Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (20)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
UnFinished
Legacy Member
!nsomn!a zei:
Meh, toch geen probleem als de film wat subtiliteit mist? Pure wraak hoort niet subtiel te zijn, maar expliciet.
Waar ik je wel gelijk in geef:
Die twist was ergens wel onnodig en imo puur voor de shock-value gecreëerd. Maar het werkte op een vreemde manier wel. De film was wel even goed geweest zonder imo, genoeg memorabele momenten verder.
insomnia
Legacy Member
Er is gewoon iets aan de manier waarop Oldboy in elkaar zit dat mij tegen steekt. Belangrijke momenten voelen gefabriceerd en overdacht aan in plaats van natuurlijk, waardoor ik een typische melodrama reactie heb van eerder te zuchten dan echt emotioneel geaffecteerd te zijn. De twist is daar gewoon het ultieme voorbeeld van. Dat is wat ik wil zeggen met een gebrek aan subtiliteit. Park is geen Noé.
UnFinished
Legacy Member
Moest Park wat subtiliteit in Oldboy willen gebruiken, zoals hij dat bvb in Lady Vengeance heeft gedaan, dan doet hij dat toch gewoon. In Oldboy kiest hij er bewust voor om dat niet te doen. Ok, dat zorgt voor een meer 'mainstream' filmervaring met idd een paar geforceerde momenten. Die momenten zijn wel goed in beeld gebracht, of ze nu onnatuurlijk aanvoelen of niet. Soit, hate it or love it, ieder zijn smaak. Maar is het daarom, puur objectief gezien, een mindere film? Puur afgaande op dat ene aspect? Wat dan met de creativiteit, het cliché-vermijdende verhaal, de prachtige shots, de flow, de zwartgallige humor of karaktervolle personages? Vervallen al die zaken dan? Nee toch.
Subtiliteit is één ding, maar er zijn zoveel factoren die een film maken of kraken. Ik vind dat een 'echte' filmfan een film niet op een enkele factor mag beoordelen. Oldboy buist op subtiel zijn, maar dan zit je nog altijd met een aantal elementen die de film boven de gemiddelde hoop stront doet uitstijgen.
Subtiliteit is één ding, maar er zijn zoveel factoren die een film maken of kraken. Ik vind dat een 'echte' filmfan een film niet op een enkele factor mag beoordelen. Oldboy buist op subtiel zijn, maar dan zit je nog altijd met een aantal elementen die de film boven de gemiddelde hoop stront doet uitstijgen.
insomnia
Legacy Member
Oh, maar ik zeg helemaal niet dat het een slechte film is hé. Ik reageer gewoon op 9.5/10 - beste Aziatische film ooit commentaren.
Zoals mijn verdediging van Prometheus wel toont ben ik sowieso iemand die van het tweede deel van uw zin uitgaat. Maar als er nu eens 1 ding is dat een film volledig kan breken dan is het een foute aanpak/gebrek aan subtiliteit in het overbrengen van thematiek. Oldboy is een pulpy wraakfantasie waar dat niet persé enorm veel uitmaakt in vergelijking met pedantiek à la Requiem For A Dream of Crash (2004).
UnFinished
Legacy Member
!nsomn!a zei:
Agreed (maar zeker niet in het geval van Oldboy), en zoals je zelf zegt: Het is een pulpy wraakfantasie en subtiliteit maakt daarin weinig uit. Waarom uzelf dan nog ergeren aan dat ene aspect?
En ja, ik ben grote fan van Oldboy. Beste Aziatische film is ook veel gezegd (vind ik trouwens helemaal niet juist), maar als er iemand iets negatief over zegt voel ik me - misschien wat overdreven - verplicht om hem te verdedigen en met het nodige fanboygedrag op te hemelen.
It's nothing personal
insomnia
Legacy Member
UnFinished zei:Waarom uzelf dan nog ergeren aan dat ene aspect?
Ik vind niet dat ik een film moet excuseren voor iets dat ik niet goed vind gewoon omdat het alles niet volledig om zeep helpt.
