Gonzo zei:
Waarom? Zodat de elitaire filmcriticus zijn verheven positie kan blijven handhaven en de gewone, minder intelligente man kan laten verzuipen in het schaamrood? :naughty:
!! 
Zoals HYF reeds zei is dat natuurlijk grotendeels persoonlijke voorkeur maar ikzelf zie toch ook veel liever films doordrongen met een grote dosis ambiguiteit. Als er ruimte is voor eigen interpretatie kan je de film veel persoonlijker maken door delen van je eigen psyche te projecteren. Je zal vaker zien wat je wil zien ipv te moeten slikken wat de maker oorspronkelijk voor ogen had. Daar schuilt ook een zeker gevaar in omdat je vaak enkel dieper zal graven in reeds bekend terrein ipv geheel nieuwe thematische gebieden te ontginnen. Alhoewel... naar mijn mening slagen de beste films erin een lijn te bewandelen tussen geven en nemen. Ze nemen je bij de hand voorbij de toegangswegen tot wel betreden paden maar geven je de vrije loop eens aangekomen bij nieuw gebied waarin je dan heerlijk mag ronddolen.
Langs de andere kant heb ik ook niets tegen expositie. Om bij Interstellar te blijven, daarin krijg je inderdaad regelmatig een kort educatief lesje over enkele relevante details, maar die kan ik best smaken. Dat einde daarentegen vond ik wel veel te strak afgelijnd. What you see is what you get en what we got was kinda ridiculous imo. Een injectie van ambiguiteit, "wat meer "fuck you, zoek het maar uit" Kubrick-stijl" had mij daar veel beter gesmaakt.
Ik geef gerust toe dat er grenzen zijn aan de vaagheid die je kan of wil slikken maar die grens valt denk ik niet in het zand te trekken. Waar die grens tussen "wannabe-geheimzinnig of faux-diepzinnig gedoe" en het echte werk ligt maakt iedereen voor zichzelf uit. Doet me terugdenken aan een debat van enkele jaren geleden, is The Tree of Life pretentieus? Een vraag zonder éénduidig antwoord imo. Het verschilt van film tot film en van mens tot mens. Alhoewel zo goed als iedereen met zijn ogen rolt elke keer als Jan De Cock zijn mond open trekt, zijn er ook enkelingen die aan zijn lippen hangen. Voor alle zever die hij non stop de wereld in smijt herken ook ik zowaar af en toe iets interessants in zijn geraaskal. Hit or miss. Ik heb ook al vaak naar mijn hoofd gekregen dat ik oeverloos kan doorzwammen over bepaalde werken die mij nauw aan het hart liggen. Sommige mensen
zien dit, zeggen mooi, en lopen naar het volgende werk. Anderen kunnen er uren naar staren en er een boek over schrijven. Ik vermoed dat het eerste type mensen veel sneller zal spreken over "wannabe-geheimzinnig of faux-diepzinnig gedoe" dan het tweede type en veel sneller zal komen aandraven met verwijten als pretentieus en pseudo intellectueel. Misschien hebben ze daarin gelijk maar doet dat ertoe als de anderen het leuk vinden om over zulke zaken te zeveren?
Het gaat niet altijd op maar over het algemeen denk ik wel dat je kan stellen dat vage films eigen inbreng verwachten, dat je zelf werkt voor er iets uit te halen. Strak afgelijnde films laten het dan weer toe om gewoon van de rit te genieten en jezelf te laten overspoelen door verhaal en het visuele. Films zoals 2001 en Tree of Life zijn enkele van mijn favorieten maar langs de andere kant, I love me some avatar... ik kan van beiden genieten. Toch stoor ik me veel vaker aan strak afgelijnd entertainment dan aan het vagere werk. Hoe meer strak afgelijnde films je hebt gezien, hoe meer ze op elkaar beginnen lijken. Entertainment is al lange tijd een product zoals een ander, markt gestuurd voor optimale massa consumptie. Het conformeert aan wat de momenteel populaire cultuur verwacht en op die manier wordt het een voorspelbare reeds voorgekauwde drab. Een zekere vaagheid kan helpen om dat vertrouwde gevoel onderuit te schoppen.
