Bij de aankondiging van het concert van Sigur Ros werd een grijze wereld een oase van groen, een beetje zoals in het prachtige schilderij van Courbet (The Stream of the Puits-Noirs). Een rivierstroompje zocht zijn weg in kilte, en rotsen werden overmeesterd door weelderig bladerdek. Tot zelfs het onderscheid tussen ruwe rots, grond, water en schitterend groen vervaagde
In de stilte van de dag kwamen de scherpe toonhoogtes en melancholische zangtonen spontaan in mijn hoofd zinderen. Te spontaan om toeval te zijn, te spontaan om betekenisloos te zijn.
Het mocht niet zijn, zou men dan denken. En ja, misschien is het wel zo. Maar is dat een reden om de klanken niet te laten verder zinderen, stromend als de rivier in Courbets schilderij, stromend door gedachtenstromen. Nee, ik stel voor, beste vrienden zonder tickets (want ik vermoed dat deze hier talrijker zijn dan de mensen die wel tickets hebben) om te blijven genieten van sigur ros!
Ik wil een bos, een rivier, een groep gepassioneerde muziekluisteraars, een groot scherm, stevige boxen, een platendraaier en bovenal Heima en de lp's van sigur ros. Samen met alle vriendelijke mensen die willen delen een mooie sigur ros avond maken, muziek luisteren, praten over muziek, praten over leven, hoop, taart bakken en kampvuur maken.
Who's in?