Archief - 7 ethische basisprincipes

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Hiapoe

Legacy Member
Neenee, ik begrijp je heel goed en ik geef je zelfs op dat punt gelijk.

Behalve het feit dat atheisme de beste keuze is.

Ik ben agnost, dat lijkt me namelijk het absoluut consistents.
Iemand die atheist is, gelooft dat er GEEN God bestaat, dus gelooft per definitie iets wat hij ook niet kan bewijzen.

Ik, als agnost, zeg dat ik het niet weet! Ik kan namelijk niet bewijzen dat er een God bestaat, maar kan ook het tegendeel niet bewijzen.

Maar goed, we hebben misschien eindelijk iets gevonden waar we over akkoord zijn :D mirakel!

Maar dan kom ik terug op mijn volgende punt:
- Ik heb niet de drang die jij blijkbaar wel hebt, om mensen die geloven in één of andere God (en laat ons duidelijk zijn er zijn er letterlijk MILJARDEN) tot 'rationaliteit' om te praten. een rationaliteit waarvin ik vind dat ze veel consistenter is dan hun mening (geloven in Allah, God of andere).
- Ik BESEF dat andere mensen anders zijn en andere gedachten hebben (tot zover volg jij ook nog wel vermoed ik), maar ik WEET dat het onmogelijk is om op gelijk welke termijn te verwachten dat iedereen mijn principes begrijpt laat staan overneemt.

Je zou kunnen zeggen dat ik me bij de situatie neerleg, namelijk bij het feit dat ik binnen ons democratisch systeem zoveel mogelijk probeer duidelijk te maken wat mijn standpunten zijn, maar zolang anderen mijn principes niet té veel overtreden en mij er zelf niet mee lastig vallen (egoïstisch) of de mensheid niet in gevaar brengen (ik weet het, arbitrair --> de mensheid en niet de andere dieren), laat ik iedereen doen waar hij/zij zin in heeft.

De regels worden bepaald binnen onze democratie en dat is voor mij de enige consistentie die belangrijk is. Ook al is die in een ander framework niet consisten.

Hiapoe

Stijn Bruers

Legacy Member
Hiapoe zei:
Neenee, ik begrijp je heel goed en ik geef je zelfs op dat punt gelijk.

Behalve het feit dat atheisme de beste keuze is.

Ik ben agnost, dat lijkt me namelijk het absoluut consistents.
ok, als je zegt "ik weet het niet", dan is elke atheist ook agnost. Maar een atheist gaat ietsje verder, en vraagt naar de waarschijnlijkheid. Geef jij het bestaan van God een 50% kans? Geef jij het bestaan van het vliegend spaghettimonster een 50% kans? En van Vishnu, Tohr, kabouter Plop,...? Of zeg je toch niet eerder: "hmm, erg kleine kans"? Als je dat laatste zegt, dan ben je atheist. Als je zegt dat kabouter plop met 50% kans bestaat, tja, dan ben ik benieuwd waarom je dat gelooft.

Iemand die atheist is, gelooft dat er GEEN God bestaat, dus gelooft per definitie iets wat hij ook niet kan bewijzen.
goh, laten we zeggen dat een atheist nooit zegt dat hij zeker is van het niet-bestaan van God, maar hij gelooft dat het erg onwaarschijnlijk is, en dat we er voorlopig dus vanuit kunnen gaan dat hij niet bestaat. Op zich lijkt me dat wel een realistische houding.

Ik, als agnost, zeg dat ik het niet weet! Ik kan namelijk niet bewijzen dat er een God bestaat, maar kan ook het tegendeel niet bewijzen.
maar dat zegt een atheist ook. Luister maar naar alle grote atheisten (Richard Dawkins, Sam Harris,...). Niemand beweert dat ze kunnen aantonen dat God of kabouter plop niet bestaan.

Maar dan kom ik terug op mijn volgende punt:
- Ik heb niet de drang die jij blijkbaar wel hebt, om mensen die geloven in één of andere God (en laat ons duidelijk zijn er zijn er letterlijk MILJARDEN) tot 'rationaliteit' om te praten. een rationaliteit waarvin ik vind dat ze veel consistenter is dan hun mening (geloven in Allah, God of andere).
ik heb normaal ook niet die drang, behalve als hun geloof leidt tot een bedreiging van waardevol leven (zoals dat van een geit), dan ga ik me wel moeien.

- Ik BESEF dat andere mensen anders zijn en andere gedachten hebben (tot zover volg jij ook nog wel vermoed ik), maar ik WEET dat het onmogelijk is om op gelijk welke termijn te verwachten dat iedereen mijn principes begrijpt laat staan overneemt.
ok, maar ik leef alvast mijn principe 7 na: ik doe wat ik zou willen dat iedereen zou doen. En ja, ik heb nu eenmaal pech dat ikzelf dat 7de principe belangrijk vind.

De regels worden bepaald binnen onze democratie en dat is voor mij de enige consistentie die belangrijk is. Ook al is die in een ander framework niet consisten.
ok, dat is consitent, maar het botst wel met mijn fundamentele morele intuities en waarden. Want als er democratisch besloten wordt om Joden te discrimineren, om zwarten te gebruiken als slaven,... dan ga ik me niet neerleggen bij die democratische beslissing. Dus het principe "volg de regels vastgelegd binnen een democratie" kan/wil ik niet altijd naleven. Het is alvast wel een beter principe dan het consistente ethische systeem dat zegt "enkel ik ben belangrijk". Samengevat: ik vind consistentie belangrijk, maar een tweede eis is dat dat consistent systeem zo dicht mogelijk en zo vaak mogelijk aansluit bij mijn meest fundamentele morele waarden en intuities.

zeekoe123

Legacy Member
"Agnostics are just atheists without balls."
— Stephen Colbert

cura

Legacy Member
Stijn Bruers zei:
ok, maar je zou dan toch eerst wel moeten specifieren welke wezens we niet hun vrijheid mag beroven? (En naast vrijheid misschien ook nog leven en welzijn?) Maar dat is wat ik doe in mijn basisprincipes.


maar er zijn toch dingen die jij wil dat anderen naleven? Bv verbod op verkrachting,...? En mijn basisprincipes zijn toch poging om te bepalen wat ethisch is en wat niet? Enfin, ik snap laatste zin niet.


weet niet precies wat je hier bedoelt. Voor mij is begrijpen van immoreel gedrag alleszins niet voldoende; ik wil het gedrag veranderen.


en als de opportunisten zichzelf niet het meeste kwetsen, zou je hen dat dan nog laten inzien?


sorry voor die indruk.


en dit is allemaal weer gebaseerd op jouw perspectief...


toegegeven, ik heb geen empathie gegeven in deze discussie. Ik wou het houden bij argumentaties, consistentie, rationeel denken,... Ik las allerlei drogredeneringen, en dan heb ik sneller de neiging om die dingen recht te zetten dan om empathie te geven. Zeker op een discussieforum doe ik dat. In real life gebruik ik vaker geweldloze communicatie en geef ik vaker empathie. Maar op zich zou dat niet moeten zijn, rationele argumenten zouden voldoende moeten zijn om inzichten te verwerven en om niet kwaad te reageren. Ergens vind ik het wel jammer dat empathie (focus op gevoelens en behoeften) wel zou werken en mensen rustig houden in een discussie, terwijl rationele argumenten niet werken en mensen daardoor niet overtuigd worden. Ik ben niet misantroop, maar dergelijke dingen zouden wel mijn misantropie kunnen voeden. Ik kan er niet tegen als rationele argumenten niet overtuigend zouden zijn en dat ik vanalles moet doen met perspectief, focus op gevoelens van de vleeseter,....
Ik ben wel tolerant tegenover mensen, maar niet tegenover drogredenen. Als iemand een fout argument geeft, wil ik hem wijzen op die fout. Als iemand zegt "maar dieren hebben geen hogere intelligentie", dan wil ik hem wijzen op wat die stelling betekent voor mentaal gehandicapten. Ik ga dan niet zeggen "en voel je je bezorgd dat we de waarde van intelligentie zouden minimaliseren als we dieren rechten zouden geven? Je hebt behoefte aan respect voor intelligente wezens? Voel je je verontwaardigd door de idee dat minder intelligente wezens ook fundamentele rechten krijgen, terwijl ze dat niet verdienen? En ben je dan bezorgd dat daardoor mensen ten onrechte geen vlees meer zouden mogen eten, en dat we dan mensen ten onrechte iets ontzeggen? Dus welzijn van vleeseters is erg belangrijk voor je, en je hebt schrik dat hun welzijn onnodig sterk zou dalen als ze geen vlees meer mogen eten?" Ik kan zo reageren, maar liever zeg ik "zo ga je mentaal gehandicapten ook uitsluiten, is dat wat je wil?"


geen cognitieve dissonantie. Ik ben alleen niet in staat om tegelijk empathie te geven en een drogreden te weerleggen.


