Archief - Algemene Nieuws & Achtergronden Thread - Deel 16

[M°°nblade]

Is het zo abnormaal dat mensen iets gaan eten in een brasserie en de kleine er bij hebben?

Dat is op zich niet abnormaal nee.

Maar wanneer de kinderen de boel op stelten zetten en je verhinderen om van je eten en drinken te genieten is dat wel weggesmeten geld. Dan kan je inderdaad beter thuis eten.

[Anoniem15]

Dat is op zich niet abnormaal nee.

Maar wanneer de kinderen de boel op stelten zetten en je verhinderen om van je eten en drinken te genieten is dat wel weggesmeten geld. Dan kan je inderdaad beter thuis eten.

Dat hebben we na één keer proberen dan ook besloten, we gaan er nooit meer mee iets gaan eten.

[Tomski]

Dat hebben we na één keer proberen dan ook besloten, we gaan er nooit meer mee iets gaan eten.

zo een drama? en hoe oud waren ze toen je eerst probeerde?

[Oldskooler]

Waarom willen mensen zo per sé kinderen?
-Een drang die ze niet kunnen verklaren, zal voor de meesten zo zijn? Omdat ze anders geen doel weten?
-Schrik voor stiltes?
-Schrik om later helemaal eenzaam te eindigen? Is een argument dat je heel vaak hoort.
-De hoop dat er later iemand voor u zorgt?
-Een soort trots te vervullen?

Uiteindelijk zijn er toch geen garanties. En je ondergaat wel minstens 20 jaar best zware intensiviteit. Het zijn ook de jaren wanneer je zelf op je best bent, die jaren offer je op.
Wat komt na die 20 jaar?

Ik zie dan ook weer voorbeelden genoeg waarbij:
-er ruzie is tussen de moeder en de dochter
-een vader van wie de vrouw dood is, en de vader kan niet koken, kent niets van pc's, kan niet autorijden, vertikt het gewoon om zelfs naar de winkel te gaan. Alles komt op de kas van het kind terecht. Hij is te koppig om zelf iets te doen. Is vrij eigen aan de mannelijke oude generatie.
-kinderen die zwaar ziek zijn en steeds zorgen zullen nodig hebben
-kinderen die ver gaan wonen, al is het maar 3 uur verder, of zelfs naar het buitenland trekken. Je zal ze nog sporadisch zien, en het zal de telefoon/fb worden verder. Voor u zorgen zit er dan ook niet in.
-meerdere kinderen, maar eentje draagt al de lasten van hulpbehoevende ouders, en de rest trekt zich er niets van aan. Is heel vaak zo.

Again, dan hoeft het ook weer niet voor mij.


De beste rant die ik eens hoorde, was van iemand die in een bejaardentehuis werkt, heeft zich laten steriliseren zodat ze zeker geen kinderen meer kon krijgen.
Door al wat ze daar dagelijks meemaakte, zag en hoorde tijden haar job, had ze zelf besloten geen kinderen meer op deze planeet te zetten.
Ze kon het egoïsme van mensen niet meer aanzien. En wat pure schijn is naar de buitenwereld, is zuiver egoïsme en veel ellende aan de binnenkant.
En ze wou ook niet, als haar later iets overkomt, of ze ziek/dement wordt, de lasten worden doorgeschoven naar haar kinderen.

[Oldskooler]

Duitse politie bevestigt: aanslag verijdeld met biologische bom vol ricine
https://www.demorgen.be/buitenland/...deld-met-biologische-bom-vol-ricine-bcbb4d4b/

[sneeuwzwart]

Waarom willen mensen zo per sé kinderen?
-Een drang die ze niet kunnen verklaren, zal voor de meesten zo zijn? Omdat ze anders geen doel weten?
-Schrik voor stiltes?
-Schrik om later helemaal eenzaam te eindigen? Is een argument dat je heel vaak hoort.
-De hoop dat er later iemand voor u zorgt?
-Een soort trots te vervullen?

Uiteindelijk zijn er toch geen garanties. En je ondergaat wel minstens 20 jaar best zware intensiviteit. Het zijn ook de jaren wanneer je zelf op je best bent, die jaren offer je op.
Wat komt na die 20 jaar?

