The Girl With The Dragon Tattoo - 8/10 (David Fincher, 2011)
Ik had al geregeld de commentaar gehoord dat deze film een soort Fincher highlits reel was. Deze kritiek is volledig terecht, volgens mij. En dit is alleen maar een goede zaak. Alle goede elementen uit een Fincher film kruipen hierin: de gele-groene look van zijn interieurs, een hippe en knallende generiek, moderne sign-o'-the-times technologie, lekker veel research en brutale moorden. Hij giet al wat hij weet in een film en slaagt erin om zijn kijker vanaf het begin te entertainen. Wat wel een beetje jammer is aan deze film, is dat hij nooit zo compleet of zo uniek aanvoelt. Maar de gebreken in The Girl With The Dragon Tattoo worden meer dan goed gemaakt door de (voor mij) échte girl with the dragon tattoo. Rooney Mara speelde fantastisch. De rest van de cast kon me niet al te veel schelen; telkens wou ik meer scenes zien met Mara.
Meek's Cutoff - 9/10 (Kelly Reichardt, 2010)
Meek's Cutoff is een prachtige western over een kleine groep mensen die naar het westen van Amerika willen trekken, en te kampen krijgen met al de problemen die de originele pioniers moeten hebben meegemaakt. De groep zit met constante vrees voor de roodhuiden, ze hebben weinig drank, weinig eten, etc... Wat ongelooflijk is aan deze film, was hoe deze problemen door de kijker volledig aangevoeld worden. Ze worden op een bijzonder realistische manier weergegeven. Deze authenticiteit, gepaard met de heerlijk dikke accenten van de personages en de prachtige authenticiteit van het western landschap maakte van Meek's Cutoff een geweldige ervaring. De film zelf is ook een karwei om te bekijken; de audio-mixing is opzettelijk zeer verwarrend (bekijk de film zeker met ondertitels!) en de film is bovendien in 1.33:1 geschoten. Een van de meest waarachtige westerns die ik al heb gezien. Hoewel ik doorgaans meer te vinden ben voor de mythische westerns uit de klassieke periode, heeft de indie-as-fuck Meek's Cutoff mij absoluut omvergeblazen.
The Round-Up - 7.5/10 (Miklos Jansco, 1966)
Miklos Jansco is een van die regisseurs die een stijl heeft die toebehoort aan hemzelf en aan niemand anders. En deze stijl is een wonder om waar te nemen. Lekker lange en straf gecoördineerde bewegende shots maken een schouwspel van een hoop gevangenen in een of andere Hongaarse burgeroorlog. Zoals verwacht van Jansco, geeft hij niet al te veel om zijn plot, maar vertrouwt hij op de gezichten van zijn acteurs en hun positionering in het kader om aan de kijker te vertellen wat er gaande is. Soms is dit duidelijk, soms niet, maar elk moment van de film is een plezier om naar te kijken. In The Round-Up was dit plezier zelden verhoogd tot een niveau van genie zoals in The Red And The White (in zekere zin was dat gewoon een betere versie van deze film, zo veel verschil is er ook niet op te merken), maar Jansco's long take aesthetic is meer dan genoeg om de film te dragen.
Red Psalm - 8.5/10 (Miklos Jansco, 1972)
Na drie zwart-wit films uit de sixties te hebben gezien, werd het hoog tijd om zijn kleurenopus eens te bekijken. En het is wederom duidelijk dat Jansco een genie is op het vlak van compositie. Weer gebruikt hij dezelfde techniek: met zijn lange takes de camera doorheen een groot ensemble van mensen te bewegen om zo een prachtig beeld te schetsen van de gebeurtenissen op een boerderij ergens in Hongarije. Een bende socialisten willen hun landeigenaar doen overtuigen van hun ideologie, en volgens mij ook wel het publiek. Toch stoorde dit niet. Gewoonlijk komen overte communistische of socialistische boodschappen niet al te goed bij mij over, maar ik heb me hier nooit echt geërgerd aan de politieke lyriek. De personages in de film zingen hun volksliederen en de jonge vrouwen van het land tonen hun vruchtbare aard op natuurlijke wijze door hier en daar naakt door het volk heen te paraderen. Een vaste verklaring voor alles die ik te zien kreeg heb ik niet meteen, maar Red Psalm was alleszins een wondermooie film, en tegelijk ook een ode aan de rijkdommen van het platteland.
Le Quattro Volte - 8/10 (Michelangelo Frammartino, 2010)
Dit is zo'n film waarmee ik niet meteen weet wat te doen. Het was alleszins iets heel speciaal en knap om te zien. De film was prachtig geschoten, een mooie weergave van het platteland in Italië, verteld in vier vlot aan elkaar gewoven episodes. De film behandelt de mens, het dier, de plant en het mineraal. De verhalen worden verteld enkel en alleen door stille natuurshots; er wordt nooit echt gesproken in de film. Het eerste deel was voor mij wel het minste, wat een goede zaak was, want de film bleef zo maar beter en beter worden. Maar nadat "de mens" zijn stuk kreeg, was het de natuur zelf die de focus van de film werd en de manier waarop de lokale bevolking er mee omgaat. Een aangename verrassing, deze film.
@FreakyJP: geef eens reviews van Hellraiser en De Man Die...?
Heb jij nog iets te zeggen over Red Psalm?
.