ja, sorry, maar ik vroeg me echt wel af waarom neoken verwees naar de soort van mensen, en niet naar de klasse van zoogdieren ofzo. Ik begrijp dat niet, want als je zijn redenering herhaalt, en "mens" zou vervangen door bv. "zoogdier" of "primaat" of whatever, dan zou de redenering even geldig zijn. Er bestaat niet zoiets als typisch menselijke kenmerken, net zomin er iets bestaat als typisch zoogdierlijke kenmerken die moreel relevant zijn.
Dus ik daagde neoken uit om te beargumenteren wat er zo speciaal is aan de soort van mensen, dat andere biologische rangorden (orde van primaten,...) niet hebben. In mijn boek het Dierendebacle is er een sectie over dergelijk automatisch mensdenken of soortdenken. Ik hoor daar echt de meest bizarre antwoorden op. Iemand antwoorde mij eens dat soortdenken het meest natuurlijke is, dat als we een koe zien, we zeggen "kijk, een koe" en niet "kijk, een zoogdier". Maar als mijn vriendin een hond ziet, zegt ze: "kijk, een Border Collie" in plaats van "kijk, een hond" (dus nu is het ras in plaats van soort of ondersoort) en als mijn buur een vogel ziet, gaat hij niet zeggen "kijk een kiekendief", maar "kijk, een roofvogel" (dus nu is het de orde). En zijn zoontje zou zeggen: "kijk, een vogel" (dus nu is het de klasse). Enfin, ik wil maar zeggen: dat automatisch soortdenken is bizar, het lijkt wel dogmatisch.


en waarom verwijs je naar "soort" en niet naar familie (want die gehandicapten behoren tot de familie van mensapen) of infraorde (die gehandicapten behoren net als wij tot de smalneusapen),.... Waarom soort? Is het nu echt belangrijk dat naaste familieleden van die gehandicapte vruchtbare nakomelingen hadden kunnen krijgen met ons? Ik vind dat vergezocht? waarom vruchtbare? Waarom nakomelingen met familieleden?


maar ik zou dan toch wel eventjes een argument willen horen. Eentje maar. please?


oh, jawel, ik kan dat allemaal begrijpen. Ik kan zelfs Lars Von Trier begrijpen toen hij onlangs in een interview zij dat hij de nazi's kon begrijpen. Ik kan de nazi's, verkrachters, you name it, begrijpen. Ik ken voldoende van sociale psychologie om dat te begrijpen. En in het geval van vleeseters, kan ik het heel goed begrijpen, want ik was zelf vleeseter.


er zijn aanwijingen dat we van nature wel empathie voelen met dieren, maar dat dat door socialisatie enzo die empathie selctief wordt onderdrukt. Enkele aanwijzingen hiervoor: gedrag van kinderen (knuffeldiertjes, moeite als ze zelf voor het eerst een dier moeten slachten,...)



ja, maar die hebben dan te weinig kennis van zaken. Overigens: zelfs veetelers erkennen dat dieren kunnen voelen. En iedereen die een hond heeft, zal beamen dat honden kunnen voelen. Maar we hebben echt een gespletenheid ontwikkeld tegenover dieren. Vermoedelijk is dat bij vleeseters een startegie van "morele ontkoppeling" (moral disengagement; The humanity of what we eat. Conceptions of human uniqueness among vegetarians and omnivores. (Roland Imhoff) - Academia.edu)


ik heb al meer scheldwoorden van vleeseters gehoord dan dat ik scheldwoorden heb gebruikt...


nee, het is echt wel groepsdruk, niet opvoeding. Ken je het bystander effect? Groepsdruk is echt wel ontzettend sterk. Mensen zijn in staat de meest verschrikkelijke dingen te doen, dingen die zo hard botsen met hun diepe morele waarden, als hun peer groep die dingen doet.


lees hoofdstuk hierover in mijn boek Het Dierendebacle, of bekijk presentatie "the psychology of eating meat, guilt, social status" Powerpointpresentaties | Stijn Bruers, one world activist
en heel recent onderzoek: Radboud Universiteit - Vleeseters zijn egoïstischer en minder sociaal
Vleeseters egoïstischer en minder sociaal dan vegetariërs - Wetenschap & Gezondheid - VK


klein deel, inderdaad. Ik denk dat de twee verklaringen van sociale psychologie (sociale druk en sociale status) de grootste verklaringen zijn.


met onwetendheid bedoel ik: niet weten dat dieren kunnen voelen, niet weten wat er met dieren gebeurt, niet weten dat veganisme wel degelijk gezond is, niet weten hoe lekker veganistisch te koken,...


maar de vleeseters die ik ken, ontkennen niet dat de hond van de buren kan lijden...


wel, ik betwijfel het. Mensen die het argument van smaak geven, eten vaak vlees omwille van de statuswaarde. Daar is dus ook wat onderzoek naar gedaan (zie mijn presnetatie). Een waardeoordeel over een product, ka de smaak beinvloeden, zo blijkt. Een vleeseter met een vlees-identificatie, die twee worstjes te eten krijgt, zal zeggen dat het vleesworstje het lekkerste is, ook al had de ondezoeksleider gelogen en was dat worstje in het echt het vegetarische worstje. Maar als hij dus denkt dat het vlees is, gaat hij het lekkerder vinden. Als je die vleeseter een vleesworstje geeft en je zegt dat het vegetarisch is, gaat hij het minder lekker vinden.


ja, in mijn boek staan 9 redenen waarom mensen nog vlees eten (9 g's: genot, gemak, gevoel van status, gebrek aan kennis, gewoonte, groepsdruk,...). En ja, dat zou helpen om een strategie te bepalen om mensen te overtuigen. Maar ik vind dat rationele argumenten voldoende overtuigend zouden moeten zijn. Zijn ze dat niet, dan zou dat mijn misantropie voeden (maar ik ben dus niet misantroop).


sorry, ik zie het probleem nog niet. Dat van mee profiteren enzo is toch waar? En het is toch niet vergezocht om het maaien van meer grasprietjes erger te vinden, zodat dat dan meer rechtvaardiging behoeft? En het is toch niet vreemd om te zeggen dat voelende wezens een autonomie mogen hebben over gans hun lichaam?
Uiteindelijk wil ik tegemoet komen aan mijn intuitie en de intuitie van een aantal andere mensen, dat ook niet-voelende levende wezens (die niet behoren tot een voelend wezen) ergens nog wel waarde hebben en respect verdienen.


ik gebruik erg weinig elektriciteit en elektrische toestellen, ja. Het weinige dat ik gebruik, is voor basisbehoeften of belangrijke zaken (zoals discussie op internet). Dus de claim blijft: soberder leven. Enkel het paar keer lenen van een scheermachine, daarover zou je kunnen twisten. Maar goed, uiteindelijk stoot ik daarmee zo'n 10 gram CO2 per jaar uit... Op zich vind ik dat nu niet zo erg, mijn koolstofvoetafdruk blijft onder het duurzame niveau.
Verder van de lijst die je opnoemt, gebruik ik enkel gsm en computer, van de rest niets (geen TV, geen verwarming,...). Nu goed, ik ga verder dan de meeste mensen, en ik zou al erg blij zijn als anderen ook al iets soberder zouden leven. Het is een open zoektocht...


tja, dat laatste doen de mensen toch al: ze gaan niet zeggen dat de hond van de buren geen gevoelens heeft. En veeteelers bevestigen dat dieren primaire emoties hebben (ze moeten wel, want ze weten dat een koe minder melk heeft als ze angst of stress heeft). Vleeseters zijn alleen niet zo consequent in het toeschrijven van secundaire emoties aan dieren: op één of andere mysterieuze wijze hebben eetbare dieren minder secundaire emoties dan niet eetbare zoals honden.
En er is ondertussen toch wel een sterk groeiende consensus bij cognitieve ethologen enzo, over de gevoelens bij dieren. Als vleeseters nu nog mogen ontkennen dat dieren kunnen voelen, dan mag ik ook ontkennen dat vrouwen kunnen voelen. Vrouwen zijn volgens mij dan gewoon robotjes die dienen voor de seks, net zoals dieren robotjes zijn die dienen voor melk en vlees... (vrouwen zeggen wel "auw, ik heb pijn", maar een computer kan zoiets ook zeggen)


sorry, ik kan geen empathie geven als ik argumenteer.
(3) wijst wel op een gebrek aan empathie voor dieren bij vleeseters.