Ik zie dan ook weer voorbeelden genoeg waarbij:
-er ruzie is tussen de moeder en de dochter
-een vader van wie de vrouw dood is, en de vader kan niet koken, kent niets van pc's, kan niet autorijden, vertikt het gewoon om zelfs naar de winkel te gaan. Alles komt op de kas van het kind terecht. Hij is te koppig om zelf iets te doen. Is vrij eigen aan de mannelijke oude generatie.
-kinderen die zwaar ziek zijn en steeds zorgen zullen nodig hebben
-kinderen die ver gaan wonen, al is het maar 3 uur verder, of zelfs naar het buitenland trekken. Je zal ze nog sporadisch zien, en het zal de telefoon/fb worden verder. Voor u zorgen zit er dan ook niet in.
-meerdere kinderen, maar eentje draagt al de lasten van hulpbehoevende ouders, en de rest trekt zich er niets van aan. Is heel vaak zo.

Again, dan hoeft het ook weer niet voor mij.


De beste rant die ik eens hoorde, was van iemand die in een bejaardentehuis werkt, heeft zich laten steriliseren zodat ze zeker geen kinderen meer kon krijgen.
Door al wat ze daar dagelijks meemaakte, zag en hoorde tijden haar job, had ze zelf besloten geen kinderen meer op deze planeet te zetten.
Ze kon het egoïsme van mensen niet meer aanzien. En wat pure schijn is naar de buitenwereld, is zuiver egoïsme en veel ellende aan de binnenkant.
En ze wou ook niet, als haar later iets overkomt, of ze ziek/dement wordt, de lasten worden doorgeschoven naar haar kinderen.

Je bekijkt het wel heel eenzijdig. Kinderen geven ook enorm veel terug, geven je liefde, toveren een glimlach op je gezicht op allerlei momenten, maken je gelukkig als ze met een goed rapport thuiskomen, kleinkinderen, en nog zo veel meer. Gaat het allemaal vanzelf, natuurlijk niet. Halen ze soms het bloed onder je nagels vandaan, absoluut. Maar niks in het leven gaat zonder slag of stoot.

[Général Zantas]

Hahaha, sorry hoor, maar ik lees hier toch ook een hoop reacties waarbij ik een lak aan meelevingsvermogen zie, en uiteraard komen die van de zijde van mensen die baby's/peuters hebben die niet lastig doen.

Grappigste vind ik nog het argument dat kinderen geen rem op je leven zijn, maar als je zegt dat je niet meer op restaurant kan gaan dan zeggen ze dat je ook niet op restaurant moet gaan. Hoe kun je zo een discussie voeren :')

Mijne kleine heeft in twee-en-half jaar nog geen enkele nacht langer dan 11 uur aan een stuk geslapen, en de laatste 6 maanden zelfs geen enkele keer langer dan 9 a 10 uur per nacht aan een stuk geslapen. Meestal wordt die 's nachts een keer wakker, en vaak probeert die 's nachts bij ons in bed te kruipen. Ik kan die 10 nachten op rij proberen terug in bed te stoppen, maar de 10de nacht gaat die nog altijd huilen en lastig doen voor 2 uur lang om 01h . Elke ochtend wordt hij wakker om 06h, en hij gaat gewoon niet terug slapen ongeacht wat ge probeert. Ge kunt hem in uw armen nemen en vasthouden tot hij slaapt -> krijst voor 30 minuten alles bijeen en dan heb ik het opgegeven (effectief eenpaar keer geprobeerd). Ge kunt lief zijn, kwaad zijn, roepen, dreigen, dingen beloven, maakt niet uit. HIJ GAAT NIET SLAPEN.
Mijne kleine doet ook quasi altijd lastig in een restaurant. Maakt niet uit of ge hem in een babystoel zet of op een normale stoel, hij probeert alles te pakken te krijgen (vooral glas of andere breekbare dingen) en ermee te kloppen en te gooien. Eet ook bijna niks van wat ge voor hem koopt, maar is wel geinteresseerd in wat gij aant eten zijt.
In elke winkel of waar ge ook zijt, altijd alles vast pakken, gooien, kloppen, snoep pakken en weglopen uit de winkel, op zijn fietsje de straat oversteken zonder te wachten aan de stoeprand (zoals we al 10.000 keer gevraagd/gesmeekt/bevolen/geroepen/etc hebben)

Maar goed, ik vermoed dat net zoals restaurantbezoeken niet nodig zijn in bijna 3 jaar als getrouwd koppel, ook slapen, winkelen, wandelen etc allemaal niet nodig zijn.