It's nothing personal
Ik snap nog altijd niet waarom mensen hier alles altijd zo persoonlijk opvatten. We zijn hier toch om te discussiëren, niet?
Calcifer
Legacy Member
Dawn of the Dead - George Romero.
Aangezien deze film alhier wat kritiek te verduren kreeg en ik die altijd in mijn top tien beste horrorfilms aller tijden heb staan heb ik hem gisteren nog eens herbekeken. Was het te lang geleden dat ik hem gezien had? Is mijn herinnering te rooskleurig? Is die versie van Hack Snyder beter?
Opluchting alom die tijdens het herbekijken al snel plaats ruimde voor een nietsontziend filmplezier. Dawn is niet enkel één van de allerbeste griezelfilms ooit, het is gewoon één van de beste films tout court!
Toegegeven, het is een bijzondere, aparte film. Dat niet iedereen zoiets kan smaken is het gevolg van Romero's stijl. Dit is een auteursfilm in genrekledij en dus voorbestemd om liefhebbers van beide tegen de haren in te strijken. Enerzijds is er de pulpy comic book feel die teruggrijpt naar E.C. comics uit de fifties (zie ook Creepshow van Romero) met al dat opzettelijk nepbloed en een nadruk op actie en avontuur. De film is bij momenten echt goor maar shockeert minder dan dat hij, als een stripboek, amuseert.
En anderzijds: de film is een schoolvoorbeeld van hoe een zombiefilm een gevoel van hopeloosheid kan uitstralen. Dit is niet voor niets de zombie apocalypse. Géén videogame. De openingsscene zet de toon. In een tv-studio is het een en al chaos, geroep, getier en uitzichtloosheid. We leren Fran kennen; ze zit moe, gedeprimeerd tegen een muur aan. Iedereen wil ontsnappen. Weg uit de heksenketel. Briljant idee om nergens een soort verklaring voor de epidemie te geven maar puur te focussen op de gevolgen voor het menselijke gedrag. De 'creepyness' die deze opening uitademt, het gemak waarmee de hopeloosheid en uitzichtloosheid van de situatie wordt getoond verraadt de hand van een meester. We zijn nog geen tien minuten ver en de rillingen liepen alweer over mijn lijf. Weinigen scheppen sfeer als Romero.
Een eerste scheut actie krijgen we tijdens de bestorming van het flatgebouw waar een swat -team een bende criminelen moet zien uit te schakelen maar al snel ingesloten raken door de ondoden. De shots waar de meute een trap opsukkelen zijn van een ongeziene, haast poëtischee engheid. Een jonge politieman pleegt zelfmoord, een echtpaar consumeert wel erg letterlijk hun liefde,... Alweer die hopeloze uitzichtloosheid. Kers op de taart: de kelderscene. Een tergend trage pan over een reeks zombies aan de dis. Briljante oefening in suspense in een appartementgebouw ook; een zombie kruipt tergend traag naar een flik die zenuwachtig zijn pistool herlaadt. Shoot 'em in the head man roept zijn collega herhaaldelijk ... Simpel idee, véél te weinig echt goed uitgevoerd door jongere regisseurs die te veel focussen op f/X en effect en te weinig in het opbouwen van een scene. Hier zie je ook waarom zombies gewoon traag moeten zijn; die karateka's van sprintende ondoden zorgen dan wel voor flitsende actie maar leidden nooit tot enige opbouw van suspense. Voorts zorgen die trage 'shamblers' voor surreeëlle tableaus van pure horror die vandaag de dag zelden te zien zijn.
Voor de liefhebbers van 'ietszeggende' one-liners; 'We must stop the killing, or lose the war', weet een priester onze helden te vertellen.
En dan is er de trip naar de Mall. We maken kennis met Romero's sarcasme als onze helden over een groepje schietgrage rednecks vliegt die de apocalypse als één fantastische barbecue en dagje uit met de vrienden beschouwen. Lachen geblazen.
