Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (22)

DaFreak zei:

Ik had weinig tot geen problemen met de karakters alhoewel als ik iets van kritiek moet geven het juist zou zijn dat sommigen overdreven en onnodig werden uitgediept (voornamelijk die japanner, Sanada). In Alien kom je ook niet zoveel te weten over de achtergrond van iedereen die door de vleesmolen moet en dat hoeft imo ook niet. Een ruwe basis waarin iedereen een belangrijke overheersende trait meekrijgt als in commander; mission first, Gyllenhaal; misanthroop, Fergusson; follow protocol, Reynolds; tough guy, ... en die traits tegen elkaar uitspelen om zo een interessante crew dynamic op te zetten (zoals bijvoorbeeld fergusson vs reynold, protocol vs hold my beer) is wat zo'n film nodig heeft en imo slaagt Life daarin. Ik zag ze hier dus idd eerder als archetypes. Je hebt een bioloog, een systems engineer, een quarantine officer, een mission commander, ... that's what matters, of ze al dan niet getrouwd zijn en kinderen hebben maakt mij geen hol uit. De gelukkig zeldzame momenten waarop ze hun ziel bloot leggen en links maken met hun aardse leven vond ook ik eerder lachwekkend en onnodig dus daarin volg ik je maar die momenten zijn denk ik op één hand te tellen dus voor mij waren ze niet zo storend dat ze de film onderuit haalden.

Klik om te vergroten...

Mijn punt is dat de personages in Life nogal zielig zweven tussen archetypes en fleshed out characters. De pogingen om nuance, backstory en karakter te tekenen vond ik echt heel zwak en, zoals je zei, compleet onnodig. Ik wist nooit of ik iets moest geven om die personages of niet. Er was voldoende indicatie van wel, maar toch bleef het onmogelijk want ze waren zo zwak. En de dynamiek ertussen, zoals je omschrijft, was er wel, maar voelde zo artificiëel aan. We hebben ondertussen al genoeg genrefilms gezien om door te hebben wie en wat de personages allemaal moeten voorstellen. Dit was echt 'playing it safe' to the max.

DaFreak zei:

In het overkoepelende sci-fi horror genre scoort life echter ook lang niet slecht. Alien >The Thing > 28 Days Later > ... en dan wordt het imo al moeilijk kiezen tussen The Fly, Event Horizon, Pitch Black, (The Host?), Pandorum, Bodysnatchers, (eXistenZ?) en jawel Life.

Klik om te vergroten...

Under The Skin scoort voor mij ook ontzettend hoog in het scifi horror genre.

Scanners, anyone?

Die zou ik graag opnieuw bekijken, want ik herinner me dat ik daar niet zo diep onder de indruk van was. Which is weird because Cronenberg etc

Ik vond Life ook wel de moeite, had zeker zijn flaws, maar heb er me echt mee geamuseerd. Het (pseudo)wetenschappelijke gedoe rond calvin in het begin vond ik wel passen (ik zit in een wetenschappelijke opleiding dus bij die microscopie stukjes kwam de nerd wel naar boven bij mij). De karakters waren inderdaad niet echt om naar huis over te schrijven, maar ik stoorde me er over het algemeen niet aan. (Buiten een paar nogal geforceerde momenten, bv als gyllenhaal daar in de kou begint te filosoferen ). Voor de rest had de film een goed tempo en viel hij niet echt ergens stil. Death-scenes waren ook nice, paar creatieve / gory kills tussen. Het einde was inderdaad voorspelbaar, maar ik zat er toch met een dikke smile naar te kijken. Zeker geen Alien, maar wel een verdomd leuke sci-fi horror film

Barry Lyndon: wat een prachtige beelden en dito acteerwerk en muziek. Traag tempo en de lengte maakten het bij momenten wel iets moeilijker. 8/10

Alien Covenant: Slecht, slecht, slecht. Net terug van de cinema en momenteel zou ik hem misschien nog net boven AVP2 zetten, al was die tenminste nog campy fun, maar ver, ver onderaan de lijst van Alien films. Dat diezelfde persoon ooit de originele Alien gemaakt heeft, is bijna onmogelijk voor te stellen. Het lijkt wel of hij alles is vergeten wat die film (of andere Alien films uit de reeks) goed maakten. Na 15 minuten wist ik al dat het absoluut niks ging worden. Als je al dacht dat de crew in Prometheus domme beslissingen nam, dit zijn hun nog dommere familieleden. Hier en daar werkte er een element, maar dat werd al snel overspoeld door nog meer dommigheid... ...Ik was beter naar Life gaan zien. Beter een goeie kloon dan een slecht origineel...