Ik zou letterlijk een vinger afkappen als ik een kind in de plaats zou krijgen dat 12 uur per nacht slaapt. Wat Zara zegt, zijn kinderen slapen van 18h30 tot 06h/07h? Of dien andere hier met zijnen 2,5-jarige die tot na 07h slaapt en die zij telkens moeten wakker maken? Wtf? Nog nooit in de afgelopen 3 jaar gebeurd. Neen, toch niet, het is 1 keer gebeurd vorig jaar. We waren super bezorgd en dachten dattie ziek was.

[Oldskooler]

Je bekijkt het wel heel eenzijdig. Kinderen geven ook enorm veel terug, geven je liefde, toveren een glimlach op je gezicht op allerlei momenten, maken je gelukkig als ze met een goed rapport thuiskomen, kleinkinderen, en nog zo veel meer. Gaat het allemaal vanzelf, natuurlijk niet. Halen ze soms het bloed onder je nagels vandaan, absoluut. Maar niks in het leven gaat zonder slag of stoot.

Uiteraard zijn er mooie kantjes ook, de vraag is of het allemaal opweegt tegen uw opofferingen.
Gebonden aan uw zetel, het parkje, de familiale verplichtingen, en nu en dan eens een familievriendelijke reis.
Kleinkinderen, weer opofferingen.

Voor hetzelfde komen ze steeds met een slecht rapport af.

En eens het bergaf gaat met je, hopen ze dat je zo snel mogelijk uw kop neerlegt, en kunnen erven.
Ik heb het allemaal al gezien, en ik spreek niet over enkele gevallen.
De sterkte die je hebt neergezet voor uw familie decennia, verguisd in no time.

[zarathustra]

Hahaha, sorry hoor, maar ik lees hier toch ook een hoop reacties waarbij ik een lak aan meelevingsvermogen zie, en uiteraard komen die van de zijde van mensen die baby's/peuters hebben die niet lastig doen.

Grappigste vind ik nog het argument dat kinderen geen rem op je leven zijn, maar als je zegt dat je niet meer op restaurant kan gaan dan zeggen ze dat je ook niet op restaurant moet gaan. Hoe kun je zo een discussie voeren :')

Ik denk dat het punt is dat je een ander leven gekozen hebt en dat je dat dus niet als een rem op je leven kan zien aangezien het gewoon geen deel is van het leven dat je gekozen hebt. Net zoals ik het feit dat ik bijvoorbeeld in een boerengat woon niet zie als een rem op mijn leven want dat is gewoon wat ik gekozen heb. Zelfs al wil dat zeggen dat ik niet gewoon elke dag naar de cinema kan bijvoorbeeld.

<knip>

Denk dat niemand er mee gediend is dat een ander gaat zeggen wat mss wel werkt.. Maar goed ik kan alleen maar zeggen dat wij sinds ze ~5 maanden oud zijn al exact dezelfde routine doen op hetzelfde uur, geen uitzonderingen. Dat heeft ook 5 maanden geduurd voor dat effectief werkte. Maar nu lopen ze zelf naar hun bed als ik klaar ben met hun verhaaltje. Wil natuurlijk wel zeggen altijd om hetzelfde uur eten onafhankelijk van waar we zijn en we vertrekken altijd op tijd zodat we op hetzelfde uur thuis zijn, of toch in die periode. Nu kunnen we hun routine doen terwijl ze in de auto zitten en dan slapen ze gewoon daar.

Dit is geen steek naar u, maar ik ken er nog zo een paar die .. niet gemakkelijk zijn maar die ouders hadden dus geen plan eh. Beginnen nu pas rond 2 jaar oud een vaste bedtijd in te stellen en dat kind speelt niet mee natuurlijk.

Maar goed, ik vermoed dat net zoals restaurantbezoeken niet nodig zijn in bijna 3 jaar als getrouwd koppel, ook slapen, winkelen, wandelen etc allemaal niet nodig zijn

Ik zou letterlijk een vinger afkappen als ik een kind in de plaats zou krijgen dat 12 uur per nacht slaapt. Wat Zara zegt, zijn kinderen slapen van 18h30 tot 06h/07h? Of dien andere hier met zijnen 2,5-jarige die tot na 07h slaapt en die zij telkens moeten wakker maken? Wtf? Nog nooit in de afgelopen 3 jaar gebeurd. Neen, toch niet, het is 1 keer gebeurd vorig jaar. We waren super bezorgd en dachten dattie ziek was.