Wrang wordt het pas echt in de shopping mall. De film wordt een virulente aanklacht tegen onze obsessie met consumptiegoederen. Lachend en kirrend van plezier vegen de hoofdpersonages de mall schoon. Alles wat je hartje begeert binnen handbereik. De shots van de zombies die traag door het winkelcentrum slenteren zijn grappig en triestig tegelijk. Ambiguiteit zit de 'of the dead' films in de genen.
The coup de grace komt op het einde. De kijker beseft dat het niet de zombies zijn die een gevaar opleveren voor de resterende mensheid maar die mensheid en zijn onvermogen te communiceren zelf. De film eindigt in een orgie van geweld die slapstick (zombie pie fight) aan pure gruwel koppelt (traag verscheuren van de bikers) en qua thematiek (de onvermogen tot communicatie) perfect een cirkeltje vormt met de openingsscenes in de tv studio.
Afhankelijk van de versie die je bekijkt is er ook nog de fantastische muziek van Goblin. die is prominenter in de Europese cut door Argento. De Savini make up is ondanks het 'shoe string budget' zeer effectief (eerdervermelde openrijten van buikholte en zombiegevecht om ingewanden blijft maagdraaiend realistisch) en dan heb ik het nog niet over de geweldige montage gehad. Snel en flitsend om alles er duurder uit te laten zien dan het eigenlijk was en niet leidend tot onoverzichtelijkheid. Een schoolvoorbeeld voor hedendaagse, mindere goden.
Maatschappijkritiek, gruwel, suspense en fun,.. in een horrorfilm!!! Vergeet vooral niet je hersenen aan te zetten.
Dawn of the Dead: 9,5 op 10
Aangezien deze film alhier wat kritiek te verduren kreeg en ik die altijd in mijn top tien beste horrorfilms aller tijden heb staan heb ik hem gisteren nog eens herbekeken. Was het te lang geleden dat ik hem gezien had? Is mijn herinnering te rooskleurig? Is die versie van Hack Snyder beter?
Opluchting alom die tijdens het herbekijken al snel plaats ruimde voor een nietsontziend filmplezier. Dawn is niet enkel één van de allerbeste griezelfilms ooit, het is gewoon één van de beste films tout court!
Toegegeven, het is een bijzondere, aparte film. Dat niet iedereen zoiets kan smaken is het gevolg van Romero's stijl. Dit is een auteursfilm in genrekledij en dus voorbestemd om liefhebbers van beide tegen de haren in te strijken. Enerzijds is er de pulpy comic book feel die teruggrijpt naar E.C. comics uit de fifties (zie ook Creepshow van Romero) met al dat opzettelijk nepbloed en een nadruk op actie en avontuur. De film is bij momenten echt goor maar shockeert minder dan dat hij, als een stripboek, amuseert.
En anderzijds: de film is een schoolvoorbeeld van hoe een zombiefilm een gevoel van hopeloosheid kan uitstralen. Dit is niet voor niets de zombie apocalypse. Géén videogame. De openingsscene zet de toon. In een tv-studio is het een en al chaos, geroep, getier en uitzichtloosheid. We leren Fran kennen; ze zit moe, gedeprimeerd tegen een muur aan. Iedereen wil ontsnappen. Weg uit de heksenketel. Briljant idee om nergens een soort verklaring voor de epidemie te geven maar puur te focussen op de gevolgen voor het menselijke gedrag. De 'creepyness' die deze opening uitademt, het gemak waarmee de hopeloosheid en uitzichtloosheid van de situatie wordt getoond verraadt de hand van een meester. We zijn nog geen tien minuten ver en de rillingen liepen alweer over mijn lijf. Weinigen scheppen sfeer als Romero.