Ik heb speciaal niet gespecificeerd welke wezens we niet hun vrijheid mogen beroven omdat ik niet de indruk wil wekken dat ik mijn basisprincipes opdring. De reden dat ik dat stukje tekst getypt heb was om aan te tonen dat het opleggen van basisprincipes of zelf gewoon maar vragen aan anderen om zich naar mijn persoonlijke basisprincipes te schikken een schending zou zijn van diezelfde basisprincipes, namelijk het beperken van de vrijheid. In dit geval gaat het over de mens, wat niet wil zeggen dat ikzelf mij beperk tot de mens. :)

In uw posts merk ik op dat je zeer veel anderen hun posts fragmenteert. Er is een reden waarom ik paragrafen gebruik in mijn post, die stukken tekst horen samen en dienen niet opgesplitst te worden. Dit is zo één van die zaken die de indruk wekken dat je geen moeite doet om te begrijpen wat er in een paragraaf (laat staan een post) gezegd wordt en enkel wil weerleggen wat de ander zegt. Zoals je zegt met uw rationele argumenten, rationele argumenten zijn echter samenhangend en kunnen minder rationeel lijken als je ze uit de context gaat halen. Je vindt het jammer dat ik de indruk krijg dat je geen moeite doet, maar je doet er echter niets aan om die indruk niet te laten wekken. Je hebt een voorkeur om te argumenteren met rationele argumenten maar je wil hierbij geen empathie aan de band leggen, terwijl je aan de hand van rationaliteit en rede tot de conclusie kan komen dat empathie nodig is in een discussie. Het resultaat van uw acties is een non-discussie, een tijdverspilling vol negatieve energie. :)

Je vindt het jammer dat empathie nodig is in een discussie om mensen rustig te houden, allemaal goed en wel. Ik kan begrijpen dat je dit jammer vindt, maar het minste dat je kan doen is dit accepteren. Met accepteren bedoel ik overigens niet jezelf erbij neerleggen maar wel er rekening mee houden. Als je dit niet accepteert dan accepteer je de werking van de menselijke psyche niet, dit is rebelgedrag tegen iets dat sterker is dan jou. Door dit niet te accepteren verlang je naar een wijziging in de samenleving waar je in leeft. Eender welke verlangens, vooral zaken waar je niet onmiddellijk iets kan doen, is een recept voor ongelukkig zijn. Je hebt een groeiende misantropie omdat mensen gehecht zijn aan hun ego en faalbaar zijn, wat eigenlijk een tegenovergestelde reactie is dan empathische mensen normaal hebben op dit besef. Goed dat je dit besef ontwikkeld hebt natuurlijk, maar toen ik dat besefte kon ik mij gemakkelijker inleven wetende dat mensen lijden onder bepaalde krachten waarvan ze zich misschien niet bewust zijn. Het doel moet dan zijn om die mensen bewust te maken van die krachten, niet om die krachten te ontkennen of tegen te werken.
Stel dat iemand in een boot zit en richting een waterval drijft, echter hij beseft niet dat hij in een boot zit laat staan dat hij in een bepaalde richting drijft die z'n ondergang kan betekenen. Jij staat aan de kant van de rivier. Het enige dat jij kan doen is die persoon duidelijk maken dat hij moet roeien en waarom. Hoeveel je ook stampt op de grond of die mens uitmaakt, dat gaat allemaal niets uithalen. :)

Ter voorbeeld even toch een stuk aanhalen uit uw post:
Stijn Bruers zei:
Ik ben wel tolerant tegenover mensen, maar niet tegenover drogredenen. Als iemand een fout argument geeft, wil ik hem wijzen op die fout. Als iemand zegt "maar dieren hebben geen hogere intelligentie", dan wil ik hem wijzen op wat die stelling betekent voor mentaal gehandicapten. Ik ga dan niet zeggen "en voel je je bezorgd dat we de waarde van intelligentie zouden minimaliseren als we dieren rechten zouden geven? Je hebt behoefte aan respect voor intelligente wezens? Voel je je verontwaardigd door de idee dat minder intelligente wezens ook fundamentele rechten krijgen, terwijl ze dat niet verdienen? En ben je dan bezorgd dat daardoor mensen ten onrechte geen vlees meer zouden mogen eten, en dat we dan mensen ten onrechte iets ontzeggen? Dus welzijn van vleeseters is erg belangrijk voor je, en je hebt schrik dat hun welzijn onnodig sterk zou dalen als ze geen vlees meer mogen eten?" Ik kan zo reageren, maar liever zeg ik "zo ga je mentaal gehandicapten ook uitsluiten, is dat wat je wil?"
Al die eerste vragen die je gesteld hebt zouden echter wel zorgen voor een veel betere discussie, waardoor je toont dat je respect hebt voor het standpunt van uw discussiepartners en het tracht te begrijpen. Hierdoor kan je ook op meer rede rekenen van uw discussiepartners en kan je op die manier uw discussiepartners beter aantonen wat uw standpunt is. Empathie. :)

Dit zijn natuurlijk allemaal observaties die afgeleid zijn van uw posts, velen daarvan heb je zelf toegegeven. Er is sowieso een realistische kans dat je in het echte leven veel gematigder bent. Ik zeg wel gematigder, niet volledig anders. En natuurlijk is dat allemaal volgens mijn perspectief en ik aanvaard dat mijn perspectief niet volledig is. Ik vermoed echter wel dat ik uw perspectief in grote mate snap, net als dat van de andere posters hier, maar ik vrees dat het omgekeerd niet waar is. :)

Soit, los van het feit dat je m'n post volledig gefragmenteerd hebt ga ik toch nog de moeite doen om de fragmenten te verduidelijken.

Natuurlijk zijn er dingen waarvan ik verkies dat anderen ze naleven, maar ik ga die dingen niet opleggen. Ik ben ervan overtuigd dat als ik zelf leef volgens mijn principes ik een positieve invloed ga hebben op mijn omgeving en ze zo gemakkelijker te overtuigen zullen zijn. Het spreekt ook voor zich dat ik niet 100% overtuigd ben van mijn principes net door het relativisme. Hoe kan je dan ook vragen aan anderen om zich aan te passen aan die principes als je er zelf niet 100% van overtuigd bent. :)

Ik kan er in komen dat je begrijpen van immoreel gedrag niet genoeg vindt en het ook wil veranderen, wat ook een nobele daad kan zijn. Maar zoals in enkele voorgaande posts vermeld stel ik mij vragen bij de methode die je hierbij gebruikt. Aan de hand van die methode leid ik af dat je dat immoreel gedrag niet echt begrijpt, je weet niet wat aan de oorzaak zit hiervan. Je verwerpt dat immoreel gedrag maar je pakt de oorzaak hiervan niet aan. Je noemt het gewoon "immoreel gedrag" en "immoreel gedrag is fout".

De stelling "wat als opportunisten zichzelf niet het meeste kwetsen, zou je hen dat dan nog laten inzien" is eigenlijk een paradox. Zolang andere wezens betrokken zijn in hun opportunisme zullen ze zichzelf het meeste kwetsen, wanneer andere wezens niet betrokken zijn in hun opportunisme vallen er helemaal geen slachtoffers. De manier waarop ik hen dat probeer te laten inzien verschilt gewoon met de agressieve acties zoals deze van het ALF en dergelijke omdat ik weet dat die acties het tegenovergestelde effect hebben.

In het onderdeel waar ik aanhaal waarom het menselijk brein mentaal gehandicapten hogere rechten geeft dan dieren en de aanduiding "soort" gebruik is omdat het nu eenmaal zo is. Dit wil niet zeggen dat ik akkoord ga hiermee, maar wel dat ik geaccepteerd heb dat het zo is. Het feit dat er meer emotionele slachtoffers zouden zijn als je de rechten van een mentaal gehandicapte schendt dan wanneer je dierenrechten schendt is voor mij al genoeg reden om dit te respecteren. Opnieuw, empathie. Zo heb je onmiddellijk ook ineens 1 argument, waarvan ik vrees dat je het opnieuw gaat fragmenteren om de contextuele waarde van mijn post naar beneden te brengen en ik een gevoel krijg dat je mijn mening niet respecteert. :)

Wat de aanwijzingen dat we van nature empathie voelen met dieren maar het door socialisatie onderdrukt wordt vind ik een interessant onderdeel en is een deel van de discussie die eigenlijk zou gevoerd moeten worden. Ik vraag me echter af of het gedrag van kinderen zoals knuffeldiertjes en de moeite dat ze een dier moeten slachten komt door hun natuurlijke empathie of is door de sociale voeding van de empathie. Wordt empathie bij kinderen namelijk niet gevoed/opgewekt door knuffeldieren te geven aan kinderen, een dier te hebben in de klas als mascotte en is het feit dat ze moeite hebben met een dier te slachten hier geen gevolg van?

Overigens zijn er hier, op dit forum, veel mensen die overtuigd zijn dat dieren geen gevoelens hebben. In https://www.beyondgaming.be/archive...200/vlees-eten-valt-dit-goed-te-praten.781195 komen er geregeld argumenten aan bod die dit staven. Ikzelf sta nog steeds open voor beide kanten maar omdat het voor mij persoonlijk geen opgave was om vegetarisch te eten ben ik reeds 16 jaar vegetariër.

Een deel van het absurde aan de grasspriet-discussie is dat je zegt dat grassprietjes profiteren, je maakt een kunstmatige classificatie van iets dat gewoon is. Je zegt dat voelende wezens een autonomie hebben over hun lichaam, natuurlijk. Maar vanaf je op andere vlakken een prioriteiten stelsel begint op te maken gebaseerd op cellen vervalt die logica. Je stelt prioriteiten uit gemakzucht om geen beslissingen te moeten maken gebaseerd op de principes die je predikt: empathie en liefde. Als je deze principes zou aanleren en je er zelf aan houden heb je helemaal geen kunstmatig prioriteiten stelsel nodig om beslissingen te maken en trachten mensen in te forceren. :)

Ik heb in uw post enkele zaken in vetgedrukt omdat ik dit zaken vindt die eigenlijk zouden moeten behandeld worden en waar er mijns inziens een positieve discussie uit kon gevolgd hebben. Sowieso moeten dat soort zaken op een bepaalde manier aangehaald worden zodat het niet lijkt alsof je veganisme als religie wil aanbrengen, maar aangezien je weigert empathie toe te passen in uw argumentatie.. :) Echter vrees ik reeds voor het beeld dat andere posters hier hebben van de bron van deze argumenten zodat er geen deftige reacties meer op kunnen volgen.