Ze gaan in hun bed om 18:30 Denk dat ik de ene gisteren tot kwart na acht heb horen zeveren, maar goed dat is haar probleem, niet het mijne >.>

noot: denk nu wel niet dat dit er het topic voor is.

[Creeping Death]

Hahaha, sorry hoor, maar ik lees hier toch ook een hoop reacties waarbij ik een lak aan meelevingsvermogen zie, en uiteraard komen die van de zijde van mensen die baby's/peuters hebben die niet lastig doen.

Grappigste vind ik nog het argument dat kinderen geen rem op je leven zijn, maar als je zegt dat je niet meer op restaurant kan gaan dan zeggen ze dat je ook niet op restaurant moet gaan. Hoe kun je zo een discussie voeren :')

Goh, ik ervaar mijn dochter echt ni als rem op mijn leven hoor. Oké, er zijn zaken die soms moeilijker of niet gaan maar er niets dat ik echt mis.
't helpt wel dat ik ook ni de man die een twee maand gaat backpacken door Zuid Amerika

Voor de rest besef ik wel dat ik voorlopig wel een gemakkelijk kind heb hoor. Een beetje hetzelfde als Zara: gewoon begonnen met die regelmaat te geven en ge merkt dat dat helpt.
Gewoon een vraag btw: maak je apart eten? Laat die toch gewoon mee eten met u? Veel gemakkelijker

Uiteraard zijn er mooie kantjes ook, de vraag is of het allemaal opweegt tegen uw opofferingen.
Gebonden aan uw zetel, het parkje, de familiale verplichtingen, en nu en dan eens een familievriendelijke reis.
Kleinkinderen, weer opofferingen.

Voor hetzelfde komen ze steeds met een slecht rapport af.

En eens het bergaf gaat met je, hopen ze dat je zo snel mogelijk uw kop neerlegt, en kunnen erven.
Ik heb het allemaal al gezien, en ik spreek niet over enkele gevallen.
De sterkte die je hebt neergezet voor uw familie decennia, verguisd in no time.

Damn, ge hebt ne zwarte kijk op het familiale leven.

[Tomski]

En hoe hard mensen u soms opvoedingsmiserie met uw kind toewensen... niet te schatten.

Hoe vaak ik ik in het begin ni heb moeten horen: "wacht maar, ge zult wel van uw roze wolk aftuimelen!!"... niet te schatten. Sommigen konden dat precies niet verdragen dat die van ons na 14 dagen al ganse nachten doorsliep en dat die nooit het varken uithangt.

en nu mag ik al horen dat ons tweede kindje waarschijnlijk niet zo gemakkelijk gaat zijn als onzen eersten.... want zoveel chance kan ne mens ni hebben éh

groeten vanop de wolk!

Ik heb mij nog geen dag geremd gevoeld omdat ik een kind heb, integendeel. Ik zie het als een meerwaarde aan mijn leven nu. Ik was er dan ook 38 als ie geboren was, ik heb dus mijn carrière op het gemak kunnen opbouwen, ons eerste deel van de lening van ons droomhuis was afbetaald en onze zotte uitgangsjaren waren ondertussen ook al effe afgelopen. Moest ik hem als twintiger gekregen hebben zou ik misschien anders piepen.

En als ik dan toch moet "klagen": ik heb mijn skivakantie van januari 2019 moeten afbellen, aangezien nummer 2 er op dat moment 3 weken oud gaat zijn...

[Tomski]

noot: denk nu wel niet dat dit er het topic voor is.

misschien een algemeen kinderopvoedingstopic starten in lifestyle?

[sandervdw]

Voor hetzelfde komen ze steeds met een slecht rapport af.

Oeh Yeah, de trimesteriële herinnering aan uw falen als ouder

Ik vraag me dat trouwens wel af,:als ouder, uw kind komt met een slecht rapport thuis. Hoeveel van die ouders zien eens in eigen boezem en analyseren eens of ze misschien zelf wat meer tijd kunnen spenderen aan het huiswerk van hun kinderen? Ik heb de indruk dat de schuld eigenlijk altijd bij het kind of de school wordt gelegd.