Een eerste scheut actie krijgen we tijdens de bestorming van het flatgebouw waar een swat -team een bende criminelen moet zien uit te schakelen maar al snel ingesloten raken door de ondoden. De shots waar de meute een trap opsukkelen zijn van een ongeziene, haast poëtischee engheid. Een jonge politieman pleegt zelfmoord, een echtpaar consumeert wel erg letterlijk hun liefde,... Alweer die hopeloze uitzichtloosheid. Kers op de taart: de kelderscene. Een tergend trage pan over een reeks zombies aan de dis. Briljante oefening in suspense in een appartementgebouw ook; een zombie kruipt tergend traag naar een flik die zenuwachtig zijn pistool herlaadt. Shoot 'em in the head man roept zijn collega herhaaldelijk ... Simpel idee, véél te weinig echt goed uitgevoerd door jongere regisseurs die te veel focussen op f/X en effect en te weinig in het opbouwen van een scene. Hier zie je ook waarom zombies gewoon traag moeten zijn; die karateka's van sprintende ondoden zorgen dan wel voor flitsende actie maar leidden nooit tot enige opbouw van suspense. Voorts zorgen die trage 'shamblers' voor surreeëlle tableaus van pure horror die vandaag de dag zelden te zien zijn.
Voor de liefhebbers van 'ietszeggende' one-liners; 'We must stop the killing, or lose the war', weet een priester onze helden te vertellen.
En dan is er de trip naar de Mall. We maken kennis met Romero's sarcasme als onze helden over een groepje schietgrage rednecks vliegt die de apocalypse als één fantastische barbecue en dagje uit met de vrienden beschouwen. Lachen geblazen.
Wrang wordt het pas echt in de shopping mall. De film wordt een virulente aanklacht tegen onze obsessie met consumptiegoederen. Lachend en kirrend van plezier vegen de hoofdpersonages de mall schoon. Alles wat je hartje begeert binnen handbereik. De shots van de zombies die traag door het winkelcentrum slenteren zijn grappig en triestig tegelijk. Ambiguiteit zit de 'of the dead' films in de genen.
The coup de grace komt op het einde. De kijker beseft dat het niet de zombies zijn die een gevaar opleveren voor de resterende mensheid maar die mensheid en zijn onvermogen te communiceren zelf. De film eindigt in een orgie van geweld die slapstick (zombie pie fight) aan pure gruwel koppelt (traag verscheuren van de bikers) en qua thematiek (de onvermogen tot communicatie) perfect een cirkeltje vormt met de openingsscenes in de tv studio.
Afhankelijk van de versie die je bekijkt is er ook nog de fantastische muziek van Goblin. die is prominenter in de Europese cut door Argento. De Savini make up is ondanks het 'shoe string budget' zeer effectief (eerdervermelde openrijten van buikholte en zombiegevecht om ingewanden blijft maagdraaiend realistisch) en dan heb ik het nog niet over de geweldige montage gehad. Snel en flitsend om alles er duurder uit te laten zien dan het eigenlijk was en niet leidend tot onoverzichtelijkheid. Een schoolvoorbeeld voor hedendaagse, mindere goden.
Maatschappijkritiek, gruwel, suspense en fun,.. in een horrorfilm!!! Vergeet vooral niet je hersenen aan te zetten.
Dawn of the Dead: 9,5 op 10
Wikkesman
Legacy Member
Een griezelfilm waarin er amper te griezelen valt, 1 van de beste films ooit noemen, gaat er wel wat over, VIND ik persoonlijk, maar soitCalcifer zei:
Calcifer zei:
Moet gij zonodig gepikeerd reageren omdat ik een film afbreek die gij goed vindt?Dat is al de tweede keer, eerst was ik blind en vervolgens kijk ik met mijn hersenen uitgeschakeld.
Word eens volwassen, als je je mening niet kunt verkondigen zonder steken onder te tafel te geven:ironic:
Wel dan bent u op uw manier stekeblind voor de vele tekortkomingen in die film, ofwel is uw inlevingsvermorgen belachelijk hoog.
Die film hapert, komt nooit op dreef en vindt het evenwicht niet tussen serieuze film en KOLDER.De belachelijke "elevator music" door gans de film haalt de ernst en het tempo er ook uit.
