Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (22)

Witness: mooie film. Sfeer zit goed en de goeie vertolkingen van Ford en McGillis love doen je echt meeleven. 8/10

The Man from U.N.C.L.E.
Meer dan degelijke actiefilm, met hier en daar een snuifje humor erbij. Weinig dode momenten, leuk verhaal, wat de uiteindelijke uitkomst is is wat voorspelbaar maar de manier waarop was bij momenten goed gedaan. Knap gefilmd, fijne soundtrack en leuke bad ass Henry Cavill.

Roque one: qua actiescenes en acteren zat alles zeer goed maar qua verhaal zat et soms wat tegen 7,5/10

Dead Calm(1989)
Gebaseerd op het boek van Charles Williams. Verdient eigenlijk een nieuwe adaptatie.
Zeer goede premise en cinematografisch meer dan voldoende maar qua personages een beetje slordig en te beperkt uitgewerkt met hier en daar nog een vuil tintje van de 80's dat nazindert(o die muziek toch).
Blijkbaar al eens door Orson Welles geadapteerd onder de naam "The Deep"? Spijtig om te lezen dat deze nooit is uitgebracht.
6/10

Small Crimes op Netflix beginnen kijken. Afgezet omdat het me maar matig kon boeien. Word dit nog beter?

Victoria
Ooit eens opgevangen dat deze film de moeite was, maar wie waarom en hoe wist ik feitelijk al lang niet meer. Zonder voorkennis beginnen kijken en toch wel de moeite gebleken.
Verhaal wordt verteld zoals Linklater het doet met zijn "before ... " trilogie, je stapt eigenlijk een avondje mee met een Spaanse die in Berlijn verblijft waar ze 4 Duitsers ontmoet tijdens een avondje uit.
Geen romantisch sfeertje, je merkt meteen dat er een donker kantje is, en je ziet het gaandeweg anders uitlopen. Erg geslaagd, met de keuzes die het hoofdpersonage maakt ben ik het volledig oneens maar de manier waarop het verhaal wordt gebracht is wel intens. Film duurt meer dan twee uur en door de manier van filmen oogt het wel wat traag maar het blijft wel boeien. Ook een goede samenwerking met Nils Frahm. Een avondje Berlijn, je beleeft wel wat ...

Inderdaad een aanrader! En blijkbaar moet ik de before trilogie gaan zien (heb ze op dvd)

Ghost in the Shell (2017) - IMDb

Deze viel vies tegen. De trailer zie je al terug in het eerste kwartier van de film. Daarna gaat het bergaf tot een finale die op een sisser uitloopt. Jammer. 5/10.

Blow Out (1981) • 8/10
Beste film met Travolta naast Pulp Fiction. Deze film is ook de reden waarom Tarantino hem destijds gecast heeft. En die cinematografie, holy fuck!

Blow Out is inderdaad fantastisch. Om mijn eigen Top 3 van Travolta te vervolledigen, zou ik er met gemak nog Saturday Night Fever bij zetten. Ik vind de discotheekscènes min of meer allemaal verschrikkelijk, maar Travolta heeft duidelijk wel 'the moves'. Veel beter zijn al de andere scenes over getroubleerde jeugd met een onzekere toekomst.

Cruysberghs_ zei:

Blow Out (1981) • 8/10
Beste film met Travolta naast Pulp Fiction. Deze film is ook de reden waarom Tarantino hem destijds gecast heeft. En die cinematografie, holy fuck!

Klik om te vergroten...

Agreed. De andere 'klassieke' De Palma's al gezien? Zeker ook Body Double en Dressed to Kill bekijken als je Blow Out goed vond!
En de avontuurlijke filmfans die willen zien waar De Palma, naast bij Hitchcock obviously, de mosterd vandaan haalde doen hun voordeel met Italiaanse Giallo buitenbeentjes Death wears high heels & Death walks at midnight. Beide belachelijk entertainend.

Tip v/d dag. Kijk niet naar "The Great Wall" met Matt Damon.
Kan me zelfs niet herinneren wanneer ik nog zo'n slechte film heb gezien.

Seven Samurai

Prachtige film met twee minpunten:

1) 3u30 is gewoonweg te lang voor mij. Mijn concentratie in het eerste uur was veel beter dan in het laatste halfuur wat wel spijtig is.

2) Kikuchiyo vond ik iets té hyperkinetisch. Ik weet dat dat zijn rol was maar hij begon me te irriteren.