[zarathustra]

Oeh Yeah, de trimesteriële herinnering aan uw falen als ouder

Ik vraag me dat trouwens wel af,:als ouder, uw kind komt met een slecht rapport thuis. Hoeveel van die ouders zien eens in eigen boezem en analyseren eens of ze misschien zelf wat meer tijd kunnen spenderen aan het huiswerk van hun kinderen? Ik heb de indruk dat de schuld eigenlijk altijd bij het kind of de school wordt gelegd.

Mijn grootste vrees Er is 1 ding dat ik wil en dat is dat ze goed zijn op school en dan niet omdat dat het belangrijkste is, maar omdat het alles zoveel makkelijker maakt als je daar als kind niet over moet stressen.

[Loser]

misschien een algemeen kinderopvoedingstopic starten in lifestyle?

Niet om spelbreker te spelen, maar dit is misschien niet zo'n slecht idee.

[M°°nblade]

Uiteraard zijn er mooie kantjes ook, de vraag is of het allemaal opweegt tegen uw opofferingen.
Gebonden aan uw zetel, het parkje, de familiale verplichtingen, en nu en dan eens een familievriendelijke reis.
Kleinkinderen, weer opofferingen.

Voor hetzelfde komen ze steeds met een slecht rapport af.

En eens het bergaf gaat met je, hopen ze dat je zo snel mogelijk uw kop neerlegt, en kunnen erven.
Ik heb het allemaal al gezien, en ik spreek niet over enkele gevallen.
De sterkte die je hebt neergezet voor uw familie decennia, verguisd in no time.

Ge beseft toch dat dat allemaal maar tijdelijk is he? En ge vergeet trouwens het belangrijkste minpunt: geen/minder sex gedurende 9 maanden.

Het is niet omdat je wat anekdotische horrorverhalen kent dat de voordelen van kinderen niet zouden opwegen tegen de nadelen. Ja, misschien zullen er sommige ouders achteraf spijt hebben over hun kinderwens. Maar hoeveel niet-ouders hebben er omgekeerd spijt dat hun kinderwens niet ingegaan is?
Statistisch gezien maken tot 2 kinderen mensen gelukkiger

Om daar nu tegenover te stellen dat de komende paar jaren lang alleen maar het Ikea restaurant doenbaar is ... ik zal mij wel 'opofferen' voor die zweedse ballen

[sandervdw]

Ge beseft toch dat dat allemaal maar tijdelijk is he? En ge vergeet trouwens het belangrijkste minpunt: geen/minder sex gedurende 18 jaar

Het is niet omdat je wat anekdotische horrorverhalen kent dat de voordelen van kinderen niet zouden opwegen tegen de nadelen. Ja, misschien zullen er sommige ouders achteraf spijt hebben over hun kinderwens. Maar hoeveel niet-ouders hebben er omgekeerd spijt dat hun kinderwens niet ingegaan is?
Statistisch gezien maken tot 2 kinderen mensen gelukkiger

Om daar nu tegenover te stellen dat de komende paar jaren lang alleen maar het Ikea restaurant doenbaar is ... ik zal mij wel 'opofferen' voor die zweedse ballen

Fixed that for you

recenter onderzoek:
https://www.eoswetenschap.eu/psyche-brein/zijn-kinderen-een-bron-van-ongeluk

[squalleke123]

https://www.youtube.com/watch?v=h_FaoDr5sqM

Helaas is dat voorstel door het commitee geraakt. Hopelijk kan het nog een halt toegeroepen worden als het door het volledige parlement moet gestemd worden.

[Oldskooler]

Ge beseft toch dat dat allemaal maar tijdelijk is he? En ge vergeet trouwens het belangrijkste minpunt: geen/minder sex gedurende 9 maanden.

Het is niet omdat je wat anekdotische horrorverhalen kent dat de voordelen van kinderen niet zouden opwegen tegen de nadelen. Ja, misschien zullen er sommige ouders achteraf spijt hebben over hun kinderwens. Maar hoeveel niet-ouders hebben er omgekeerd spijt dat hun kinderwens niet ingegaan is?
Statistisch gezien maken tot 2 kinderen mensen gelukkiger


Om daar nu tegenover te stellen dat de komende paar jaren lang alleen maar het Ikea restaurant doenbaar is ... ik zal mij wel 'opofferen' voor die zweedse ballen

It never ends
Steeds andere en nieuwe zorgen en verantwoordelijkheden tot je zelf te oud bent.


