PBR Streetgang
Legacy Member
DaFreak zei:
Ah Magnolia... Problematische film imo, maar ik heb zo ontzettend veel prachtige cinefiele herinneringen eraan. In de beginjaren van mijn ontdekkingsreis door cinema is Magnolia zeker een van de allerbelangrijkste films op persoonlijk vlak (right up there met Taxi Driver, Blue Velvet en Seven Samurai). Dit is een van die films die ik haast van buiten ken en met alle gemak morgen zou kunnen zien en de dag daarna nog eens. Maar na al die kijkbeurten (ik kom al dicht bij de 10) en zeker met het nauwkeurig volgen van Paul Thomas Andersons verdere loopbaan in cinema, moet ik toch concluderen dat Magnolia net niet de film is die ik al die jaren dacht dat het was.
Ten eerste is er het ontdekken van de cinema van Robert Altman, voornamelijk dan Nashville en Short Cuts - twee films die dienen als absolute blueprint voor Magnolia. Het is voor mij duidelijk (en voor PTA zelf ook, die dit zeker zal toegeven) dat Magnolia een drie uur durende rip-off is van Altmans films. Ik zie dit btw niet als een minpunt, en Altman zelf ook niet. "I'm flattered!", was zijn respons toen Anderson dit ter sprake bracht. Wat ik hier mee zeggen wil, is dat Magnolia voor mij niet meer dezelfde uniekheid heeft die ik de film toeschreef.
Dan is er ook een vermoeden dat PTA niet helemaal wist wat hij aan het doen was met Magnolia. De schaal van de film is zo groot en het spectrum aan emoties zo breed dat hij niet al te veel controle had over al wat we in de film te zien krijgen en wat alles betekent in de film. Wederom zeg ik erbij dat dit helemaal geen minpunt is, ik zie dat ook helemaal niet als een noodzaak of voorschrift voor een film; dat een regisseur alles moet weten over zijn werk en in totale controle zijn. Het is fantastisch als dat wel zo is, en het is ook fantastisch wanneer een regisseur het onbekende intrekt en zijn film gaandeweg "vindt". Maar bij Magnolia lijkt het me een werk dat zowat oscilleert tussen deze twee en een the best of both worlds wil hebben, zonder een eigen wil.
Met Punch-Drunk Love als een transitiefilm (imo), denk ik dat het pas sinds There Will Be Blood is dat PTA zijn echte stem heeft ontwikkeld en zich heeft ontpopt als een van de grootste filmartiesten van het moment. Zijn visie in deze periode is zo radicaal anders dan wat hij deed in zijn 90s werk... Binnenkort ga ik Inherent Vice nog eens bekijken. Hopelijk is het boek nu niet meer zo scherp in mijn geheugen dat ik mijn aandacht niet laat gekaapt worden door de woorden van Pynchon; dan pen ik een vervolg op deze weinig overtuigende train-of-thought post neer.
btw, heb ik een review van It Follows van je gemist? Indien je deze nog niet gezien hebt, zeker gaan kijken. Was enorm tevreden over deze film. Voor mij is het de fijnste genre-horror die ik zag sinds House of the Devil!
Persoonlijk vind ik early PTA beter dan zijn recenter werk. Magnolia > Boogie Nights > Hard Eight > Inherent Vice > There Will Be Blood > The Master > Punch Drunk Love. Ik meen me te herinneren dat jouw lijstje bijna exact de tegenovergestelde richting volgt. Zijn vroeger werk voelt veel ruwer en gewaagder, zijn recenter is, zeker cinematografisch, tot in de puntjes af. I Like my film the way I like my music... lichtjes uit de maat.