Van mij mogen films in bepaalde opzichten zelfs buiten hun eigen lijnen kleuren. Praktisch alle films streven naar volledige zelfconsistentie. Op een uur tijd bouwen ze een wereld die unieke heilig geachte regels volgt. Die regels mogen dan absoluut niet doorbroken worden want dat zou je uit de film halen. Boe! Ik wil meer dromerige films, films die er niet mee inzitten een loopje te nemen met de voorheen opgebouwde realiteit. Ook plot holes worden ongelooflijk zwaar afgestraft, dat terwijl het doelbewust inbrengen van zaken die niet kloppen juist heel wat leuke spanning met zich kan meebrengen. Een film die ultiem verzandt in een paradox zonder einde of met meerdere eindes afhankelijk van de lichtjes absurde logica die je kiest te volgen kan een fantastische ervaring zijn zelfs al "slaagt het op niets".
Het volgende vond ik best een interessant punt;
Gonzo zei:
Bij recensies lijkt het mij echter de bedoeling dat er, ondanks het subjectieve karakter, een zo objectief mogelijke indruk en analyse gepresenteerd wordt van een prent. 't Is dus logisch dat er daarvoor een aantal criteria worden opgesteld die beoordeeld kunnen worden. Maar ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat recensenten over 't algemeen te hard durven hakken in technicaliteiten en [kleine] ergernissen. Of vice versa, dat er teveel opgehangen wordt aan technicaliteiten en details, terwijl dat niet niet noodzakelijk verdiend is, of niet meteen een serieuze meerwaarde levert. Als ik daar over praat met anderen, krijg ik steeds meer da indruk dat er ergens een discrepantie bestaat tussen de manier waarop gerecenseerd wordt, en de manier waarop het grootste deel van het publiek film beleeft. En mijn eerste opmerking was niet echt serieus bedoeld, want ik wil het absoluut geen elitarisme van recensenten noemen [dat is een veel te groot en zwaar woord voor wat ik ermee bedoel], maar in ieder geval iets in die richting. Vanuit het opzicht dat een bespreking toch als doel heeft een zo breed mogelijk publiek te informeren, vind ik dat een bizarre zaak, want zo schieten recensies hun doel een beetje voorbij.
Het soms gigantische verschil tussen critic score en audience score op sites zoals Rotten Tomatoes geeft aan dat er inderdaad een groot verschil tussen beiden bestaat. Dit komt denkik vooral voort uit het feit dat recensenten reeds zoveel films gezien hebben. Misschien zijn ze in zekere zin gedesensitiseerd? In tegenstelling tot het grote publiek lopen ze waarschijnlijk niet langer warm voor de zoveelste sequel in een zelfde stramien maar zijn ze eerder op zoek naar iets dat hen weet te verrassen. Wat dus praktisch per definitie iets nieuws en origineels is dat breekt met het merendeel van wat ze reeds gezien hebben. Ik denk dat veel recensenten het als hun taak zien het publiek nieuwe dingen te laten ontdekken. De laatste nieuwe blockbuster heeft geen extra reclame nodig. Het merendeel van het publiek leest ook helemaal geen reviews. Het zou mij niet verbazen moest het grootste deel van review traffic komen van film liefhebbers die na het kijken zich wat willen verdiepen in wat anderen er van vonden en niet van mensen op zoek naar wat ze vanavond zullen zien.
Ik denk dat je moet weten welke recensenten te volgen naargelang wat voor film je wil zien. Het internet heeft dit veel gemakkelijker gemaakt. Als je fan bent van transformer of fast en furious films moet je niet grijpen naar Sight & Sound Magazine. Net zoals je van buzzfeed of HLN niet moet verwachten dat ze je gaan wijzen op de release van de laatste nieuwe indie flick. Van content producers zeggen ze vaak; know your audience. Wel, wij moeten onze bronnen kennen en ze naar waarde kunnen inschatten.
.