Ik zie die verhalen overal, in alle milieus. Ik denk dat als je zelf wat rondkijkt, dat je zelf al veel herkent.


Ouders die echt gelukkig zijn, dat zijn diegenen met goede inkomens, werk dichtbij hebben, en grootouders hebben die regelmatig inspringen.
Die hebben namelijk de middelen om de stress te doen minderen, meer tijd voor zichzelf, en steeds wel een back up plan hebben.
Maar voor veel gezinnen is het niet zo.


Ik zeg ook niet dat de meeste ouders echt spijt hebben. Maar er eerder neutraal tegenover staan, in een fase zitten dat ze er gewoon niet meer bij nadenken.
Vraag ze wat ze anders zouden willen, dan kunnen ze waarschijnlijk ook niet antwoorden.
De meesten 'zijn' gewoon.


En als je de echtscheidingen erbij neemt. 2 op de 3 gaat uiteen.
Die staan er alleen voor, zijn dingen die op het geluk wegen, de kinderen maken het extra zwaar.
Veel mensen 'overleven' wel degelijk. Gemiddeld loon, grote verantwoordelijk, en elke keer is het wel weer iets nieuws. Mede dankzij de kinderen.
Zouden die mensen gelukkig zijn? Ik betwijfel het. Pure routine en 'overleven', en hard uitkijken naar de me-time momentjes.
De vrouw zal sowieso trots zijn dat zij zogenaamd wel 'overleeft' met haar kinderen, en dat ze toch oh zo sterk is.
Vanbinnen is ze toch wel verzucht.
Maar ze moet het toch wel kunnen ventileren tegen de omgeving dat ze zo sterk is, en haar kinderen alles zijn.
De meesten liegen om hun geluk, omdat ze hun kind ook niet willen verwensen.

Als single zijnde, kom je nu eenmaal steeds gescheiden mensen tegen met kinderen. Dan wil je NIET wisselen.
Veelal zie je een race om toch weer een nieuwe partner te vinden, vooral om het 'overleven' minder zwaar te maken.
En zo krijgen de kinderen steeds een nieuwe papa en mama.
Dit zijn geen uitzonderingen, is meer en meer de regel.
En dat nieuw-samengesteld-gezin-gedoe, het 'werkt' maar de hechte band is er nooit. Als het uw eigen kind niet is....


Nu zaterdag ga ik naar de sauna.
Zondag slaap ik lekker lang uit, in de namiddag ga ik fietsen met vrienden, allemaal heel losjes gepland. Daarnet gechat met iemand, dat we volgend jaar mss de VS wel eens kunnen afreizen.
Veel zouden willen tekenen voor zo een leven weet ik nu ook wel ondertussen, maar er is geen terugweg meer voor hun.
Betekent dat dat iedereen gelukkig is met zo'n leven, dat nu ook weer niet.

Mss ben ik het binnen 5 jaar ook wel allemaal kostbeu, en ga ik dan maar voor de dagdagelijkse routine, het gezin.
Maar ik zal ook niet met spijt terugkijken op de voorbije periode, dat weet ik zeker wel.

[jack|herrer]

Veel zouden willen tekenen voor zo een leven weet ik nu ook wel ondertussen, maar er is geen terugweg meer voor hun.

Het is maar hoe ge het regelt he. Ik heb 2 kinderen: 5 en 2,5.
Ik hoef niet bepaald uit te slapen, maar ik ga op zondag ook fietsen, losjes geregeld... Meer zelfs, Ik vertrek morgen voor een week met 3 vrienden bikeparken in de Alpen. Volgend jaar ga ik 4 weken met mijn schoonbroer en pa roadtrippen in de USA (check het USA reizen topic maar ).
Mijn vrouw doet ook gewoon haar dingen die ze wilt. We gaan ook jaarlijks minstens 1 keer uiteraard met het hele gezin op vakantie. We gaan minstens 1 keer per maand uit eten.
Dus beweren dat kinderen een rem zijn op u leven ligt echt alleen aan u zelf.