In mijn vorige post wijst (3) op een gebrek aan empathie dat jij hebt binnen de discussie. Aangezien zoals eerder gezegd empathie niet overal aanvaard is als toepasbaar op dieren en jij dit weigert te accepteren. Je weigert te accepteren dat dit niet overal aanvaard is. Weigeren om je neer te leggen bij het feit dat dit overal aanvaard is, is een andere zaak. :)

ps. Chapeau dat je zo weinig energie verbruikt, ik stel me echter wel vragen bij hoe belangrijk internet is voor discussies als deze gezien het resultaat dat deze discussie tot nu toe heeft opgeleverd.

Hiapoe

Legacy Member
Stijn Bruers zei:
ok, als je zegt "ik weet het niet", dan is elke atheist ook agnost. Maar een atheist gaat ietsje verder, en vraagt naar de waarschijnlijkheid. Geef jij het bestaan van God een 50% kans? Geef jij het bestaan van het vliegend spaghettimonster een 50% kans? En van Vishnu, Tohr, kabouter Plop,...? Of zeg je toch niet eerder: "hmm, erg kleine kans"? Als je dat laatste zegt, dan ben je atheist. Als je zegt dat kabouter plop met 50% kans bestaat, tja, dan ben ik benieuwd waarom je dat gelooft.

goh, laten we zeggen dat een atheist nooit zegt dat hij zeker is van het niet-bestaan van God, maar hij gelooft dat het erg onwaarschijnlijk is, en dat we er voorlopig dus vanuit kunnen gaan dat hij niet bestaat. Op zich lijkt me dat wel een realistische houding.

maar dat zegt een atheist ook. Luister maar naar alle grote atheisten (Richard Dawkins, Sam Harris,...). Niemand beweert dat ze kunnen aantonen dat God of kabouter plop niet bestaan.
OK, dan ben ik in die definitie een atheist... Maar goed, dan bestaat een agnost niet, want er kan nooit 50% kans zijn dat het spaghettimonster bestaat EN 50% kans dat God bestaat EN 50% kans dat Allah bestaat (die wsl één en dezelfde God zijn, maar soit), want dan gaan we boven de 100%...

Ik vind dus ook naar grote waarschijnlijkheid dat er geen God bestaat. maakt mij niet uit hoe ge mij noemt, atheist of agnost, we begrijpen elkaar op dat punt, dat is wat telt (taal is ook maar een middel om een mening uit te drukken)

ik heb normaal ook niet die drang, behalve als hun geloof leidt tot een bedreiging van waardevol leven (zoals dat van een geit), dan ga ik me wel moeien.
Dan heb je die drang alleszins al sterker dan mij, en vele miljarden met mij :)
Want ik heb geen ENKELE intentie of drang om op een fysieke manier de principes waar ik voor sta af te dwingen aan anderen. Enkel de democratische drang voel ik.

ok, maar ik leef alvast mijn principe 7 na: ik doe wat ik zou willen dat iedereen zou doen. En ja, ik heb nu eenmaal pech dat ikzelf dat 7de principe belangrijk vind.

ok, dat is consitent, maar het botst wel met mijn fundamentele morele intuities en waarden. Want als er democratisch besloten wordt om Joden te discrimineren, om zwarten te gebruiken als slaven,... dan ga ik me niet neerleggen bij die democratische beslissing. Dus het principe "volg de regels vastgelegd binnen een democratie" kan/wil ik niet altijd naleven. Het is alvast wel een beter principe dan het consistente ethische systeem dat zegt "enkel ik ben belangrijk". Samengevat: ik vind consistentie belangrijk, maar een tweede eis is dat dat consistent systeem zo dicht mogelijk en zo vaak mogelijk aansluit bij mijn meest fundamentele morele waarden en intuities.

Neerleggen bij een democratische beslissing moet je niet doen, en zou ik ook niet doen. Maar ik zal democratische wegen bewandelen om dat terug te proberen omkeren en ondertussen die wet (hoewel ik hem niet goedkeur) naleven.

Die laatste zin somt het op natuurlijk... Consistentie an sich is voor jouw niet genoeg, het moet JOUW consistentie zijn... tjah... zo beginnen oorlogen inderdaad...

Met mijn principes is er nooit oorlog, enkel een democratische continue shift van het consistente kader in de richting het kader van de meerderheid. Ik ga ervan uit dat het kader van de meerderheid altijd een consensus is tussen alle meningen en dus nooit excessen zal vertonen - noch aan de ene kant: "Je mag geen vlees eten en zelfs geen planten 'pijn/onrecht doen'", noch aan de andere kant: "Geen enkel recht voor dier of plant (dierenmishandeling,...)"

Ik ben heel blij met de democratische middenweg, wetende dat dit noch mijn, noch uw perfecte ideale wereld is.

Hiapoe

Hiapoe

Legacy Member
tjah cura, wat kan ik daar nog aan toevoegen... :)

Mooie uiteenzetting.

PS. Ik laat Stijn best niet weten voor welke firma ik werk, of hij wil helemaal niet meer met mij converseren ;)

Hiapoe

Stijn Bruers

Legacy Member
cura zei:
Natuurlijk zijn er dingen waarvan ik verkies dat anderen ze naleven, maar ik ga die dingen niet opleggen. Ik ben ervan overtuigd dat als ik zelf leef volgens mijn principes ik een positieve invloed ga hebben op mijn omgeving en ze zo gemakkelijker te overtuigen zullen zijn. Het spreekt ook voor zich dat ik niet 100% overtuigd ben van mijn principes net door het relativisme. Hoe kan je dan ook vragen aan anderen om zich aan te passen aan die principes als je er zelf niet 100% van overtuigd bent. :)
ik ben ook niet 100% zeker dat dieren eten, verkrachting,... immoreel is. Maar ik heb besloten om toch tegen die dingen te strijden, zelfs al ben ik er niet 100% zeker van. Ik ga niet wachten op 100% zekerheid, want dat kan nog lang duren, en ondertussen worden nu wel vrouwen verkracht en dieren gegeten. Op een gegeven moment moet je durven rechtstaan en zeggen dat dat niet kan.

Ik kan er in komen dat je begrijpen van immoreel gedrag niet genoeg vindt en het ook wil veranderen, wat ook een nobele daad kan zijn. Maar zoals in enkele voorgaande posts vermeld stel ik mij vragen bij de methode die je hierbij gebruikt. Aan de hand van die methode leid ik af dat je dat immoreel gedrag niet echt begrijpt, je weet niet wat aan de oorzaak zit hiervan. Je verwerpt dat immoreel gedrag maar je pakt de oorzaak hiervan niet aan.
op zich interesseert me die oorzaak weinig in deze kwestie. dat een verkrachter nu een vrouw verkracht omdat hij graag een machtsgevoel heeft of eerder een seksueel lustgevoel, doet niets af aan de stelling dat verkrachting immoreel is. Ja, het kennen van die oorzaak is wel interessant om die verkrachter door te verwijzen naar een therapie voor zijn seksverslaving ofzo. En ja, voor vleeseter is het dan ook wel interessant om hun motivaties te kennen, om therapie (in brede betekenis) erop af te stemmen. Maar ik ben nu ethicus en geen therapeut. Maar los daarvan probeer ik wel soms therapeut te zijn, als mensen tegen me zeggen "ik snap je punt en wil graag veganist worden, maar de groepsdruk is voor mij zo groot", dan wil ik die persoon wel helpen in het omgan met groepsdruk.

De stelling "wat als opportunisten zichzelf niet het meeste kwetsen, zou je hen dat dan nog laten inzien" is eigenlijk een paradox. Zolang andere wezens betrokken zijn in hun opportunisme zullen ze zichzelf het meeste kwetsen, wanneer andere wezens niet betrokken zijn in hun opportunisme vallen er helemaal geen slachtoffers.
het kan toch zijn dat een grote meerderheid collectief opportunistisch is, en dat ze zich niet gekwetst voelen?

In het onderdeel waar ik aanhaal waarom het menselijk brein mentaal gehandicapten hogere rechten geeft dan dieren en de aanduiding "soort" gebruik is omdat het nu eenmaal zo is. Dit wil niet zeggen dat ik akkoord ga hiermee, maar wel dat ik geaccepteerd heb dat het zo is.
wat is dat accepteren dan precies? Is dat synoniem voor "vaststellen"? Of "zich erbij neerleggen"? Of "tolereren"?

Het feit dat er meer emotionele slachtoffers zouden zijn als je de rechten van een mentaal gehandicapte schendt dan wanneer je dierenrechten schendt is voor mij al genoeg reden om dit te respecteren.
hoezo meer emotionele slachtoffers? Ok, je hebt het mss over mensen die niet graag hebben dat mentaal gehandicapten geslacht worden? Maar ik ben dan ook een emotioneel slachtoffer wanneer ik nietb graag heb dat dieren geslacht worden.

Wat de aanwijzingen dat we van nature empathie voelen met dieren maar het door socialisatie onderdrukt wordt vind ik een interessant onderdeel en is een deel van de discussie die eigenlijk zou gevoerd moeten worden. Ik vraag me echter af of het gedrag van kinderen zoals knuffeldiertjes en de moeite dat ze een dier moeten slachten komt door hun natuurlijke empathie of is door de sociale voeding van de empathie. Wordt empathie bij kinderen namelijk niet gevoed/opgewekt door knuffeldieren te geven aan kinderen, een dier te hebben in de klas als mascotte en is het feit dat ze moeite hebben met een dier te slachten hier geen gevolg van?
dat kan ook zijn, ja.