Buiten deze 2 punten vond ik het een geweldige film.

Life: domme, onoriginele en voorspelbare Alien-kloon met verschrikkelijk irritante overexpositie in slecht geschreven dialoog tussen enkele bijzonder zwakke karakters. Op een uiterst oppervlakkig niveau was de film wel heel entertainend en het was tenminste nog een tijdje interessant om de alien te zien groeien. Maar ook hier werd alle creativiteit het venster uit gegooid, want in plaats van met een origineel design af te komen, maken ze van de volgroeide alien niet veel meer dan een kwaaie octopus.
I had fun but come on...

Ooooooh, ik kan al niet wachten op DaFreak! FIGHT, FIGHT, FIGHT!

Come on, you had fun!

Het zal wel duidelijk zijn dat jouw kritiek mijlenver van mijn eigen beleving staat zeker. Ik leefde net wel mee met de karakters dankzij hun uitbouw en realistisch handelen. Als je deze wetenschappers vergelijkt met die van prometheus, akkoord een lage maatstaf, lijken het stuk voor stuk genieën. Hell, je kan ze vergelijken met eender welke wetenschapper uit eender welk sci-fi horror vehikel en dan komen ze er nog goed uit.

Overexpositie... Heb je het dan over zaken als de celstructuur van het wezen? Dat vond ik dan weer interessant en bovendien passend gezien de passie van de bioloog die er niet over kan zwijgen en de fascinatie van de overige crew. Kwam bij mij heel natuurlijk over.

Het is en blijft natuurlijk wel een alien/gravity hybrid in de zin van monster op het ISS maar die vergelijking is imo eerder oppervlakkig aangezien alien nu eenmaal de moeder van alle sf monster horror is. Waar life in uitblonk was zijn realisme. Een soil sample return mission zou waarschijnlijk echt door het ISS met de canadarm uit orbit geplukt worden. Van de patch achter het ruimtetoilet tot de astronaut die stikte in zijn giftige koelvloeistof, van de wedstrijd voor schoolkinderen tot het quarantine protocol, het oog voor detail in realisme was overal aanwezig.

Het eerste halfuur waarin je de karakters leert kennen had hun banter mij volledig mee en daarna ben ik het puntje van mijn stoel niet meer afgekomen. De kennismaking met Calvin, de eerste aanval en de daaropvolgende deathscene vond ik meesterlijk beklijvende cinema. In vergelijking met de eerste helft was de tweede helft idd iets minder maar niet minder spannend. De film laat je maar eerst los wanneer de credits beginnen scrollen en dan nog zal je even blijven zitten met een ongemakkelijk gevoel.

De originele alien staat natuurlijk nog steeds eenzaam aan de top maar Calvin wurmt zich met Life naar de tweede plek.

DaFreak zei:

Come on, you had fun!

Het zal wel duidelijk zijn dat jouw kritiek mijlenver van mijn eigen beleving staat zeker. Ik leefde net wel mee met de karakters dankzij hun uitbouw en realistisch handelen. Als je deze wetenschappers vergelijkt met die van prometheus, akkoord een lage maatstaf, lijken het stuk voor stuk genieën. Hell, je kan ze vergelijken met eender welke wetenschapper uit eender welk sci-fi horror vehikel en dan komen ze er nog goed uit.

Overexpositie... Heb je het dan over zaken als de celstructuur van het wezen? Dat vond ik dan weer interessant en bovendien passend gezien de passie van de bioloog die er niet over kan zwijgen en de fascinatie van de overige crew. Kwam bij mij heel natuurlijk over.

Het is en blijft natuurlijk wel een alien/gravity hybrid in de zin van monster op het ISS maar die vergelijking is imo eerder oppervlakkig aangezien alien nu eenmaal de moeder van alle sf monster horror is. Waar life in uitblonk was zijn realisme. Een soil sample return mission zou waarschijnlijk echt door het ISS met de canadarm uit orbit geplukt worden. Van de patch achter het ruimtetoilet tot de astronaut die stikte in zijn giftige koelvloeistof, van de wedstrijd voor schoolkinderen tot het quarantine protocol, het oog voor detail in realisme was overal aanwezig.

Het eerste halfuur waarin je de karakters leert kennen had hun banter mij volledig mee en daarna ben ik het puntje van mijn stoel niet meer afgekomen. De kennismaking met Calvin, de eerste aanval en de daaropvolgende deathscene vond ik meesterlijk beklijvende cinema. In vergelijking met de eerste helft was de tweede helft idd iets minder maar niet minder spannend. De film laat je maar eerst los wanneer de credits beginnen scrollen en dan nog zal je even blijven zitten met een ongemakkelijk gevoel.