Er straalt geen dreiging uit van die zombies(ofwel is uw inlevingsvermorgen enorm hoog), men lacht ze uit in hun gezicht en duwt ze zomaar om.
Maar als een hare-krishna zombie op miraculeuze wijze zich een weg baant naar het uithoekje van dat shopping center, en hun schuilplaats vindt, is de vrouw ineens weerloos. Voor mij was die scène het bewijs dat die film mankt op twee benen.
Er is dus ook gekozen voor spaghetti achtig bloed, waarom is mij een geheel raadsel.Het bloed ziet er helemaal niet echt uit, en ik snap totaal niet hoe dat zelfs in de jaren 70 kon bestempeld worden als "gore".
Edit: het staat op de wiki, waarom
"Comic book feel", dat wou hij dus
Zelfs dat is niet gelukt, als je je acteurs redelijk realistisch laat acteren.
Het is een shoot'm up festival en de spanningsopbouw is miniem.Constant slecht geschminkte blauwe strompelende mannetjes in beeld brengen, draagt bij mij niet bij tot de suspense.
Zoveel maatschappijkritiek zit er niet in die film, en telkens gebeurt dit letterlijk (het tv-debat & het zinnetje dat de zombies terugkeren naar de supermarkt omdat dit een gewoonte was in hun vorig leven). Ik heb ook naar Videodrome en They Live gekeken en dat is wel deftige satire.
Ik ga toegeven dat er 1 scène is die de moeite waard is, waar Roger verandert in een zombie..Zo hoort imo een zombie eruit te zien. En dit is de enigste scène waar er effectief enige griezel en suspense in verwerkt zat.
En verder duurt die film ook enorm lang,maar dat is logisch in mijn geval want ik vind hem niet goed.
Maar echt waar sorry eh, dat ik hem niet goedvind.
Calcifer
Legacy Member
Wikkesman zei:Moet gij zonodig gepikeerd reageren omdat ik een film afbreek die gij goed vindt?Dat is al de tweede keer, eerst was ik blind en vervolgens kijk ik met mijn hersenen uitgeschakeld.
Word eens volwassen, als je je mening niet kunt verkondigen zonder steken onder te tafel te geven:ironic:
Maar echt waar sorry eh, dat ik hem niet goedvind.
Je moet je toch niet excuseren omdat je een film niet goed vind? Ik heb gewoon mijn mening over die film gegeven. Ik ben heus niet de enige die dat een slimme film vind...
Ik verwijs gewoon naar het feit dat genrefilms vroeger met meer intelligentie werden gemaakt dan nu (case in point de vreselijke actie - remake van hack Snyder) en verwees helemaal niet naar jouw intellectuele vermogens.
Er zijn bovendien ergere dingen dan een universeel geliefde film niet goed te vinden. Zo kan je je, in al je smakeloosheid, lekker elitair wanen door eens deftig te kakken op die vermaledijde filmliefhebbers met een uitgesproken mening. Kakken op cinéfielen is een sport op dit forum. Het omgekeerd neerkijken op iemand die een klassieker afkraakt ook. Ik heb gewoon geprobeerd één van mijn lievelingsfilms te verdedigen. Gewoon, om wat tegengewicht te geven voor jouw 'blauwe mannetjes' bespreking.
The long and short of it; don't sweat it man. It's all in good cheer.
Silver Bullet
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
!nsomn!a zei:
Oké, die oscar was mss niet verdient.Maar de link tussen Crash en stront kan ik toch niet makkelijk leggen.
Jullie zijn toch lichtjes aan het overdrijven? (hoop ik toch?)
Kill Zone - S.P.L. (2005) - Yip Wai Shun 7/10
Zeer degelijke crime - martial arts film!
