Sinds een jaar extreem veel last van paniekaanvallen. Een jaar geleden een jointje gesmoord op mijn eentje(zoals ik al ongeveer een jaarlang elke dag deed) en opeens een paniekaanval gehad. Altijd al een doodsfobie gehad, en aangezien de paniekaanvallen voelen alsof ik een hartaanval krijg, blijft het nogal een vicieuze cirkel. Het speelt zo in mijn hoofd dat het lijkt alsof ik ter plekke aant het sterven ben. Uiteraard direct gestopt met smoren, maar de paniekaanval is in mijn onderbewustzijn blijven hangen. De angst voor een paniekaanval te krijgen is net hetgene wat het nu nog steeds veroorzaakt, wat maakt dat ik er echt moeilijk mee omkan. De lichtste pijnsteek kan er al voor zorgen dat ik in paniek geraak.
Afgelopen week eindelijk eens mee naar de dokter gegaan, alles exact verteld zoals het gebeurde, hij raadde me aan om te gaan sporten en daaropvullend oftewel antidepressiva nemen oftewel naar de psycholoog te gaan. Ik heb de pillen geweigerd, de zwaarste pil die ik ooit heb ingenomen is een Dafalgan, niet echt een fan dus.
Ben sinds een week aan het joggen geslaan, en moet wel zeggen dat ik me beter voel, al duiken de gedachten soms nog eens op (als ik ga slapen) en krijg ik nog lichte paniekaanvallen.
Ondertussen al 2 weken zonder een zware paniekaanval, ik hoop dat het zo blijft verdergaan. Als ik nog een ernstige aanval krijg, maak ik direct een afspraak met een psycholoog.
Iemand hier met dezelde ervaringen, en eventueel wat tips? Altijd fijn om anderen te horen praten over hun ervaringen, lucht heel hard op. Mentaal is het afgelopen jaar allesinds heel zwaar geweest, op den duur denk je dat je gek aan het worden bent. Focus is ook compleet zoek en 'mij ontspannen voelen' lijkt al ettelijke maanden geleden.
Zeggen dat ik voor die ene paniekaanval de meest zorgeloze persoon ooit was
