Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (19)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
PBR Streetgang
Legacy Member
Het plot is zo standaard Hitchcock als maar kan. Maar het dialoog en de beeldentaal zijn bijzonder expliciet en pervers als je ze vergelijkt met zijn vroegere werk. Elke Hitchcock fan zou dit echt meteen opmerken, me dunkt.
Het is 1972, terug in Engeland en de censuur is al veel milder geworden. Je kan je misschien al inbeelden hoe Hitchcock een film zou aanpakken in een wereld zonder al te veel taboes.
Ik was alleszins serieus verschoten van deze film en beschouw hem zeker tot mijn favoriete Hitchcock films. \m/
Het is 1972, terug in Engeland en de censuur is al veel milder geworden. Je kan je misschien al inbeelden hoe Hitchcock een film zou aanpakken in een wereld zonder al te veel taboes.
Ik was alleszins serieus verschoten van deze film en beschouw hem zeker tot mijn favoriete Hitchcock films. \m/
ikbenben
Legacy Member
Bill zei:Ok maar trok hij op iets?
In tegenstelling tot de score op imdb vond ik hem best wel goed. Hij bleef mij boeien van begin tot eind. Alles is goed in beeld gebracht en komt vrij realistisch over. Het plot is verrassend en had ik niet verwacht.
Voor mij is hij toch 7/10 waard.
Time
Legacy Member
Jayne Eyre en Circumstance.
Vooral die laatste is de moeite. Arabische cinema blijft me toch aangenaam verrassen. Veel mooie muziek ook. En Nikohl Boosheri is
.
Vooral die laatste is de moeite. Arabische cinema blijft me toch aangenaam verrassen. Veel mooie muziek ook. En Nikohl Boosheri is
.Conradus
Legacy Member
War Horse (een alternatieve review but bear with me)
War Horse brengt het verhaal van een paard en zijn jonge ruiter. Als beiden gescheiden worden, moet er iets gebeurd zijn. Misschien heeft de jongen het paard behekst, misschien is het paard zelf gewoon evil. Maar vanaf dan sterft elke ruiter die op het paard durft te zitten onder helse omstandigheden. Kan aan deze vloek nog een einde gemaakt worden?
Soit, War Horse dus, de nieuwe van Spielberg, hij had het evengoed als een horrorverhaal kunnen vertellen. Nu is het een voorspelbare film, die episch probeert te zijn door de muziek, en kleuren (waarin hij wel slaagt), maar dan zet je het lijden van een paard tegenover de miljoenen doden van WOI en faalt het verhaaltje imo. Wel leuk om een resem bekende acteurs in kleinere rollen tegen te komen en de eindscene zag er prachtig uit, hoewel over the top.
War Horse brengt het verhaal van een paard en zijn jonge ruiter. Als beiden gescheiden worden, moet er iets gebeurd zijn. Misschien heeft de jongen het paard behekst, misschien is het paard zelf gewoon evil. Maar vanaf dan sterft elke ruiter die op het paard durft te zitten onder helse omstandigheden. Kan aan deze vloek nog een einde gemaakt worden?
Soit, War Horse dus, de nieuwe van Spielberg, hij had het evengoed als een horrorverhaal kunnen vertellen. Nu is het een voorspelbare film, die episch probeert te zijn door de muziek, en kleuren (waarin hij wel slaagt), maar dan zet je het lijden van een paard tegenover de miljoenen doden van WOI en faalt het verhaaltje imo. Wel leuk om een resem bekende acteurs in kleinere rollen tegen te komen en de eindscene zag er prachtig uit, hoewel over the top.
Jonathan
Legacy Member
Alhoewel ik hier bijzonder weinig meer post kijk ik nog altijd redelijk wat films, een greep uit de films die ik recent gezien heb:
Ladri di biciclette (1948)
Een typische humanistische film van na de tweede wereldoorlog, doch één van de betere Italiaanse films die ik waarschijnlijk ooit zal zien ondanks zijn nogal deprimerende karakter.
Zelden had ik oprecht zoveel medelijden met een protagonist.
The Innocents (1961)
Natuurlijk bekeken op aanraden van hier op het forum en damn, wat een gezellig sfeertje zeg! Dit is zonder twijfel één van de allerbeste horrorfilms ooit.
De acteerprestaties van de kinderen zijn gewoon helemaal geweldig, en de regie van Jack Clayton maakt dat elke scene mysterieus en duister van karakter lijkt te worden.
En dan die soundtrack ... ik krijg rillingen van dat lied alleen al!
Echt geweldig!
Breakfast at Tiffany's (1961)
Een heel aangename speelfilm met een schitterende Audrey Hepburn, wiens uitstraling ik film na film meer bewonder.
Het hoeft gezegd dat dit geen absoluut meesterwerk is, maar de solide uitwerking, kwalijke humor en geweldige soundtrack maken dit toch een bijzonder prettige kijkervaring.
Seppuku (1962)
Tatsuya Nakadai evenaart in deze film mijn inziens de krachtige uitstraling van Toshiro Mifune zoals ik die graag zie.
Dat regisseur Kobayashi uitblinkt op cinematografisch vlak kwam niet echt als een verrassing na het zien van "The Human Condition" en "Samurai Rebellion", in deze film viel des te meer zijn erg correct gebruik van cameratechnieken op, alles is "volgens het boekske" zoals we hier zouden zeggen.
Deze komt bovenaan het lijstje met mijn favoriete Japanse films naast stukken als "High and Low", "Onibaba" en "Nobi"!
