut heeft, dan ga ik zijn eigen argumenten gebruiken om die op andere zaken (tot in het absurde) toe te passen om aan te tonen dat hij hypocriet is.
Hier is de grond van het argument; heb je de keuze of niet? In ons gedemocratiseerd onderwijs is de keuze om geneeskunde te studeren een vrij evidente keuze als je uit een Wiskunde-Wetenschappen richting komt en niet (kans)arm bent. En daarbij is het slagen voor het ingangsexamen eigenlijk irrelevant want ook het feit dat ik daar überhaupt nooit aan deelgenomen heb, is een duidelijke bewuste keuze geweest.
De richting "astronaut" bestaat niet. Net zoals de richting "CEO van een multinational" niet bestaat of de richting "profvoetballer" niet bestaat. Totaal niet te vergelijken dus.
Ik vind dit dus een vrij zwakke poging om mijn integriteit in vraag te stellen. Je betwijfelt namelijk of mijn levenskeuzes echt wel beredeneerd zijn, en blijft proberen om me in het hoekje van de opportunist te duwen. Alsof mijn meningen geënt zouden zijn op een soort jaloezie en frustratie voor zaken die ik eigenlijk wel wil, maar niet in slaag, en ik er daarom mijn levenswerk van zou maken om die zaken aan te vallen. Nogmaals; zo werkt het (normaal gesproken) niet bij mij. Dit proberen ontkrachten voor iemand anders, vind ik op zich al een vreemd uitgangspunt om over te discussiëren. Zie onder.
Feit blijft dat men mij in dat hoekje blijft proberen duwen; de ene zegt gewoon vlakaf "gefrustreerde zak", jullie doen het iets subtieler. Beiden zijn verwerpelijk.
Exorikos zei:
Je argumenten over het ingangsexamen bestaan uit enkele anecdotes en vage beweringen. Ik dacht dat we het er over eens waren dat anecdotisch bewijs geen argument is? "Wat geluk hebben." Rechtstreeks van reductio ad absurdum naar minimaliseren.
Kijk, we zouden kunnen discussiëren over de absurditeit van een dergelijk ingangsexamen. Met alle plezier overigens want de absurditeit druipt er langs alle kanten vanaf, ik ga daar graag verder op in.
Maar deze discussie kunnen we evengoed bypassen omdat, zoals hierboven reeds gesteld, ik überhaupt nooit meegedaan heb aan het ingangsexamen. En ook dat was een duidelijke, bewuste keuze. Dus nogmaals; ik heb mijn mening daarover en ik handel ernaar. Niet omgekeerd.
Exorikos zei:
Het is gewoon heel goedkoop om te zeggen dat je iets had kunnen doen en gekozen hebt om het niet te doen, alsof het allemaal een wandeling door het park is. JPV had natuurlijk exact dezelfde voorbeelden kunnen geven zonder je naam te noemen. Ik begrijp heel goed waarom hij dat soort voorstellen wilt weren om vingerwijzen te voorkomen, want dat is hier nogal populair.
Goedkoop?! Als je verweten wordt dat uw meningen op opportunisme gestoeld zijn, dan vind ik dat als principieel persoon de grootste belediging die men mij kan toegooien.
Maar ik snap wel wat je bedoelt denk ik. Jij bedoelt eigenlijk basically dat ik kan zeggen wat ik wil:
- jij en JPV zeggen dat ik mijn mening vorm naargelang mijn situatie
- ik zeg dat ik mijn situatie vorm naargelang mijn mening
Beetje nutteloos om over te discussiëren omdat zoiets niet staalhard te bewijzen valt. Er is maar één iemand die dit 100% zeker kan weten, en dat ben ikzelf. Dus probeer ik hier met verschillende voorbeelden aan te tonen waarom het geloofwaardig is dat ik mijn situatie vorm naargelang mijn mening en niet omgekeerd.
- Zo heb ik van verschillende standpunten duidelijk gemaakt dat ik de kans had om x te doen, en toch y heb gedaan.
- Zo kun je je de vraag stellen waarom ik specifiek fulmineer tegen de buitensporige lonen van de artsenij en het notariaat, en niet tegen andere grootverdieners. Waarom zou ik op die andere grootverdieners dan niet "jaloers" zijn?
- Zo kun je ook gewoon alle bovenstaande zaken buiten beschouwing laten en reageren op mijn argumenten. Want tenslotte, of mijn argumenten nu voortspruiten uit jaloezie (wat jullie beweren) of uit een terechte maatschappelijke bekommernis om de kosten voor de gewone burger te reduceren (wat ik beweer), daarmee ontkracht je het argument an sich nog niet. Iemand frustratie verwijten geeft geen vrijgeleide om niet meer ten gronde te moeten antwoorden.
En omwille van dat laatste puntje ben ik dergelijke discussies zo beu. Het is namelijk altijd irrelevant, het is altijd op de man en het heeft niets met de inhoud te maken. Meestal komt deze tactiek pas boven water na verschillende pagina's intens gediscussieer. Het is een triest hoogtepunt dat dit nu al in de openingspost gebeurde.
Edit: om op uw laatste zin te antwoorden; ik begrijp perfect ook waarom JPV dergelijke voorstellen wil weren. Maar als je, zoals mij, de meeste van uw levenskeuzes heb gemaakt op basis van uw mening over bepaalde onderwerpen... Hoe kan ik dan in hemelsnaam hier nog mijn, denk ik, terechte kritiek kwijt over de zaken waarop bespaard kan worden?! Principiële personen worden hier dus volledig buitenspel gezet. Enkel mensen die bewust hebben gekozen voor zaken waar ze eigenlijk niet achterstaan, kunnen hier kritiek geven.
Ergo: goed bedoeld maar de uitwerking is nogal absurd.