Also: CGI aliens = horrible.

The Human Condition - Masaki Kobayashi.

Lang geleden dat ik nog zo hard geraakt werd door een (trilogie van) film(s) als deze.
Gedurende tien uur stap je in mee de schoenen, en bekijk je de wereld door de ogen, van een idealistische, lichtjes politiek links georiënteerde en pacifistische jongeman die het ongeluk heeft te leven in het Japan van tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De film is opgesplitst in drie delen (die elk op zich ook nog eens in twee delen worden verdeeld);

No greater love; waarin hoofdpersonage Kaji, die meesterlijk wordt vertolkt door Tatsuya Nakadai, zijn humanistische idealen geconfronteerd ziet met de bittere realiteit en het leven zoals het is in een gevangenenkamp waar hij als vertegenwoordiger van de Japanse kolonisator de Chinesen aan het werk moet zien te krijgen. De naïviteit van het idee dat wie 'goed doet goed zal ontmoeten' wordt hier voor het eerst met zorg doorprikt.

Road to Eternity waarin we Kaji deel zien uitmaken van het keizerlijke leger in wat nog het best kan omschreven worden als een soort meditatie over de menselijke drang naar geweld en macht. Kaji's idealen worden nog meer op de proef gesteld. De gruwelen van de oorlog en de impact op en deconstructie van een humanistische filosofie is zelden zo correct op pellicule vastgelegd als hier.

A Soldier's Prayer Kaji op de vlucht voor het Russische leger. De oorlog verloren, zijn menselijkheid (bijna) helemaal uitgekleed zien we een Kaji die wil overleven en terug thuis geraken..

Verder op de plot ingaan zou ons naar spoilerterrein leiden dus daar zie ik van af.

Hoe deze film zo lang onder mijn radar is gebleven en bij mijn weten zelden of nooit in onze zalen of onze tv-schermen wordt vertoond is mij een raadsel. Ondanks het loodzware materiaal is het een epische filmreeks die meer is dan een cinefiele arthouselieveling dankzij spannende suspenserijke scenes en een mise en scene die mij meer dan eens aan een jonge Hitchcock deden denken. De scene aan het begin van de eerste film waar Kaji een trein (met dreigende zwarte rookpluim die uit de locomotief wordt gespuwd) ziet naderen en de chaos die uitbreekt wanneer je te weten komt wat de lading van die trein was is daar een mooi voorbeeld van.
Deze trilogie is inktzwart en Kobayashi schildert de werkkampen, militaire barakken e.d. als een oneindige en vreselijke hel in een sterk contrastrijk en uitgekiend belichte gruweltableaus. En toch blijft de film verteerbaar en zou hij in een betere wereld een klassieker zijn die elke keer genomineerd wordt in filmtoernooien waarin op zoek wordt gegaan naar de beste films. Ondanks de ellenlange speelduur houden Kobayashi's geweldige ensemblecast (die werkelijk de pannen van het dak spelen), zijn gevoel voor timing en montage en bloedmooie fotografie je steeds bij de les.

Het trauma van de verloren oorlog heeft menig Japanse regisseur geInspireerd maar wat deze reeks van films zo tijdloos maken is de focus op het menselijke zijn. De strijd tussen droom en werkelijkheid, idealisme en opportunisme en de wanhoop gekend als de 'Human Condition' in een tien uur durend pijnlijk mooi meesterwerk:

10/10

Blij dat je zo genoten hebt; verdomd goeie films en zonder twijfel een van mijn favoriete trilogieën. Is dit dan je eerste kennismaking met Kobayashi en Nakadai? Ze werkten ook samen in het imo sublieme Seppuku (Harakiri). Kobayashi's Kwaidan is ook een absolute must - een van mijn favoriete horrorfilms aller tijden.

Eclipse heeft ook een Early Kobayashi-set uitgebracht, daar wil ik graag ook eens films van zien.

King Arthur: Legend of the Sword

Geen idee wat ik hiervan verwacht had, niet dit alleszins. Ergens is de film onmiskenbaar "cool". Hij kijkt enorm vlot weg en de setting staat mij ook wel aan, maar als ge dan na twee uur de credits ziet rollen beseft ge eigenlijk dat er geen enkele degelijke dialoog is gepasseerd, dat het geheel een clusterfuck was zonder weerga, en dat er misschien 3 personages zijn waarvan ge de naam nog weet. De fantasy was misschien ook wat te veel van het goede en vooral niet goed gekaderd imo.