Een deel van het absurde aan de grasspriet-discussie is dat je zegt dat grassprietjes profiteren, je maakt een kunstmatige classificatie van iets dat gewoon is. Je zegt dat voelende wezens een autonomie hebben over hun lichaam, natuurlijk. Maar vanaf je op andere vlakken een prioriteiten stelsel begint op te maken gebaseerd op cellen vervalt die logica. Je stelt prioriteiten uit gemakzucht om geen beslissingen te moeten maken gebaseerd op de principes die je predikt: empathie en liefde. Als je deze principes zou aanleren en je er zelf aan houden heb je helemaal geen kunstmatig prioriteiten stelsel nodig om beslissingen te maken en trachten mensen in te forceren. :)
snap ik niet helemaal.
Ik weet niet waar ik prioriteiten stel uit gemakzucht.

In mijn vorige post wijst (3) op een gebrek aan empathie dat jij hebt binnen de discussie. Aangezien zoals eerder gezegd empathie niet overal aanvaard is als toepasbaar op dieren en jij dit weigert te accepteren. Je weigert te accepteren dat dit niet overal aanvaard is. Weigeren om je neer te leggen bij het feit dat dit overal aanvaard is, is een andere zaak. :)
wat bedoel je dan met accepteren? Vaststellen? Zeggen "ik zie dat vele mensen geen empathie hebben met varkens"?

Stijn Bruers

Legacy Member
Hiapoe zei:
OK, dan ben ik in die definitie een atheist... Maar goed, dan bestaat een agnost niet, want er kan nooit 50% kans zijn dat het spaghettimonster bestaat EN 50% kans dat God bestaat EN 50% kans dat Allah bestaat (die wsl één en dezelfde God zijn, maar soit), want dan gaan we boven de 100%...
euhm... je mag die kansen niet zomaar optellen hé. ;-) Of misschien wel als ze exclusief zijn, als ofwel god ofwel het spagethimonster kan bestaan. Dus dan moeten we effe tellen: God, Vishnu, Tohr, Shiva,... kabouter plop... Dat zijn er 576853676443879765. dus de kans is dat God bestaat is dan 1,7.10^-18.

Neerleggen bij een democratische beslissing moet je niet doen, en zou ik ook niet doen. Maar ik zal democratische wegen bewandelen om dat terug te proberen omkeren en ondertussen die wet (hoewel ik hem niet goedkeur) naleven.
de wet naleven zou ik dan niet doen. Stel dat de abolitionisten in de VS de wet naleefden. Dat de Underground railroad mensen de wet naleefden. Of het ondergronds verzet tegen de nazi's enkel democratische wegen bewandelden... Zo gaan we den oorlog niet winnen, hé ;-)

Die laatste zin somt het op natuurlijk... Consistentie an sich is voor jouw niet genoeg, het moet JOUW consistentie zijn... tjah... zo beginnen oorlogen inderdaad...
met dat verschil dat ik vermoed dat de consistentie van vleeseters die ik ken ook leidt tot veganisme. Ik bedoel: zij hebben morele intuities, waarvan sommigen elkaar tegenspreken. We kunnen dan zeggen dat de zwakkere intuities illusies zijn, en de sterkere intuities blijven over. Die sterkere intuities, als we die vertalen in ethische principes, leiden dan logisch tot veganisme. Of nog anders gezegd: als we de intuities nemen die ik en vleeseters die ik ken delen, die we dus gemeenschappelijk hebben, en we gaan met die intuities een ethisch systeem opbouwen, dan komen we uit bij veganisme. Waarom ik dat denk? Omdat ik het al getest heb: ik heb in mijn boek een lange argumentatie uiteengezet, waarvan oude versie hier te lezen is: Een argumentatie tegen het eten van vlees | Stijn Bruers, one world activist
Je ziet, die argumentatie bevat uitgangspunt 1,.... en de rest is logica. Ik kan dan vragen aan vleeseters of ze het met uitganspunten 1,2... akkoord zijn, en ze zeggen ja.

Met mijn principes is er nooit oorlog, enkel een democratische continue shift van het consistente kader in de richting het kader van de meerderheid. Ik ga ervan uit dat het kader van de meerderheid altijd een consensus is tussen alle meningen en dus nooit excessen zal vertonen - noch aan de ene kant: "Je mag geen vlees eten en zelfs geen planten 'pijn/onrecht doen'", noch aan de andere kant: "Geen enkel recht voor dier of plant (dierenmishandeling,...)"
en geldt dat ook voor ongeneesbaar diep mentaal gehandicapte weeskinderen (die geen deel kunnen uitmaken van het democratisch proces, die niet kunnen stemmen en discussieren, die het nooit zullen kunnen, die het nooit konden, die geen familie hebben die voor hen als voogd kunnen stemmen,...)? Zou je voor die gehandicapten ook zo'n middenweg tolereren tussen "Je mag nooit ongeneesbaar diep mentaal gehandicapte weeskinderen gebruiken als louter middel" en "je mag er alles mee doen wat je wil"? Stel dat de meerderheid dat zo democratisch beslist, wat zou jij dan doen? Er iets tegen zeggen? Actie tegen voeren? Het volledig tolereren en er niets over zeggen?

cura

Legacy Member
Stijn Bruers zei:
ik ben ook niet 100% zeker dat dieren eten, verkrachting,... immoreel is. Maar ik heb besloten om toch tegen die dingen te strijden, zelfs al ben ik er niet 100% zeker van. Ik ga niet wachten op 100% zekerheid, want dat kan nog lang duren, en ondertussen worden nu wel vrouwen verkracht en dieren gegeten. Op een gegeven moment moet je durven rechtstaan en zeggen dat dat niet kan.


op zich interesseert me die oorzaak weinig in deze kwestie. dat een verkrachter nu een vrouw verkracht omdat hij graag een machtsgevoel heeft of eerder een seksueel lustgevoel, doet niets af aan de stelling dat verkrachting immoreel is. Ja, het kennen van die oorzaak is wel interessant om die verkrachter door te verwijzen naar een therapie voor zijn seksverslaving ofzo. En ja, voor vleeseter is het dan ook wel interessant om hun motivaties te kennen, om therapie (in brede betekenis) erop af te stemmen. Maar ik ben nu ethicus en geen therapeut. Maar los daarvan probeer ik wel soms therapeut te zijn, als mensen tegen me zeggen "ik snap je punt en wil graag veganist worden, maar de groepsdruk is voor mij zo groot", dan wil ik die persoon wel helpen in het omgan met groepsdruk.


het kan toch zijn dat een grote meerderheid collectief opportunistisch is, en dat ze zich niet gekwetst voelen?


wat is dat accepteren dan precies? Is dat synoniem voor "vaststellen"? Of "zich erbij neerleggen"? Of "tolereren"?


hoezo meer emotionele slachtoffers? Ok, je hebt het mss over mensen die niet graag hebben dat mentaal gehandicapten geslacht worden? Maar ik ben dan ook een emotioneel slachtoffer wanneer ik nietb graag heb dat dieren geslacht worden.


dat kan ook zijn, ja.


snap ik niet helemaal.
Ik weet niet waar ik prioriteiten stel uit gemakzucht.


wat bedoel je dan met accepteren? Vaststellen? Zeggen "ik zie dat vele mensen geen empathie hebben met varkens"?

Gezien de globale normen en waarden kan je echter wel beslissen dat je zekerder kan zijn van het feit dat verkrachting immoreel is dan van het feit dat dieren eten immoreel is, niet? Dat is dan ook wat ik acceptatie noem, accepteren dat het zo is en een inzicht hebben verworven waarom dit zo is.

De oorzaak is nochtans zeer belangrijk bij het inleven van waarom die verkrachter dat doet om hem dan duidelijk te maken waarom dit verkeerd is. Die empathie is de basis. Daarom is het zo belangrijk voor therapeuten om tot op het bot van het probleem te gaan, weten hoe het komt, alvorens ze het probleem kunnen verhelpen. Je hoeft jezelf niet zo te beperken tot "ethicus" of "therapeut" om dezelfde methode te gebruiken om. Het gaat hem over een basis van empathie, geen methodes die begrenst zijn binnen het vakgebied "therapie", de enige die die kunstmatige onderverdeling maakt ben jij. Het feit dat je trouwens nog steeds vrouwen verkrachten en dieren eten in dezelfde zin zet wijst er nog steeds op dat je nog niet geaccepteerd hebt dat dit nu in onze huidige cultuur de realiteit is. Het lijkt erop dat je ook niet wil inzien waarom dit de realiteit is, terwijl je dat inzicht nodig hebt om de realiteit te gaan vervormen. :)

Het kan inderdaad zijn dat de meerderheid collectief opportunistisch is zoals je het verwoord en niet weten dat ze gekwetst worden, maar dan is het mijn taak om hen te tonen dat ze wel gekwetst worden. Tonen dat ze richting die waterval aan het drijven zijn en ze best beginnen roeien. :)

Wanneer ik zeg dat er meer emotionele slachtoffers zijn heb ik het over een kwantiteit, in onze cultuur zijn er momenteel nog meer mensen die emotioneel zullen lijden als een mentaal gehandicapte vermoord wordt dan wanneer een dier vermoord wordt. Dat feit kan je toch niets anders dan accepteren. Opnieuw, accepteren is hier vaststellen en begrijpen waarom. :)

Die prioriteiten stel je wanneer je een kunstmatige rangorde tracht te definiëren om zo tot de conclusies te komen wat, wanneer en hoe mag "vermoord" worden. Of je dit nu doet op het niveau van cellen, belang voor de mens, wat dan ook. Het blijft kunstmatig en het maakt het gemakkelijker om geen empathie of liefde te moeten betrekken in uw beslissingen. Je moet bij wijze van spreken maar een schema aflopen, zodat iemand die zonder enige vorm van empathie of liefde tot dezelfde beslissingen kan komen als jij. Dit zorgt ervoor dat het gevoel van empathie niet ontwikkeld wordt in de mens, terwijl dit broodnodig is. :)

Stijn Bruers

Legacy Member
cura zei:
Gezien de globale normen en waarden kan je echter wel beslissen dat je zekerder kan zijn van het feit dat verkrachting immoreel is dan van het feit dat dieren eten immoreel is, niet? Dat is dan ook wat ik acceptatie noem, accepteren dat het zo is en een inzicht hebben verworven waarom dit zo is.

