De Vlaamse Beweging vertoont die starheid die je aanbrengt. Maar ik weet niet of dat beter is in andere middens. Ik zie socialistische en liberale middens minstens als even dogmatisch. Niet zozeer gesterkt door de overtuiging van hun ideologie, maar van hun eigen grote gelijk.
De vraag is wat "extremisme" nu juist betekent. Extreme ideeën bevinden zich vaak in de marginaliteit, maar kunnen soms de motor zijn van verandering. Daarvoor is de "juiste tijd en ruimte" van toepassing: de Franse revolutionairen hadden geen schijn van kans als ze niet het proletariaat achter zich konden krijgen na de hoge graanprijzen. Soms moet er eens gebroken worden met bepaalde conventies om een verandering te brengen. Extremisme kan in dat opzicht een zeer goede zaak zijn. Je kan extremisme ook beschouwen als een uitsluitend negatief concept: extremisten als gefrustreerden die hun ideeën via excessief geweld aan de man proberen te brengen. Zelfmoordterroristen en knokploegen. Maar als je bedenkt dat iedere partij in het interbellum wel een knokploeg had besef je dat het moeilijk houdbaar wordt om extremisme automatisch te koppelen aan geweld. Geweld, en in dit geval politiek geweld, is afhankelijk van de hedendaagse politieke cultuur. En dan zit je met een heel ingewikkelde discussie bezig. Want de mens voelt zich intens aangetrokken tot gewelddadigheid, al dan niet bewust. Die wordt gekanaliseerd door competitievormen zoals sport of het klassieke 'cowboy en indiaan'-spel van kinderen.