Mooie cinematografie (gefilmd in the city lights of Hong Kong
) door Wah-Chuen Lam, (een talent die al een paar zeer mooie films op zijn palmares staan : Made in Hong Kong, Cocktail, Kung fu Wing chun, Killzone SPL), geweldige vechtchoreografie, en een leuk dramatisch/poetisch ondertoontje.Aanrader voor de Donnie Yen fans.
Wing Chun (1994) - Woo-ping Yuen 6/10
Leuke film, opnieuw zeer mooie vechtscènes, maar de humor en de sound effects kwamen ietsje te 'goofy' en kinderachtig over.
Killer Joe (2011) - William Friedkin 6,5/10
De overgang van realistisch drama naar absude waanzin vond ik maar redelijk lame. Goede acteerprestaties van McConaughey, leuk begin, maar meer niet..
The Amazing Spider-Man (2012) - Marc Webb 7,5/10
echt positief verrast van deze film. Ik had uitmelkerij en een cheese remake verwacht, maar dit was het zeker niet. Beste van de 4 wat mij betreft. Ook blij dat ik eens niet op Toby Mcquire zijn gezicht moest kijken, ik haat die kerel.
500 Days of Summer (2009) -Marc Webb 7/10
Hatelijke characters maar toch een mooie break-up movie.
eens een non - typical love story - pluspunt
PBR Streetgang
Legacy Member
Ja for real. Never apologise, son.
Als je de film niet goed vond, vond je ze niet goed. Zo zijn er ook een heleboel filmklassiekers die ik niet goed vond en warempel ook horrorklassiekers die ik niet goed vond. Je daarvoor verontschuldigen is... kinda stupid. Het is ook niet alsof we hier ineens aan een anti-Wikkesman offensief begonnen na jouw review, he. Dat soort kinderachtige nonsens laten we wel over aan de TeOtWaWkIs et al., die schijnen te denken dat cinefielen niet kunnen omgaan met mensen die niet hebben genoten van hun favorieten en niet eens trachten te achterhalen waar ze eigenlijk commentaar op geven.
Mijn commentaar was niet gericht naar jouw mening, maar eerder naar hoe je jouw verwachtingen je kijkbeurt hebt laten beinvloeden en hoe je je kleine ergernissen de bovenhand laat nemen waardoor je 'the big picture' van de film gemist hebt. To err is human, want ik ben hier ook geregeld aan schuldig.
Ik kan nu niet spreken voor iedereen, en kan alleen maar mijn eigen mening erover geven. Ik heb persoonlijk nooit echt begrepen waar die notie vandaankomt dat horrorfilms griezelig/akelig/suspensvol/spannend/angstaanjagend zouden moeten zijn om als geslaagde horror films beschouwd te worden. Some people scare easy, some don't. Het veschilt sterk van kijker tot kijker, en het zou stom zijn dat de kwaliteit van horror film afhangt van hoe snel iemand bang wordt. Zo herken je het snelste de nietsbetekenende horror films uit de hoop: cheap scares and no class.
My point being: het lijkt me dat je zo veel hoorde over Dawn of the Dead als klassieker binnen het horror genre (wat op zijn beurt verwachtingen van griezel en gruwel met zich mee bracht) dat je je kijkervaring naar je ietwat misplaatse verwachting bent gaan afmeten en dat de frustratie die daaruit resulteerde in de weg stond van het appreciëren van de imo fantastische stijlelementen, de pacing en de thematiek van de film (alsook het plaaatsen ervan binnen het oeuvre van Romero, maar dat is dan weer een geheel andere zaak die niet kan gelden als kritiek op jouw reactie).
Anyway, vergeef me voor deze (hopelijk niet te irritante) analyse van jouw reactie tegenover de film. Nogmaals: als je hem slecht vind, dan is dat zo. Dat is jouw mening en that's cool. Maar mijn mening is dat jouw review van en kritiek op de film geen goede grond vormt voor een waardeoordeel zo sterk als degene die je maakte.