PBR Streetgang zei:

Blij dat je zo genoten hebt; verdomd goeie films en zonder twijfel een van mijn favoriete trilogieën. Is dit dan je eerste kennismaking met Kobayashi en Nakadai? Ze werkten ook samen in het imo sublieme Seppuku (Harakiri). Kobayashi's Kwaidan is ook een absolute must - een van mijn favoriete horrorfilms aller tijden.

Eclipse heeft ook een Early Kobayashi-set uitgebracht, daar wil ik graag ook eens films van zien.

Klik om te vergroten...

Nakadai kende ik van vele Kurosawa's en Harakiri heb ik ook gezien. Ook subliem!
Kwaidan moet ik nog zien en ga daar dringend werk van maken!

Nahrtent zei:

King Arthur: Legend of the Sword

Geen idee wat ik hiervan verwacht had, niet dit alleszins. Ergens is de film onmiskenbaar "cool". Hij kijkt enorm vlot weg en de setting staat mij ook wel aan, maar als ge dan na twee uur de credits ziet rollen beseft ge eigenlijk dat er geen enkele degelijke dialoog is gepasseerd, dat het geheel een clusterfuck was zonder weerga, en dat er misschien 3 personages zijn waarvan ge de naam nog weet. De fantasy was misschien ook wat te veel van het goede en vooral niet goed gekaderd imo.

Klik om te vergroten...

Grootste gedrocht dat ik in de cinema ben gaan zien sinds Batman v Superman. Ik vond deze echt, echt verschrikkelijk en heb nog zo geprobeerd ervan te genieten.

Mommy
Aparte film, sterk drama, enkele heftige scenes, grotendeels in 16:9 (denk ik?) beeldformaat. Het verandert 2 x, de verbreding van het scherm heeft dan ook met iets in het verhaal te maken.
Film duurt dik 2 uur en de duurtijd mocht toch wat minder zijn, het is toch een taaie brok. Wel goed gespeeld, had nooit het gevoel dat ik naar acteurs aan het kijken was.

PBR Streetgang zei:

Grootste gedrocht dat ik in de cinema ben gaan zien sinds Batman v Superman. Ik vond deze echt, echt verschrikkelijk en heb nog zo geprobeerd ervan te genieten.

Klik om te vergroten...

Enkele coole scènes toch ook wel, nee? Het hing héél slecht aaneen, maar er zat wel iets in. Langs de andere kant heb ik hetzelfde gevoel bij drek als Clash of the Titans, dus ja.

Nog eens naar Falling Down gekeken. Blijft toch een klein meesterwerkje. Als kind is het een grappige film, omdat overal waar hij komt hij keet schopt.

Naarmate dat ge ouder wordt blijkt dat een diep droevige film te zijn, en zijn die 'grappige stukjes' eigenlijk niet grappig.

Get Out: niet slecht. Creepy sfeertje en donkere humor bij momenten. 7/10

Damn, wat een suffe meuk is Star Trek Beyond eigenlijk? Alle rock & roll en plezante quirkiness van die eerste reboot is blijkbaar helemaal vervangen door onnozele Power Rangers baddies en nog onnozelere oneliners.

*Spock zegt iets*... "More or less..."
*Kirk antwoordt daar iets op terug*..."More or less..."

Who the fuck wrote this shit haha?

Ik heb ook totaal geen idee welke afslag Elba juist wou nemen met zijn personage, maar hij heeft hem toch met een paar lichtjaar gemist vrees ik. Wat was dat zeg haha

Get Out is geniaal.

Death Proof (2007):
Wat een geweldige film zeg. Vond de laatste Tarantino's maar niks maar deze vond ik gewoon zalig. Dat einde

8,5/10

Een hele boterham, waarvoor excuses. Maar had even niets te doen en m'n bekeken films deze voorbije maanden even geranked.