Klik om te vergroten...

I did have fun! Dat zei ik toch? En ik heb eigenlijk niet zo'n probleem met Alien-clones tbh.

Ik ben geen wetenschapper en kan moeilijk oordelen over de beslissingen die ze nomen mbt Calvin zelf. Mij leken ze behoorlijk dom, maar what do I know. Wat ik wel echt verschrikkelijk vond is hoe de schrijver en regisseur er in gefaald zijn om daar ook mensen van te maken, en niet enkel namen op een script. De dialogen die ze dan krijgen en de gestes die ze maken als acteurs om toch wat karaktertekening te introduceren in deze film vond ik niets anders dan lachwekkend. Als een personage niet echt diep wordt uitgewerkt of voldoende getekend om er een echte herkenbare mens van te maken, dan heb ik veel liever dat ze dat helemaal achterwege laten en de personages eerder laten werken als archetypes of zelfs gewoon als figuren in een schouwspel dat duidelijk over iets anders gaat dan de personen erin.
Hun banter was oké maar niets dat ik nog niet honderdmaal eerder zag en het was zeker niet grappiger of aandoelijker dan wat ik gewoon ben van andere space crew scenes. En wat de expositie betreft, daar heb ik misschien de foute term gebruikt. Ik bedoel niet dat het mij stoorde dat ze de science talk wat aanlengden (ivm de celstructuur, de eigenschappen van het wezen en de hoopvolle filosofische praat over nieuw leven etc). Wat mij wel enorm stoorde was dat de karakters keer op keer iets luidop zeggen dat echt enorm duidelijk is in het beeld zelf. Geen wetenschappelijke theorieën, geen NASA-jargon of whatever, maar dingen die zelfs dumb Joe in the back row zou hebben opgemerkt en begrepen zonder een idiote lijn tekst om dat nog eens te bevestigen. Dit was echt stating-the-obvious zoals ik dacht dat alleen de Nolan-broertjes het konden doen.

Interessant dat je dat opmerkt van de Gravity-invloeden. Die zijn merkbaar, maar telkens wanneer je het doet, zie je ook dat Cuaron zo veel meer aandacht voor detail had dan hier in Life, bvb op vlak van audio mixing. Wanneer de bewegende camera uit Gravity van exterieur in de ruimte zich rustig door een venster begeeft en naar een interieur begeeft (zij het een schip of een ruimtepak) dan merk je ook een switch in de bron van geluid dat Cuaron gebruikt (intercom sounds veranderen naar directe opname in navolging van de beeldbron). Ook zie je hoe Life opent met een enorm lange take in navolging van Gravity (en ook andere crew introducties uit spacefilms zoals Serenity en Mission to Mars). Dat op zich vind ik niet zo'n probleem, en uiteraard bezorgt dat een extra laagje spanning voor die scene, which is nice. Maar het is dan ook duidelijk hoe snel Life breekt met deze stijl en die eerste lange take hanteert als een showstopper, gewoon om even te stoefen. Terwijl een film als Gravity dat soort van lange, elgante hypergechoreografeerde takes gebruikt als een narratief middel. Showstopper openings zijn best cool, versta me niet verkeerd, er is altijd die mine-is-bigger-than-yours traditie geweest in Hollywood. Het gebeurt gewoon heel zelden dat de lange take als een functioneel element wordt ingezet. Life probeerde duidelijk Gravity na te apen, maar leek niet te begrijpen waarom die esthetiek daar juist zo goed werkt.

Hoezo quarantine protocol? Die werd toch compleet genegeerd in de first act, wanneer Ryan Reynolds het labo komt binnenstormen? Of is dat niet wat je bedoelt? Koelvloeistofscene was cool, zeker een van de meest inventieve sequenties uit de film. Zowat alle death scenes in deze film waren brutaler dan ik had verwacht. Einde was ook nog fijn, maar weeral erg voorspelbaar, en ik weet niet wat de componist bezielde om zo schaamteloos de score van Sicario over te nemen zonder merkbare verwerking.

DaFreak zei:

De originele alien staat natuurlijk nog steeds eenzaam aan de top maar Calvin wurmt zich met Life naar de tweede plek.

Klik om te vergroten...

De tweede plek van... what, exactly?