De oorzaak is nochtans zeer belangrijk bij het inleven van waarom die verkrachter dat doet om hem dan duidelijk te maken waarom dit verkeerd is. Die empathie is de basis. Daarom is het zo belangrijk voor therapeuten om tot op het bot van het probleem te gaan, weten hoe het komt, alvorens ze het probleem kunnen verhelpen. Je hoeft jezelf niet zo te beperken tot "ethicus" of "therapeut" om dezelfde methode te gebruiken om. Het gaat hem over een basis van empathie, geen methodes die begrenst zijn binnen het vakgebied "therapie", de enige die die kunstmatige onderverdeling maakt ben jij. Het feit dat je trouwens nog steeds vrouwen verkrachten en dieren eten in dezelfde zin zet wijst er nog steeds op dat je nog niet geaccepteerd hebt dat dit nu in onze huidige cultuur de realiteit is. Het lijkt erop dat je ook niet wil inzien waarom dit de realiteit is, terwijl je dat inzicht nodig hebt om de realiteit te gaan vervormen. :)

Het kan inderdaad zijn dat de meerderheid collectief opportunistisch is zoals je het verwoord en niet weten dat ze gekwetst worden, maar dan is het mijn taak om hen te tonen dat ze wel gekwetst worden. Tonen dat ze richting die waterval aan het drijven zijn en ze best beginnen roeien. :)

Wanneer ik zeg dat er meer emotionele slachtoffers zijn heb ik het over een kwantiteit, in onze cultuur zijn er momenteel nog meer mensen die emotioneel zullen leiden als een mentaal gehandicapte vermoord wordt dan wanneer een dier vermoord wordt. Dat feit kan je toch niets anders dan accepteren. Opnieuw, accepteren is hier vaststellen en begrijpen waarom. :)

Die prioriteiten stel je wanneer je een kunstmatige rangorde tracht te definiëren om zo tot de conclusies te komen wat, wanneer en hoe mag "vermoord" worden. Of je dit nu doet op het niveau van cellen, belang voor de mens, wat dan ook. Het blijft kunstmatig en het maakt het gemakkelijker om geen empathie of liefde te moeten betrekken in uw beslissingen. Je moet bij wijze van spreken maar een schema aflopen, zodat iemand die zonder enige vorm van empathie of liefde tot dezelfde beslissingen kan komen als jij. Dit zorgt ervoor dat het gevoel van empathie niet ontwikkeld wordt in de mens, terwijl dit broodnodig is. :)
ah, dat laatste snap ik wel. Empathie en liefde ontwikkelen is zeer goed, staat ook in puntje 5 van mijn principes (ontwikkel gevoel van universele liefde...).
Het goeie aan mijn ethiek is wel dat zelfs psychopaten hem kunnen naleven :-) Er zijn wel voordelen verbonden aan het formuleren van regels en schema's: is duidelijker,... Maar ik denk dat mijn ethiek duidelijk vanalles wta te bieden heeft, en dat zie je ook in de boeken die ik geschreven heb. Het ene gaat over dat gevoel van liefde, het andere bevat rationele argumentaties,...
Ik kan vaststellen dat verkrachting niet en vlees eten wel aanvaard is in onze samenbleving. Maar ik begrijp niet wat je bedoelt met dat te begrijpen. De oorzaak begrijpen in historische zin? evolutionaire psychologie erbij halen? Sociale psychologie erbij halen? Op al deze vlakken kan ik het dan wel begrijpen, ja. Is er nog een terrein waarop ik het niet begrijp?
Tot slot: empathie is iets anders dan begrijpen. Een vriendin van mij is slachtoffer van seksueel misbruik. Ik heb zelf nooit zoiets gevoeld, en ik kan niet tegen haar zeggen "ik begrijp dat je je depressief,... voelt". Maar ik kan wel empathie geven door te zeggen "je voelt je depressief en bang omdat je graag wat meer veiligheid en vertrouwen zou hebben?"

En nu ga ik er echt een punt achter zetten.

zarathustra

Legacy Member
Gewoon terzijde waar valt 'de stekker uit trekken' in relatie tot uw eerste uitgangspunt?

Ow en in uw 2de uitgangspunt is wat 'moreel relevant' is dus hetgene waar ik op doelde toen ik enkele pagina's terug stelde dat uw theorie ook compleet arbitrair is.

Neoken

Legacy Member
Stijn Bruers zei:
ja, sorry, maar ik vroeg me echt wel af waarom neoken verwees naar de soort van mensen, en niet naar de klasse van zoogdieren ofzo. Ik begrijp dat niet, want als je zijn redenering herhaalt, en "mens" zou vervangen door bv. "zoogdier" of "primaat" of whatever, dan zou de redenering even geldig zijn. Er bestaat niet zoiets als typisch menselijke kenmerken, net zomin er iets bestaat als typisch zoogdierlijke kenmerken die moreel relevant zijn.

Dus ik daagde neoken uit om te beargumenteren wat er zo speciaal is aan de soort van mensen, dat andere biologische rangorden (orde van primaten,...) niet hebben. In mijn boek het Dierendebacle is er een sectie over dergelijk automatisch mensdenken of soortdenken. Ik hoor daar echt de meest bizarre antwoorden op. Iemand antwoorde mij eens dat soortdenken het meest natuurlijke is, dat als we een koe zien, we zeggen "kijk, een koe" en niet "kijk, een zoogdier". Maar als mijn vriendin een hond ziet, zegt ze: "kijk, een Border Collie" in plaats van "kijk, een hond" (dus nu is het ras in plaats van soort of ondersoort) en als mijn buur een vogel ziet, gaat hij niet zeggen "kijk een kiekendief", maar "kijk, een roofvogel" (dus nu is het de orde). En zijn zoontje zou zeggen: "kijk, een vogel" (dus nu is het de klasse). Enfin, ik wil maar zeggen: dat automatisch soortdenken is bizar, het lijkt wel dogmatisch.

Bon, ik zal dan maar op aanvraag een ultieme poging wagen om u een kijkje te geven in mijn psyche. Ik denk er het volgende van...

Uw uitgangspunt is het feit dat je gevoelens zoals empathie hebt voor onder andere de mensen en dieren rondom u. Vervolgens bepaal je dat je enkel een rechtvaardig ethisch systeem kan hebben wanneer die totaal ongediscrimineerd is, omdat discriminatie verkeerd is volgens u. En dan kan je niet anders dan de gevoelens die je voor de medemens hebt door te trekken voorbij de species grens. Met andere woorden, volgens uw model, als je morele intuïtie zegt dat je een mens moet behandelen zoals je zelf zou willen, dan ben je verplicht vanwege de non-discriminatie om zowat alle levende wezens op dezelfde manier te behandelen.

Nu, als we dezelfde redenering toepassen op een ander uitgangspunt zou je een heel andere ethisch model hebben die even consistent en rechtvaardig is. Bijvoorbeeld: ik heb net een vlieg dood gemept. Ik had geen enkel gevoel van empathie voor die vlieg, en geen enkele morele intuïtie zei me om die vlieg niet dood te meppen. Ik heb hem gedood simpelweg omdat hij op mijn zenuwen werkte, meer niet. Vervolgens maak ik een consistent ethisch model, waarbij ik dus -om consistent te blijven- niet langer mag discrimineren en uitga van de afwezigheid van empathie, aangezien ik nu eenmaal geen empathie voelde voor die vlieg. Dan moet ik dus alle andere wezens beginnen behandelen als die vlieg. En dan mag ik in principe alles dood slaan als het op mijn zenuwen zou werken. Want ik ben verplicht geen enkele empathie te vertonen voor gelijk welk wezen. Indien ik dat wel zou doen, dan zou ik namelijk discrimineren, en dat is fout!