Als je de film niet goed vond, vond je ze niet goed. Zo zijn er ook een heleboel filmklassiekers die ik niet goed vond en warempel ook horrorklassiekers die ik niet goed vond. Je daarvoor verontschuldigen is... kinda stupid. Het is ook niet alsof we hier ineens aan een anti-Wikkesman offensief begonnen na jouw review, he. Dat soort kinderachtige nonsens laten we wel over aan de TeOtWaWkIs et al., die schijnen te denken dat cinefielen niet kunnen omgaan met mensen die niet hebben genoten van hun favorieten en niet eens trachten te achterhalen waar ze eigenlijk commentaar op geven.
Mijn commentaar was niet gericht naar jouw mening, maar eerder naar hoe je jouw verwachtingen je kijkbeurt hebt laten beinvloeden en hoe je je kleine ergernissen de bovenhand laat nemen waardoor je 'the big picture' van de film gemist hebt. To err is human, want ik ben hier ook geregeld aan schuldig.
Ik kan nu niet spreken voor iedereen, en kan alleen maar mijn eigen mening erover geven. Ik heb persoonlijk nooit echt begrepen waar die notie vandaankomt dat horrorfilms griezelig/akelig/suspensvol/spannend/angstaanjagend zouden moeten zijn om als geslaagde horror films beschouwd te worden. Some people scare easy, some don't. Het veschilt sterk van kijker tot kijker, en het zou stom zijn dat de kwaliteit van horror film afhangt van hoe snel iemand bang wordt. Zo herken je het snelste de nietsbetekenende horror films uit de hoop: cheap scares and no class.
My point being: het lijkt me dat je zo veel hoorde over Dawn of the Dead als klassieker binnen het horror genre (wat op zijn beurt verwachtingen van griezel en gruwel met zich mee bracht) dat je je kijkervaring naar je ietwat misplaatse verwachting bent gaan afmeten en dat de frustratie die daaruit resulteerde in de weg stond van het appreciëren van de imo fantastische stijlelementen, de pacing en de thematiek van de film (alsook het plaaatsen ervan binnen het oeuvre van Romero, maar dat is dan weer een geheel andere zaak die niet kan gelden als kritiek op jouw reactie).
Anyway, vergeef me voor deze (hopelijk niet te irritante) analyse van jouw reactie tegenover de film. Nogmaals: als je hem slecht vind, dan is dat zo. Dat is jouw mening en that's cool. Maar mijn mening is dat jouw review van en kritiek op de film geen goede grond vormt voor een waardeoordeel zo sterk als degene die je maakte.
Wikkesman
Legacy Member
Eigenlijk was mijn excuse sarcastisch bedoeld, maar ik voelde me wel wat in mijn gat gebeten
En het klopt dat mijn verwachtigingen voor Dawn Of The Dead nogal redelijk hoog lagen, ondanks dat hij met een klein budget gemaakt was en al relatief oud is.
En het klopt dat mijn verwachtigingen voor Dawn Of The Dead nogal redelijk hoog lagen, ondanks dat hij met een klein budget gemaakt was en al relatief oud is.
Persoonlijk vind ik eerder van wel.En als ze dat niet zijn, moeten ze ofwel bevreemdend zijn à la Repulsion of Eraserhead, ofwel de kaart trekken van de humor, Reanimator,Evil Dead.PBR Streetgang zei:
PBR Streetgang
Legacy Member
Ware het niet voor het woord "ondanks" in deze zin, zou ik je het vergeven!! Budget en ouderdom zijn in de verste verte niet respectievelijk recht en omgekeerd evenredig met kwaliteit van de film. Come on, man!!Wikkesman zei:
Waarom die vrijstellingen maken en toch vastklampen aan de onnodige idee dat er zo'n vereiste moet bestaan voor legitiem deel te mogen zijn van een bepaald genre? Jouw uitzonderingen voor humoristische en bevreemdende varianten bevestigt mijn punt toch al deels? Zelf ga ik nog verder en wens ik alle vormen van veronderstelling en verwachting te elimineren uit het collectieve brein van de filmkijker.Wikkesman zei:
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.