Again, versta me niet verkeerd. Ik heb zeker nog kunnen genieten van deze film, maar meer dan een average thrillertje met hier en daar enkele goede ideeën zie ik er echt niet in. Daarvoor is er echt een overdaad aan cliché en gerecycleerde verhaalstructuur en substandaard dialoog en karakters. Voor elk punt ter verdediging van Life is er wel een equal and opposite minpunt imo.

Eindelijk Interstellar bekeken, zoals altijd met films waar iedereen (op een bepaald moment) over spreekt heb ik deze bewust even aan de kant laten liggen. (Overhypte films stellen mij meestal teleur wanneer ik die bekijk tijdens de hype)

Ga hem vanavond nog eens herbekijken, denk ik. 9/10!

Ik had weinig tot geen problemen met de karakters alhoewel als ik iets van kritiek moet geven het juist zou zijn dat sommigen overdreven en onnodig werden uitgediept (voornamelijk die japanner, Sanada). In Alien kom je ook niet zoveel te weten over de achtergrond van iedereen die door de vleesmolen moet en dat hoeft imo ook niet. Een ruwe basis waarin iedereen een belangrijke overheersende trait meekrijgt als in commander; mission first, Gyllenhaal; misanthroop, Fergusson; follow protocol, Reynolds; tough guy, ... en die traits tegen elkaar uitspelen om zo een interessante crew dynamic op te zetten (zoals bijvoorbeeld fergusson vs reynold, protocol vs hold my beer) is wat zo'n film nodig heeft en imo slaagt Life daarin. Ik zag ze hier dus idd eerder als archetypes. Je hebt een bioloog, een systems engineer, een quarantine officer, een mission commander, ... that's what matters, of ze al dan niet getrouwd zijn en kinderen hebben maakt mij geen hol uit. De gelukkig zeldzame momenten waarop ze hun ziel bloot leggen en links maken met hun aardse leven vond ook ik eerder lachwekkend en onnodig dus daarin volg ik je maar die momenten zijn denk ik op één hand te tellen dus voor mij waren ze niet zo storend dat ze de film onderuit haalden.

Dat deze esthetisch alsook thematisch moet onderdoen voor Gravity daar kan ik niets tegen inbrengen. Dat is gewoon zo. Je ziet idd duidelijke invloeden maar die zijn zoals je aangeeft all style, no substance. Life had natuurlijk ook geen Lubezki achter de lens. Er zijn er maar weinigen die zijn visuele poëzie nog maar kunnen benaderen. Cuaron en Lubezki kenden elkaar al heel lang en wisten perfect waar ze met Gravity naar toe wilden en hoe ze elkaar moesten aanvullen. Life heeft geen visionary director/cinematographer combo zoals Gravity dat wel had en ook geen director/art designer combo zoals Alien die had maar dat is uiterst zeldzaam en ik kan het niet over mijn hart krijgen om de film daarop af te rekenen. Life hoort natuurlijk niet thuis in een rijtje met zulke legendes maar zit imo wel ver boven het gemiddelde sf gedrocht dat hollywood er de laatste jaren om de haverklap uitperst.

Ivm dat quarantine protocol had ik het eerder over de 3 firewall uitwerking ervan. Tot dat moment zie je een rationeel redenerende crew opties wikken en wegen. Vanaf het sneuvelen van de eerste firewall zie je ze veranderen in angstige impuls gedreven survivalist die regels aan hun laars lappen wanneer ze denken dat het hen beter uitkomt. De angst valt van hun gezicht te lezen en het is vooral hun paniekvoetbal dat je met hen doet meeleven. Vanaf dat moment krijg je zelf ook geen adempauze meer dus ergens snap je wel waarom de crew hun toekomst op het spel zet, ze moeten immers koste wat kost eerst het volgende moment overleven.

PBR Streetgang zei:

De tweede plek van... what, exactly?

Klik om te vergroten...

Het "get this thing off my ship" genre ofc! Nu ja, de meeste van die films schommelen op IMDB rond de 5.0 dus ja zoveel concurrentie is er niet. ^^
In het overkoepelende sci-fi horror genre scoort life echter ook lang niet slecht. Alien >The Thing > 28 Days Later > ... en dan wordt het imo al moeilijk kiezen tussen The Fly, Event Horizon, Pitch Black, (The Host?), Pandorum, Bodysnatchers, (eXistenZ?) en jawel Life.

De vraag is nu nog, gaat Scott de Alien mythos vanaf volgende week uitbreiden, of in de soep draaien?