Beide gevallen zijn absurd, omdat ze niet beantwoorden aan de werkelijkheid. In uw geval is het absurd omdat je mensen verplicht species te behandelen als zijnde je er empathie voor had, terwijl je die vaak overduidelijk niet hebt (het afrijden van mijn gras gaat gepaard zonder traantjes). In mijn voorbeeld is het absurd omdat ik er mensen verplicht alle species te behandelen als zijnde je er geen empathie voor had, terwijl dat ook niet zo is (ik leef effectief wel mee met andere mensen en sommige dieren).

Het absurde is hier dus gewoon het vasthouden aan het idee van een totale non-discriminatie, en bijgevolg het doortrekken van persoonlijke morele intuïties voorbij alle species grenzen heen.

Daarom dat ik de oorsprong van empathie eens aanhaalde (namelijk dat het door natuurlijke selectie ontstaan is omdat het groepsvorming en dus ook de overlevingskansen bevorderde). Ik wilde aantonen dat deze empathie die je voelt van nature niet eens gericht is naar andere species, maar enkel naar de medemens. En dat de reden dat mensen zoals u en ik toch mee kunnen voelen met sommige dieren is omdat ons brein overmatig associaties legt. Wij kunnen bijvoorbeeld een klein onschuldig kind herkennen in een lammetje, net zoals we figuren herkennen in wolken.

Ok, er zijn ook nog andere dieren zoals apen die ook in staat zijn om empathie te voelen voor soortgenoten, en ik kan me inbeelden dat langdurige interactie met die dieren zelfs tot een wederzijdse empathie kan leiden. Zoals de relatie tussen man en hond bijvoorbeeld. Je hoeft echter die lijn niet noodzakelijk door te trekken tot op plant niveau en verder. De dieren waar we wederzijdse (of eenzijdige, namelijk enkel van mens naar dier) empathie kunnen waarnemen behandelen dan vaak ook anders dan dieren/organismen waar dit niet het geval is. En daar is niets verkeerd mee.

Er is absoluut geen nood aan een totale non-discriminatie om een rechtvaardig ethisch model te maken. Het is perfect normaal om wel te discrimineren en ergens een grens te trekken. Ik hoop dat het voorbeeld die ik hier boven aanhaalde dat duidelijk maakte. In elk geval, zolang je dat niet inziet zal deze discussie blijven ter plaatse trappelen.

Hiapoe

Legacy Member
Stijn Bruers zei:
en geldt dat ook voor ongeneesbaar diep mentaal gehandicapte weeskinderen (die geen deel kunnen uitmaken van het democratisch proces, die niet kunnen stemmen en discussieren, die het nooit zullen kunnen, die het nooit konden, die geen familie hebben die voor hen als voogd kunnen stemmen,...)? Zou je voor die gehandicapten ook zo'n middenweg tolereren tussen "Je mag nooit ongeneesbaar diep mentaal gehandicapte weeskinderen gebruiken als louter middel" en "je mag er alles mee doen wat je wil"? Stel dat de meerderheid dat zo democratisch beslist, wat zou jij dan doen? Er iets tegen zeggen? Actie tegen voeren? Het volledig tolereren en er niets over zeggen?

Actie tegen voeren (zoals betogen en zo), dat zou best kunnen. Dat is namelijk één van de democratische uitdrukkingsmiddelen.

Ik heb je al gezegd hoe ik op een democratisch principe reageer waar ik niet mee akkoord ben: Ik leef ernaar want het is de keuze van de meerderheid, maar ik bestrijd het met de democratische middelen die ter beschikking zijn (stemmen, (vreedzaam) betogen, lobbyen,...)

Hiapoe

Stijn Bruers

Legacy Member
Neoken zei:
Bon, ik zal dan maar op aanvraag een ultieme poging wagen om u een kijkje te geven in mijn psyche. Ik denk er het volgende van...

Uw uitgangspunt is het feit dat je gevoelens zoals empathie hebt voor onder andere de mensen en dieren rondom u. Vervolgens bepaal je dat je enkel een rechtvaardig ethisch systeem kan hebben wanneer die totaal ongediscrimineerd is, omdat discriminatie verkeerd is volgens u. En dan kan je niet anders dan de gevoelens die je voor de medemens hebt door te trekken voorbij de species grens. Met andere woorden, volgens uw model, als je morele intuïtie zegt dat je een mens moet behandelen zoals je zelf zou willen, dan ben je verplicht vanwege de non-discriminatie om zowat alle levende wezens op dezelfde manier te behandelen.

Nu, als we dezelfde redenering toepassen op een ander uitgangspunt zou je een heel andere ethisch model hebben die even consistent en rechtvaardig is. Bijvoorbeeld: ik heb net een vlieg dood gemept. Ik had geen enkel gevoel van empathie voor die vlieg, en geen enkele morele intuïtie zei me om die vlieg niet dood te meppen. Ik heb hem gedood simpelweg omdat hij op mijn zenuwen werkte, meer niet. Vervolgens maak ik een consistent ethisch model, waarbij ik dus -om consistent te blijven- niet langer mag discrimineren en uitga van de afwezigheid van empathie, aangezien ik nu eenmaal geen empathie voelde voor die vlieg. Dan moet ik dus alle andere wezens beginnen behandelen als die vlieg. En dan mag ik in principe alles dood slaan als het op mijn zenuwen zou werken. Want ik ben verplicht geen enkele empathie te vertonen voor gelijk welk wezen. Indien ik dat wel zou doen, dan zou ik namelijk discrimineren, en dat is fout!

Beide gevallen zijn absurd, omdat ze niet beantwoorden aan de werkelijkheid. In uw geval is het absurd omdat je mensen verplicht species te behandelen als zijnde je er empathie voor had, terwijl je die vaak overduidelijk niet hebt (het afrijden van mijn gras gaat gepaard zonder traantjes). In mijn voorbeeld is het absurd omdat ik er mensen verplicht alle species te behandelen als zijnde je er geen empathie voor had, terwijl dat ook niet zo is (ik leef effectief wel mee met andere mensen en sommige dieren).

Het absurde is hier dus gewoon het vasthouden aan het idee van een totale non-discriminatie, en bijgevolg het doortrekken van persoonlijke morele intuïties voorbij alle species grenzen heen.

Daarom dat ik de oorsprong van empathie eens aanhaalde (namelijk dat het door natuurlijke selectie ontstaan is omdat het groepsvorming en dus ook de overlevingskansen bevorderde). Ik wilde aantonen dat deze empathie die je voelt van nature niet eens gericht is naar andere species, maar enkel naar de medemens. En dat de reden dat mensen zoals u en ik toch mee kunnen voelen met sommige dieren is omdat ons brein overmatig associaties legt. Wij kunnen bijvoorbeeld een klein onschuldig kind herkennen in een lammetje, net zoals we figuren herkennen in wolken.

Ok, er zijn ook nog andere dieren zoals apen die ook in staat zijn om empathie te voelen voor soortgenoten, en ik kan me inbeelden dat langdurige interactie met die dieren zelfs tot een wederzijdse empathie kan leiden. Zoals de relatie tussen man en hond bijvoorbeeld. Je hoeft echter die lijn niet noodzakelijk door te trekken tot op plant niveau en verder. De dieren waar we wederzijdse (of eenzijdige, namelijk enkel van mens naar dier) empathie kunnen waarnemen behandelen dan vaak ook anders dan dieren/organismen waar dit niet het geval is. En daar is niets verkeerd mee.

Er is absoluut geen nood aan een totale non-discriminatie om een rechtvaardig ethisch model te maken. Het is perfect normaal om wel te discrimineren en ergens een grens te trekken. Ik hoop dat het voorbeeld die ik hier boven aanhaalde dat duidelijk maakte. In elk geval, zolang je dat niet inziet zal deze discussie blijven ter plaatse trappelen.
zucht... ik zal dan toch nog maar es antwoorden.
1) Toon mij eens aan dat die empathie beperkt is tot de soortgrens. Dat is niet zo, dat is bij geen enkel dier zo. Een orang oetan kan empathie voelen met een hond, een mens kan zijn empathie beperkt hebben tot enkel mentaal gezonde blanken,... Maar niets zegt dat empathie enkel van nature gevoeld wordt met de wezens wiens naaste familieleden vruchtbare nakomelingen hadden kunnen krijgen met onze naaste familieleden. Niets zegt dat empathie beperkt is tot de wezens met een bepaald genetisch profiel.
2) de meeste mensen beschouwen empathie als een morele deugd, en ontwikkeling van empathie is goed. Empathie voelen met andere dieren, is dus ook deugdzaam. De evolutionair psychologische oorsprong van empathie is daarbij niet zo relevant. het enige wat relevant is, is of we empathie kunnen voelen met andere wezens. En ja, we kunnen empathie voelen met een hond, en niet met gras. Dus met gras en andere niet-voelende wezens kunnen we op geen zinnige wijze empathie voelen. Die vlieg is een twijfelgeval
3) qua fundamentele rechten kunnen we wel degelijk erin slagen om discriminatie te vermijden. Gewoon alle voelende wezens het basisrecht geven, voorkomt al veel vormen van discriminatie. En samen met het eerste en het 6de ethische principe, voorkomen we zowat alle vormen van discriminatie (ik ben me niet bewust van een vorm van discriminatie die dan nog kan). Dus het is dus wel degelijk mogelijk om discriminatie te vermijden. Als we dan zeggen dat totale non-discriminatie niet hoeft, is dat gevaarlijk, want dan is opportunisme mogelijk.