Grave - 8/10 (Julia Ducourneau, 2016)
Apprentice - 8/10 (Boo Junfeng, 2016)
The Love Witch - 8/10 (Anna Biller, 2016)
Get Out - 8/10 (Jordan Peele, 2017)
The Nile Hilton Incident – 7.5/10 (Tariq Saleh, 2017)
El invierno - 7.5/10 (Emiliano Torres, 2016)
Handsome Devil - 7/10 (John Butler, 2016)
Inxeba (The Wound) - 7/10 (John Trengove, 2017)
Neruda - 7/10 (Pablo Larraín, 2016)
T2 Trainspotting – 6.5/10 (Danny Boyle, 2017)
Poesía sin fin – 6.5/10 (Alejandro Jodorowsky, 2016)
Kong: Skull Island - 6.5/10 (Jordan Vogt-Roberts, 2017)
Life - 6/10 (Danie Espinoza, 2017)
Power Rangers - 6/10 (Dean Israelite, 2017)
Wùlu - 5.5/10 (Daouda Coulibaly, 2016)
Seoul Station – 4.5/10 (Yeon Sang-ho, 2016)
Birdshot – 4.5/10 (Mikhail Red, 2016)
The Magnificent Seven - 4/10 (Antoine Fuqua, 2016)
La caja vacía - 4/10 (Claudia Sainte-Luce, 2016)
King Arthur: Legend of the Sword - 3/10 (Guy Ritchie, 2017)

The Burmese Harp - 9/10 (Kon Ichikawa, 1956)
Matewan - 9/10 (John Sayles, 1987)
Dead Presidents - 8.5/10 (Albert & Allen Hughes, 1995)
The Thief of Bagdad - 8.5/10 (Raoul Walsh, 1924)
Bad Timing - 8/10 (Nicolas Roeg, 1980)
The Party's Over - 8/10 (Guy Hamilton, 1965)
Blanche - 8/10 (Walerian Borowczyk, 1971)
Saturday Night Fever - 8/10 (John Badham, 1977)
The Ninth Gate - 7.5/10 (Roman Polanski, 1999)
Monsters - 7.5/10 (Gareth Edwards, 2010)
La bête - 7.5/10 (Walerian Borowczyk, 1975)
The Mist - 7.5/10 (Frank Darabont, 2007)
Seven Chances – 7.5/10 (Buster Keaton, 1927)
Yellow Submarine - 7.5/10 (George Dunning, 1968)
Aloha - 7.5/10 (Cameron Crowe, 2015)
Red Sorghum - 7.5/10 (Zhang Yimou, 1987)
Hard Times - 7/10 (Walter Hill, 1975)
A Ship Bound for India – 7/10 (Ingmar Bergman, 1947)
Red Road - 7/10 (Andrea Arnold, 2006)
Boiler Room - 7/10 (Ben Younger, 2000)
In a Valley of Violence - 7/10 (Ti West, 2015)
Trishna - 7/10 (Michael Winterbottom, 2011)
Night Mail - 7/10 (Basil Wright, 1936)
La mort en ce jardin - 7/10 (Luis Buñuel, 1956)
Meshi - 7/10 (Mikio Naruse, 1951)
Inazuma - 7/10 (Mikio Naruse, 1952)
Journey to the Shore - 6.5/10 (Kyoshi Kurosawa, 2015)
Bad Girls – 6.5/10 (Jonathan Kaplan, 1994)
Bright Star - 6.5/10 (Jane Campion, 2009)
Waiting for Guffman - 6.5/10 (Christopher Guest, 1996)
Jigoku - 6.5/10 (Nobuo Nakagawa, 1960)
Stolen Desire - 6/10 (Shohei Imamura, 1958)
The Sandlot - 6/10 (David M. Evans, 1993)
The Stepford Wives - 6/10 (Bryan Forbes, 1975)
Spione - 6/10 (Fritz Lang, 1928)
The Son of Kong - 5.5/10 (Ernest B. Schoedsack, 1933)
CB4 - 5.5/10 (Tamra Davis, 1993)
Real Steel - 5.5/10 (Shawn Levy, 2011)
Breathless - 5.5/10 (Jesse Baget, 2012)
Identity - 5/10 (James Mangold, 2003)
Étoile – 4.5/10 (Peter Del Monte, 1989)
Jane Got a Gun – 4/10 (Gavin O'Connor, 2015)
Tarzan the Ape Man - 4/10 (W.S. Van Dyke, 1932)

O.J.: Made in America - 8.5/10 (Ezra Edelman, 2016)
I Am Not Your Negro - 8/10 (Raoul Peck, 2016)
The Pervert's Guide to Ideology - 7.5/10 (Sophie Fiennes, 2012)
La Soufrière - 7.5/10 (Werner Herzog, 1977)
Paris is Burning - 7/10 (Jannie Livingston, 1990)
Angry Inuk - 6/10 (Alethea Arnaquq-Baril, 2016)
Argerich (Bloody Daughter) - 6/10 (Stéphanie Argerich, 2012)
The Flying Doctors of East-Africa - 6/10 (Werner Herzog, 1970)
Slasher – 5.5/10 (John Landis, 2004)
The Eagle Huntress - 3/10 (Otto Bell, 2016)

Holy shit