mo6
Legacy Member
Summaheat zei:thats some deep shit my friend![]()
Hij bekijkt het concept 'leven' precies als een aandoening van de mens. En beschouwt in dit geval 'dood zijn' eerder als een normalere staat. Ok het is waar dat de mens meer dood is dan levend. Maar als de mens tot as en stof is vergaan, kan je niet meer spreken van een mens. Dus heeft de conditie of benaming dood of levend geen nut meer.
Om nog eens terug te komen op de topicvraag. Waarom gaat alles dood?
Omdat de tijd alles verteert. -> na verloop van tijd begeven de lichamelijke functies het omdat ze te oud zijn geworden.
Mensen die geloven in een afterlife (hemel/hel/reincarnatie) geloven ook graag in sprookjes volgens mij. Het is leuker om in die sprookjes te geloven maar dat wil niet zeggen dat dit waar is. Is dit een zwakte dat men niet durft/kan aanvaarden dat er na het leven niets meer is? Stel jezelf de vraag: Wat is waarschijnlijker? Mensen hebben schrik voor de dood en geloven liever in een fabeltje? Of Mensen hebben geen schrik ...
Als er ooit door de mensheid een antwoord wordt gevonden op de vraag waarom we leven? Zal het eerder uit een wetenschappelijke verklaring komen dan van een Goddelijke bron. Volgens de wetenschap komen de atomen uit de ruimte. Ok maar waar komen de atomen dan vandaan? Van God? Stel nu dat de mensheid is geschapen door een buitenaards ras (aliens met tentakels ofzo). Gaat de gelovige mensheid dit ras dan als god beschouwen? Ik denk van niet.
.
