De Vlaamse regering "besliste" dat de gebeurtenissen in Dendermonde niets met de situatie in Gaza te maken hebben. Als over enkele jaren een studie wordt gemaakt van de beslissingen van de regering-Peeters, zal deze uit de lijst opspringen. Die rare uitspraak kwam er omdat ook Dendermonde in oorlogsgebied ligt: Vlaanderen op weg naar regionale verkiezingen.
Wie de blog van Anciaux leest en een beetje van slechte wil is, kan inderdaad aanstoot nemen aan zijn persoonlijke mijmering. Anciaux was in zijn blog minder duidelijk dan in zijn verklaringen achteraf en liet ruimte voor verontwaardiging over een zinloze vergelijking.
Maar de heisa ging niet over Dendermonde of Gaza. De Vlaamse minicrisis van de voorbije week legde iets anders bloot: een vergaande verzuring.
Ach, het is het parlement maar
Anciaux weigerde zich te verontschuldigen of een ander rustbrengend gebaar te stellen. Dat is enigszins te begrijpen: waarom moet hij boeten omdat anderen al of niet bewust zijn blog fout interpreteren en erin lezen wat hij niet geschreven heeft? Maar wie een beetje politieke feeling heeft, zoals Anciaux, moet beseffen dat hij een fout maakte. Hij gaf minstens de indruk dat Dendermonde en Gaza met elkaar vergeleken konden worden. Beide liggen hier gevoelig, dat daar hommeles van zou komen zag een beginneling.
Dat had hij snel kunnen rechtzetten. Maar dat wilde hij niet. Vooral dat jaagde zovelen op stang. Ze werden zot van die arrogantie, van die morele superioriteit. Ze gingen in overdrive en sloten zich aan bij de veilige, beschermende meute die het aangeschoten wild achterna zit. Het moet dus zijn dat Anciaux overvol van het eigen gelijk zit of geniet van controverse, ook omdat hij de afloop kent: de Brusselaar blijft waar hij zit, de Vlaamse regering kan niet nog een ministerwissel verdragen.
In het Vlaams Parlement zijn harde dingen gezegd. Een parlementslid van de meerderheid die het vertrouwen opzegt in een minister, dat is geen klein bier. Maar in Vlaanderen waait dat zo voorbij. Ach, ach, het is het parlement maar. Na dertig seconden veegt de regering het ongenoegen van tafel. Dossier gesloten.
Oorlog onder een glazen dak
Misschien moet de volgende regering een gedragscode aannemen waarin het ministers verboden wordt om te bloggen? Of minstens te omschrijven hoever ze daarop kunnen gaan? Ministers, en anderen met grote verantwoordelijkheid, moeten zich terughoudend opstellen in hun commentaren en analyses van maatschappelijke gebeurtenissen. Ze zijn minister, altijd en overal zodra ze de voordeur van hun huis achter zich dichttrekken en het publieke forum betreden. Wat ministers in de intimiteit van hun persoonlijke blog neerpennen, kan grote weerslag hebben op hen en andere regeringen.
Ministers zijn geen gewone mensen, ze moeten zich dus ook niet zo willen voorstellen of gedragen. Ze hebben niet alle rechten van gewone mensen, omdat ze het voorrecht hebben om minister te zijn. Ministers hebben tal van mogelijkheden om gehoord en gezien te worden, in privékringen kunnen ze onbeschroomd hun ware gedachten de vrije loop laten, maar een blog is een publiek forum. Precies daarom schrijven ministers ze vol. Dat moet met de nodige reserve en bedachtzaamheid gebeuren. En dus misverstanden vermijden.
Zo schrijft een Vlaamse minister beter niet, toch niet zonder voorafgaand debat in parlement en regering, dat Israël – een "agressor" – bewust honderden kinderen in de Gazastrook heeft omgebracht.
De felle reacties op die woorden verraden wraak, vergelding. Barbertje moest hangen. Excuses waren het minimum, ontslag niet uitgesloten. Er werden rekeningen vereffend. Anciaux zit al een tijdje in de hoek waar de klappen vallen, hij is verzwakt, en dus werd er ferm doorgemept. Tijd om de verzwakte tegenstanders terug te pakken. "Gij zult het geknakte riet niet breken" is een barmhartigheid die de Wetstraat vreemd is. Oorlog onder een glazen dak. Wie wil daar nog wonen?
Het kan nog erger
Fientje Moerman, bijvoorbeeld. Ze wil in Oost-Vlaanderen lijsttrekker worden voor het Vlaams Parlement. Open VLD ziet dat liever niet gebeuren. Omdat Moerman, en dus haar partij, in de campagne met affairisme geassocieerd zou kunnen worden. Geen barmhartigheid, zeker niet voor wie niet met de kop tussen de schouders om de zegen komt vragen.
Bovendien zit er een De Gucht klaar, zo wordt gezegd. De Gucht junior wil blijkbaar weg uit de Senaat, nog voor hij er goed en wel is ingewerkt. Dus zou een verdienstelijke politica als Moerman aan de kop moeten wijken voor het jonge familiegeweld.
Het kan nog erger. In de Gentse CD&V, bijvoorbeeld. Een ongeziene puinhoop is het daar, omdat de Brusselse lobbyclub er de macht niet kon nemen. Naar verluidt wil die dochter Martens naar het parlement sturen. Nochtans is ze daar volgens velen, zoals de ontslagen voorzitter van de Gentse CD&V, niet voor geschikt. Maar mevrouw Martens wil het, meneer Martens moet nog vergoed worden. Het is nog niet zo ver, maar het is bezig.
Is er iemand die niet kan begrijpen waarom kiezers straks massaal het hoofd afwenden als de politieke karavaan door de straten trekt?