Als ik nog tijd had, zou ik je uitdagen met de vraag welke groep van individuen ik nog discrimineer. Je zult zien: als ik een groep van wezens minder rechten geef, dan zal dat zijn omwille van een moreel relevant criterium (bv het al of niet hebben van gevoelens)
En je hebt nog niet op de vraag geantwoord wat er zo speciaal en moreel relevant is aan de rangorde "soort", dat andere voor andere biologische classificaties niet geldt. Waarom vermeld je "soort" en niet bv "orde" of "klasse" of...?

elDuderino

Legacy Member
Voelende wezens = wezens die een beetje voelen zoals 'ons'

Dat is ook een egocentrische visie in principe.


Ik denk dat het veilig is om te zeggen dat geen enkel levend organisme dood 'wil'. Elk levend organisme doet er namelijk al miljoenen jaren alles aan om in leven te blijven en zich voort te planten, anders waren ze er al lang niet meer.

Neoken

Legacy Member
Stijn Bruers zei:
zucht... ik zal dan toch nog maar es antwoorden.
1) Toon mij eens aan dat die empathie beperkt is tot de soortgrens. Dat is niet zo, dat is bij geen enkel dier zo. Een orang oetan kan empathie voelen met een hond, een mens kan zijn empathie beperkt hebben tot enkel mentaal gezonde blanken,... Maar niets zegt dat empathie enkel van nature gevoeld wordt met de wezens wiens naaste familieleden vruchtbare nakomelingen hadden kunnen krijgen met onze naaste familieleden. Niets zegt dat empathie beperkt is tot de wezens met een bepaald genetisch profiel.
Ik quote hier even mijzelf...
Ok, er zijn ook nog andere dieren zoals apen die ook in staat zijn om empathie te voelen voor soortgenoten, en ik kan me inbeelden dat langdurige interactie met die dieren zelfs tot een wederzijdse empathie kan leiden. Zoals de relatie tussen man en hond bijvoorbeeld. Je hoeft echter die lijn niet noodzakelijk door te trekken tot op plant niveau en verder.

Ik heb dus ook duidelijk al aangehaald dat empathie in bepaalde mate ook mogelijk is in andere species. En zelfs wederzijds kan zijn tussen verschillende species in sommige gevallen. Maar het zit niet in alle species, en zeker niet in een even complexe manier als bij de mens. Lees jij dus eigenlijk wel wat ik schrijf? Als je wat meer wil weten over waar mijn standpunten vandaan komen, lees dit bijvoorbeeld eens.

2) de meeste mensen beschouwen empathie als een morele deugd, en ontwikkeling van empathie is goed. Empathie voelen met andere dieren, is dus ook deugdzaam. De evolutionair psychologische oorsprong van empathie is daarbij niet zo relevant. het enige wat relevant is, is of we empathie kunnen voelen met andere wezens. En ja, we kunnen empathie voelen met een hond, en niet met gras. Dus met gras en andere niet-voelende wezens kunnen we op geen zinnige wijze empathie voelen. Die vlieg is een twijfelgeval

Nu ga je weer zelf conclusies trekken die er niet zeker zijn. Empathie voor de medemens is een deugd in deze maatschappij, juist omdat het de vorming van een cohesieve samenleving bevordert. Het is een deugd omdat de overgrote meerderheid vind dat empathie voor de medemens een deugd is. En empathie hebben voor sommige dieren kan ook deugdzaam zijn voor dezelfde redenen, maar dat betekent nog niet noodzakelijk dat empathie voelen voor alle levende/voelende wezens in se deugdzaam is. Daar ben je dus zelf weer de lijn aan het doortrekken, om het vervolgens als feit te beschouwen.

In elk geval, nu ga je toch eindelijk akkoord over het feit dat men niet altijd empathie kan voelen voor eender welk organisme. Vind je dan nog altijd dat we dat wel zouden moeten forceren? Welke zin heeft dat dan? Beperk je dan uw basisrechten tot alle wezens waar we wél empathie voor kunnen voelen? Wie bepaalt dan welke wezens daar in aanmerking voor komen? Jij alleen, of de consensus van de massa?

3) qua fundamentele rechten kunnen we wel degelijk erin slagen om discriminatie te vermijden. Gewoon alle voelende wezens het basisrecht geven, voorkomt al veel vormen van discriminatie. En samen met het eerste en het 6de ethische principe, voorkomen we zowat alle vormen van discriminatie (ik ben me niet bewust van een vorm van discriminatie die dan nog kan). Dus het is dus wel degelijk mogelijk om discriminatie te vermijden. Als we dan zeggen dat totale non-discriminatie niet hoeft, is dat gevaarlijk, want dan is opportunisme mogelijk.

Als ik nog tijd had, zou ik je uitdagen met de vraag welke groep van individuen ik nog discrimineer. Je zult zien: als ik een groep van wezens minder rechten geef, dan zal dat zijn omwille van een moreel relevant criterium (bv het al of niet hebben van gevoelens)
Eerst zeg je dat je wel mag discrimineren, aangezien je effectief alle niet-voelende wezens uitsluit. En dan zeg je dat het niet hebben van een totale non-discriminatie gevaarlijk is. Je beseft toch dat je in uw eigen ethisch model grenzen trekt wat betreft de toewijzing van basisrechten, en dat dit juist het soort discriminatie is die je zegt te willen vermijden. ^^

Wie zegt trouwens dat uw criteria "moreel relevant" zijn, en deze van de rest van de bevolking niet? Waarom is de grens die jij bepaalt gerechtvaardigd, en die van een ander niet? Daar is geen enkele objectieve basis voor. Luister eens heel goed. Als jij zegt dat we een wezen toch mogen discrimineren (= niet dezelfde basisrechten geven), omdat het niet kan voelen, en dat de onmogelijkheid tot voelen een moreel relevant criterium is voor discriminatie... Waarom kan ik dan niet zeggen dat we een varken mogen discrimineren, omdat het niet op dezelfde manier kan voelen/denken als een mens. Waarom zou dat criterium dan niet moreel relevant zijn, en de uwe wel?

En je hebt nog niet op de vraag geantwoord wat er zo speciaal en moreel relevant is aan de rangorde "soort", dat andere voor andere biologische classificaties niet geldt. Waarom vermeld je "soort" en niet bv "orde" of "klasse" of...?

Omdat ik geen zin heb om met semantiek te beginnen. Mijn standpunt zou zo al duidelijk genoeg moeten zijn.


In elk geval, je negeert zowat de hele pointe van mijn vorige post. Ik wou niet opnieuw voor de zoveelste keer discussiëren over de verschillende graden van empathie of zijn evolutionaire oorsprong. De bedoeling van mijn post was om de basis van uw ethisch model aan te kaarten. Blijkbaar heb je dat nog steeds niet door, of ontwijk je het bewust.

Zucht...

thelordofpee

Legacy Member
Stijn, zoals je misschien al gemerkt hebt stuit je op heel wat weerstand. Als je hier al heel wat weerstand hebt, wat ga je dan krijgen in het echte leven? Er zijn heel wat mensen die het niet eens zijn met u, en uw plan is dus ook niet realistisch. We mogen geen vlees meer eten? Waarom, als ik bij een hongerige leeuw zou staan, waarom zou hij mij dan proberen op te eten? Omdat het in zijn instinct zit? Dat zit ook bij ons, alleen hebt ge mensen die daar vanaf willen en alleen plantaardige dingen willen eten. Daar ik bijna alle groenten niet lust, ben ik sterk tegen uw plan. Moet ik dan verhongeren? Ge probeert iets te stoppen wat in de mens(heid) ingebakken zit. Dat gaat u niet lukken, tenzij ge echt aan de macht komt en mensen dwingt om u te volgen, wat uw plan weer tegenspreekt.

jager te paard

Legacy Member
thelordofpee zei:
Stijn, zoals je misschien al gemerkt hebt stuit je op heel wat weerstand. Als je hier al heel wat weerstand hebt, wat ga je dan krijgen in het echte leven? Er zijn heel wat mensen die het niet eens zijn met u, en uw plan is dus ook niet realistisch. We mogen geen vlees meer eten? Waarom, als ik bij een hongerige leeuw zou staan, waarom zou hij mij dan proberen op te eten? Omdat het in zijn instinct zit? Dat zit ook bij ons, alleen hebt ge mensen die daar vanaf willen en alleen plantaardige dingen willen eten. Daar ik bijna alle groenten niet lust, ben ik sterk tegen uw plan. Moet ik dan verhongeren? Ge probeert iets te stoppen wat in de mens(heid) ingebakken zit. Dat gaat u niet lukken, tenzij ge echt aan de macht komt en mensen dwingt om u te volgen, wat uw plan weer tegenspreekt.


Van hem mogen wilde dieren niet meer wild zijn, en moeten ze zich te allen tijde aan de 7 ethische basisprincipes houden. Zo niet, moeten ze gestopt worden.



Wie kan daar nu tegen zijn...

coldplayke

Legacy Member
We kunnen natuurlijk wel al iets doen aan de manier waarop dat instinct zich manifesteert. Dieren op die manier behandelen en vetmesten zit volgens mij niet in ons instinct, en ik denk dat er weinig mensen er iets op tegen zouden hebben dieren in de vleesindustrie beter te behandelen. Althans, dat is mijn idee erover.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan