Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Da's allemaal niet normaal hoor. Bij het CGG betaal ik €16 en daar krijg ik 45 minuten voor... Als hij mij te lang laat wachten is dat zijn probleem en is hij langer bezig, ik krijg daardoor niet minder tijd.

Over de (on)zin van medicatie en het voorschrijfgedrag van je psych vind ik het moeilijk om een uitspraak te doen, want jouw situatie is echt heel complex dus ik kan niet zeggen wat er nu beter is. Sommige mensen hebben echt baat bij medicatie en willen het niet nemen uit koppigheid of uit ontkenning (komt trouwens ook vaak voor bij schizofrenie, dan denken ze dat de psychiater 'mee in het complot zit' om ze gek te laten verklaren oid), maar die psych klinkt mij ook niet helemaal zuiver in de oren. Ik heb dus geen idee.

Kan je trouwens echt horen wat de patiënten voor jou zeggen in gesprek?

Is het bij het CGG ook bij een psychiater dat je gaat praten? Ik verschiet wel van het verschil in prijs... Je krijgt er wel wat van terug, maar toch wel veel om elke keer neer te tellen en de laatste keren vertrek ik daar telkens met een slecht gevoel...

Ik begin inderdaad heel wantrouwig te staan tegenover de psychiater en het is een raar gevoel dat men naar elkaar heeft gebeld om te praten over mij... Ik weet dat ik snel complotten zie in andere mensen en daar ben ik me bewust van, dus elke keer probeer ik daar eventjes nuchter bij stil te staan om me met beide voeten terug op de grond te zetten... Maar nu is dat inderdaad weer aan het spelen, want wat is er nu weer gaande en wat zeggen ze dan over mij?

Die gesprekken kan je soms goed horen ja, wel vrij lastig omdat je dan denkt dat de personen achter je je ook gaan horen... Maar dat is enkel als ze consulteren in de ruimte waarvan de deur recht tegenover de deur van de wachtkamer staat... Je hebt daar zo'n 4 ruimtes en als ze in die andere 3 bezig zijn dan hoor je dat niet zo hoor... Maar je zit daar dan te wachten op je beurt met zelfmoordgedachten en het bewustzijn op zich dat je aan het opvreten is en dan hoor je soms van die madammen bezig tegen de psychiater alsof ze bij de bakker een roddelpraatje aan het slaan zijn... Steekt wel serieus tegen en het lijkt of ik dat nu meer inzie dan toen ik medicatie nam...

Want in Turnhout heb je dat ook het CGG dacht ik, daar ben ik begonnen met gesprekken, hoe ik uiteindelijk bij mijn huidige psychiater ben geraakt weet ik wel niet meer...

Bij het CGG betaal je enkel het remgeld.

Als je je serieus zorgen maakt over wat ze achter je rug allemaal zeggen en complotten en dat je vindt dat je jezelf met beide voeten terug op de grond moet zetten, zou ik daar toch héél goed mee opletten. Heb je iemand die je vertrouwt die dat soort dingen een beetje in de gaten kan houden?

Je kan altijd veranderen van psychiater hé, als het je niet zint. Bij het CGG is waarschijnlijk ook wel een mogelijkheid. Maar als het probleem met vertrouwen e.d. bij jezelf ligt (en dus niet bij de psychiater - die mij dus wel een beetje vreemd in de oren klinkt, met z'n gesprekken van 15 minuten) ga je daar misschien wel tegen hetzelfde aanlopen.

Kort gezegd, ik vind het wel zorgelijk klinken allemaal. Mijn psychiater raadde mij altijd aan om dan iemand uit mijn vertrouwde omgeving te vragen om een oogje in het zeil te houden (bijvoorbeeld bij het opstarten van nieuwe medicatie), omdat je soms zelf niet goed meer het overzicht hebt over wat nu precies te ver gaat en wat niet. Als die persoon dan dacht dat er problemen waren, mocht die mijn psychiater opbellen. Misschien is dat een optie?

Soms praat ik ook over triviale dingen bij de psychiater hoor. Vooral de laatste jaren dat ik ging. Mijn medicatie zat ok en er was verder eigenlijk niks mis, dus ik kon daar ook niets vertellen. Alleen wat er in de laatste weken gebeurd was, maar ja, dat was dus ook meer koffieklets met op 't einde een voorschriftje.

Morgen moet ik weer gaan en dan heb ik wel wat meer te vertellen. Onder andere dat Mark zondag is meegekomen naar het familiefeestje en dat dat dus heel leuk is allemaal, bevestigt zijn keuze voor mij Maar ik maak mij ook een beetje zorgen over mezelf. Ik merk dat ik de laatste weken héél snel panikeer en mijn toevlucht zoek in gedachten als "misschien kan ik het afzeggen, niet gaan,...", vermijdingsdrang dus. Het is niet heel zorgwekkend, ik heb gewoon alles gedaan wat ik moest doen, maar dat overdreven gepanikeer (tot aan wenen toe) en nadenken over iets vermijden herken ik niet meer van mezelf, dat is al héél lang geleden. Dus dat is misschien ook iets om in het oog te houden, en dat ga ik dus even aanstippen bij mijn psychiater zodat die dat ook kan opvolgen.

Eén van de dingen waar ik zo ontzéttend over panikeerde is bijvoorbeeld mijn fietstochtje van gisteren. We zijn op excursie geweest voor een bepaald vak en daarvoor moesten we ergens in Gent om 9u zijn met de fiets. Ik zit niet op kot in Gent dus ik heb daar geen fiets. Ik moest dus een fiets huren aan het station (wat al mijn eerste zorg was, want ik heb dat nog nooit gedaan, straks vind ik het niet, straks doe ik iets verkeerd, strakt lukt het niet, straks is het niet open). En dan mét die fiets (die ik niet ken, dat vind ik óók al eng, ineens tussen het verkeer rijden met een fiets waar je nog nooit op gereden hebt) mijn weg gaan vinden naar zo'n beetje de andere kant van Gent Naja, daar was ik dus helemaal gek over aan het worden want je kan verdwalen, je kan helemaal verkeerd rijden, je kan te laat komen, je kan onder een tram rijden,...

Gelukkig kon ik afspreken met een vriendin om samen met mij te vertrekken van het station zelf, dus ik moest niet alleen rijden. Jammer genoeg zijn we wél verdwaald en een half uur te laat gekomen Maar goed, het stomme is dat ik daar op het moment zelf niet zoveel last van had. Het panikeren was 1000 keer erger dan toen het effectief gebeurde... Ik bleef zelfs vrij cool, terwijl mijn vriendin (met autisme en ADHD) aan het wenen was omdat de dingen een beetje anders liepen dan verwacht.

Maar ja, de afgelopen weken heb ik daar vrij veel over zitten panikeren en manieren zitten bedenken om er toch niet vanonder uit te kunnen (misschien kan ik een ziektebriefje vragen bij de dokter, misschien moet ik gewoon niet gaan en niets laten weten), en naja, dat is niet echt de bedoeling natuurlijk... Allez, ik ben wel blij (en stiekem een beetje trots) dat ik het allemaal gedaan heb zonder te wenen of zo Maar ik vind het wel een beetje raar dat ik daar zo zenuwachtig over deed.

Ik heb last van extreme faalangst. In alles wat ik doe. De druk die hieruit resulteert om altijd alles zo perfect uit te voeren weegt enorm zwaar.
Juist omdat ik faalangst heb mik ik vaak niet hoog genoeg. Veel mensen zeggen dat ik beneden mijm niveau studeer omdat ik zoveer meer in mn mars heb. Maar de angst om te falen is bepalend geweest.
Maar aan de andere kant steekt de drang naar perfectionisme ook op. Ook al doe ik iets "beneden mijn niveau", ik kan er bijvoorbeeld niet tegen als ik lager dan 15/20 haal. Dus het is niet zo dat ik gewoon denk: 'zolang ik maar niet gebuisd ben'
In mijn relatie met de omgeving ben ik ook zo. Als mn ouders mij vragen om iets te doen, dan lijkt het alsof ik die week niet meer kan ademen totdat het afgewerkt/uitgevoerd/gedaan is.
In relaties heb ik ook faalangst: de schrik dat ik niet genoeg ben maakt dat ik altijd alles tot in de puntjes wil organiseren en het moet altijd op manier gebeuren anders ben ik een week niet te genieten.
Dus ja, ik denk dat het ook voorkomt door een laag zelfbeeld van mezelf. Mensen rondom mij motiveren mij niet genoeg mss? Geen idee...

Verstuurd van mijn GT-I9100 met Tapatalk

Weet er iemand waar Arcturus is? Hij is al een poos niet online geweest, terwijl die hier toch wel regelmatig postte...

Paranoid |||||||||||||||||||| 86% 50%
Schizoid |||||||||||||||| 70% 40%
Schizotypal |||||||||||||||| 70% 56%
Antisocial |||||||||||||||| 66% 46%
Borderline |||||||||||| 50% 45%
Histrionic |||||| 22% 35%
Narcissistic |||||||||||| 50% 40%
Avoidant |||||||||||||||||| 74% 48%
Dependent |||||||||| 34% 44%
Obsessive-Compulsive |||||||||||||||| 70% 45%

moet ik me zorgen maken ?

Mijn vriendin is mijn vertrouwenspersoon eigenlijk, daar kan ik alles aan kwijt, maar tegelijkertijd wil ik ook niet een constant negatieve sfeer creëren thuis door erover bezig te zijn... En omdat het iets is dat constant speelt, probeer ik me dikwijls in te houden of over iets anders bezig te zijn, maar als ze dan vraagt of het gaat kan ik er moeilijk over zwijgen...

Ik heb recent mijn vader ook op de hoogte van de toestand gebracht en hij probeert me te verstaan en helpen, maar hij wordt nogal snel kwaad als ik uitleg hoe ik mezelf voel... Heeft er een beetje moeite mee dat ik me zoveel aantrek en kan het zelf moeilijk plaatsen denk ik, dus tegen hem zeg ik de laatste dagen dat het al veel beter gaat...

Je ervaring met je fietstocht komt me wel bekend over, immense paniek om iets dat achteraf bekeken eigenlijk helemaal wel meeviel... Vind het wel erg van je vriendin, heb al meer gehoord dat autisten zeer moeilijk met verandering omkunnen... Hoe is het gegaan bij de psychiater trouwens? Mag ik vragen of je ook medicatie inneemt?

glashelder zei:

Weet er iemand waar Arcturus is? Hij is al een poos niet online geweest, terwijl die hier toch wel regelmatig postte...

Klik om te vergroten...

Geen idee eigenlijk...

EDIT: Hij is al wel meer dan twee weken afwezig... Hopelijk stelt hij het goed...

Als ik ergens moet zijn in Gent zou ik zonder GPS ook beginnen panikeren. Tegenwoordig is het dan ook een ware hel om zonder GPS nog ergens te geraken met al die eenrichtingsstraten en wegenwerken.

WarBlade zei:

Hoe is het gegaan bij de psychiater trouwens? Mag ik vragen of je ook medicatie inneemt?

Klik om te vergroten...

Da's goed gegaan hoor Verteld over Mark en het familiefeestje en de psych merkte ook wel op dat dat belangrijk is voor mij, dat hij daar was. Dan nog een beetje over die fietstocht, de aankomende examens en papers en gedoe. Eigenlijk was ik dus wel van plan om te vertellen over dat gepanikeer (wel beetje gedaan) en die vermijdingsdrang maar achteraf gezien was het waarschijnlijk PMS, haha. En toen lag er toevallig een foldertje van mijn antidepressiva op tafel dus toen hebben we dat eens samen doorgenomen en heeft hij alles uitgelegd, hoe het werkt, gevraagd welke van de bijwerkingen ik heb,... Gewoon zomaar, omdat het interessant was. Ik heb echt de meest toffe psychiater

Ik neem 5 mg Sipralexa en 50 mg Doctrazodone (heeft nu wel een andere naam, Trazodone Mylan oid).

Ik neem momenteel elke avond 150mg Trazodone in voor het slapen. Voor mijn slaapproblemen (wordt regelmatig wakker 's nachts door trauma). Ook voor mijn angsten overdag in gesprekken met anderen zou het moeten helpen.
I

k voel me overdag toch al wat rustiger in mijn hoofd (minder angst en denken over dingen).. Al ben ik nog maar een weekje ermee bezig en het zou pas na 3weken tegoei beginnen werken en ik moet dit tot september innemen.

Nog iemand ervaring met Trazodone (Nestrolan)?

die_another_day zei:

Ik neem momenteel elke avond 150mg Trazodone in voor het slapen. Voor mijn slaapproblemen (wordt regelmatig wakker 's nachts door trauma). Ook voor mijn angsten overdag in gesprekken met anderen zou het moeten helpen.
I

k voel me overdag toch al wat rustiger in mijn hoofd (minder angst en denken over dingen).. Al ben ik nog maar een weekje ermee bezig en het zou pas na 3weken tegoei beginnen werken en ik moet dit tot september innemen.

Nog iemand ervaring met Trazodone (Nestrolan)?

Klik om te vergroten...

k' lees geen rare dingen. Het is ook al zeer lang op de markt, en veel bedrijven gebruiken hetzelfde product maar onder een andere naam.

Zolpidem heb ik dus ook niet gekregen, ik ben geen drinker, maar zit elke avond aan de alcohol om mijn gedachten te kalmeren/uit te schakelen... "Nee, ik ga geen Zolpidem meer voorschrijven, want als je beslist om met de anti-depressiva te stoppen vind ik dat we consequent moeten zijn en de lijn doortrekken naar alle medicatie..."

Klik om te vergroten...

Wat zijn je ervaringen met Zolpidem? Ik heb dat eenmaal genomen en echt, dat doe ik nooit meer. Gevaarlijk spul..

die_another_day zei:

Nog iemand ervaring met Trazodone (Nestrolan)?

Klik om te vergroten...

Ik dus, 50 mg per dag ook voor het slapen. Ben daar op zich heel tevreden van, totaal geen bijwerkingen en slaap als een roosje. Het enige probleem is dat ik er niet vanaf raak Op zich zou het een gemakkelijk AD moeten zijn om vanaf te raken maar sommige mensen lukt het dus niet. Een jaar of 2 geleden eens geprobeerd. Na 3 dagen niet slapen stond ik te wenen bij de dokter van wacht op een zondag

glashelder zei:

Ik dus, 50 mg per dag ook voor het slapen. Ben daar op zich heel tevreden van, totaal geen bijwerkingen en slaap als een roosje. Het enige probleem is dat ik er niet vanaf raak Op zich zou het een gemakkelijk AD moeten zijn om vanaf te raken maar sommige mensen lukt het dus niet. Een jaar of 2 geleden eens geprobeerd. Na 3 dagen niet slapen stond ik te wenen bij de dokter van wacht op een zondag

Klik om te vergroten...

Ah oei, ja ik val echt als een blok in slaap ermee. Echt super . Maar het is geen benzodiapene gelukkig.

Ik heb het vorig jaar ook even gebruikt met 50mg maar daar merkte ik toen niets van, ben er toen na enkele weken mee gestopt. Nu op 150mg werkt het voor het slapen alvast prima.

Gistere voor het eerst sinds maanden nog eens een full blown paniekaanval gehad . wat voel ik me toch klote de dag nadien , zwak , klein kind . heb er geen woorden voor . ik begrijp dus niet waarom ik die krijg he . dat het zo lang duurde ligt dit dan aan mezelf want neem al een jaar sipralexa en had echt verwacht geen last meer te hebben ...

ik denk dat ik aan sexsomnia lijd... niet om te lachen.
pfff is nu al de tweede keer dat ik wakker wordt tijdens de daad. Mijn vriendin denkt steeds dat ik wakker ben.
best eens met dokter over praten zeker?

wie hier is er eigenlijk officiëel echt gediagnosticeerd met ADD?

Ludwig Van zei:

wie hier is er eigenlijk officiëel echt gediagnosticeerd met ADD?

Klik om te vergroten...

Officiëel wss niet veel maar ze plakken het er in de kleuterschool al graag op , dit terwijl tijden veranderen . die kinderen ehbben zoveel te evrwerken dat het niet anders kan dan dat ze hun aandacht eens verliezen .

Niet officieel vastgesteld. Heb ook niet echt goesting om daarvoor bij een psychiater te gaan. Wat kunnen ze er aan doen buiten u pillen te geven? Dan nog vind ik levenslang medicijnen nemen daarvoor ook geen goede oplossing.

Ik herken mij wel in de symptomen. Dikwijls verstrooid, alles tot de laatste moment uitstellen, moeite om op een gesprek te concentreren en slecht gericht luisteren/begrijpend lezen vroeger op school. Soms toch echt vervelend als ge tijdens een gesprek dikwijls moet vragen aan de andere om het te herhalen omdat ge weer den draad kwijt zijt.
Soms vind ik gewoon mijne focus niet om mij op mijn werk te concentreren (en leidt alles mij af) terwijl het op andere dagen/momenten plots heel goed gaat. Tot op zekere hoogte zal iedereen dat wel eens hebben maar bij mij is't toch wel erg. Spullen misleggen/kwijtgeraken is nog zo iets.