Ladri di biciclette (1948)
Een typische humanistische film van na de tweede wereldoorlog, doch één van de betere Italiaanse films die ik waarschijnlijk ooit zal zien ondanks zijn nogal deprimerende karakter.
Zelden had ik oprecht zoveel medelijden met een protagonist.
The Innocents (1961)
Natuurlijk bekeken op aanraden van hier op het forum en damn, wat een gezellig sfeertje zeg! Dit is zonder twijfel één van de allerbeste horrorfilms ooit.
De acteerprestaties van de kinderen zijn gewoon helemaal geweldig, en de regie van Jack Clayton maakt dat elke scene mysterieus en duister van karakter lijkt te worden.
En dan die soundtrack ... ik krijg rillingen van dat lied alleen al!
Echt geweldig!
Breakfast at Tiffany's (1961)
Een heel aangename speelfilm met een schitterende Audrey Hepburn, wiens uitstraling ik film na film meer bewonder.
Het hoeft gezegd dat dit geen absoluut meesterwerk is, maar de solide uitwerking, kwalijke humor en geweldige soundtrack maken dit toch een bijzonder prettige kijkervaring.
Seppuku (1962)
Tatsuya Nakadai evenaart in deze film mijn inziens de krachtige uitstraling van Toshiro Mifune zoals ik die graag zie.
Dat regisseur Kobayashi uitblinkt op cinematografisch vlak kwam niet echt als een verrassing na het zien van "The Human Condition" en "Samurai Rebellion", in deze film viel des te meer zijn erg correct gebruik van cameratechnieken op, alles is "volgens het boekske" zoals we hier zouden zeggen.
Deze komt bovenaan het lijstje met mijn favoriete Japanse films naast stukken als "High and Low", "Onibaba" en "Nobi"!
insomnia
Legacy Member
Tystnaden (Igmar Bergman, 1963)
Traag, mooi, beheerst, goed. Echter wel een van de mindere Bergmans die ik tot nu gezien heb.
L'Enfant (Jean Pierre & Luc Dardenne, 2005)
Erg naturalistisch en bijna documentaire-achtig aanvoelend, sterke film.
Fear X (Nicolas Winding Refn, 2003)
Deze gaat al meer richting Valhalla Rising dan zijn Pusher films, Turturro speelt sterk, deze valt zowat in het midden van z'n filmografie voor mij.
Belle de Jour (Luis Buñuel, 1967)
Sterk.
Ferris Bueller's Day Off (John Hughes, 1986)
Leuk, Ferris zelf balanceert wel tussen 'righteous dude' en irritant ventje.
All About Lily Chou-Chou (Shunji Iwai, 2001)
Het duurde even voor ik mee was met de film wegens een nogal rare stijl en wat verkeerde verwachtingen maar uiteindelijk had het nog wel iets. Een beetje teleurgesteld overall.
Colossal Youth (Pedro Costa, 2006)
Indrukwekkende cinematografie met een toch wel behoorlijk unieke manier van belichten. Erg traag en met momenten ook frustrerend, scenes met Vanda come to mind, maar ook erg de moeite voor zowat alles anders.
Fitzcarraldo (Werner Herzog, 1982)
Herzog you crazy bastard. Het was misschien geen Aguirre maar toch nog steeds behoorlijk awesome.
A Moment to Remember (John H. Lee, 2004)
Sloeg wat tegen, een hoop domme foutjes zorgden ervoor dat ik niet wou/kon investeren in het toch wel behoorlijk melodramatische verloop van de film.
Fantastic Voyage (Richard Fleischer, 1966)
Coole special effects, cult scifi, I like.
Uzak (Nuri Bilge Ceylan, 2002)
Vervreemding, traagheid, eenzaamheid, prachtige beelden.
Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios (Pedro Almodovar, 1988)
Hilarisch, spannend, tragisch, typisch Almodovar, misschien een goeie om mee te beginnen eigenlijk.
Harold and Maude (Hal Ashby, 1971)
Hilarisch, weird, tragisch, morbide but in a good way. Vond deze zelfs beter dan Being There.
Three Times (Hou Hsiao Hsien, 2005)
Meesterwerk.
The Blues Brothers (John Landis, 1980)
Plezant.
The Big Red One (Samuel Fuller, 1980)
Wist precies niet goed wat het wou zijn, serieus oorlogsdrama of gewoon een paar dudes on a mission doorheen WO II. Daardoor voelen scenes vaak wat verkeerd ingeschat aan. Jammer.
Traag, mooi, beheerst, goed. Echter wel een van de mindere Bergmans die ik tot nu gezien heb.
L'Enfant (Jean Pierre & Luc Dardenne, 2005)
Erg naturalistisch en bijna documentaire-achtig aanvoelend, sterke film.
Fear X (Nicolas Winding Refn, 2003)
Deze gaat al meer richting Valhalla Rising dan zijn Pusher films, Turturro speelt sterk, deze valt zowat in het midden van z'n filmografie voor mij.
Belle de Jour (Luis Buñuel, 1967)
Sterk.
Ferris Bueller's Day Off (John Hughes, 1986)
Leuk, Ferris zelf balanceert wel tussen 'righteous dude' en irritant ventje.
All About Lily Chou-Chou (Shunji Iwai, 2001)
Het duurde even voor ik mee was met de film wegens een nogal rare stijl en wat verkeerde verwachtingen maar uiteindelijk had het nog wel iets. Een beetje teleurgesteld overall.
Colossal Youth (Pedro Costa, 2006)
Indrukwekkende cinematografie met een toch wel behoorlijk unieke manier van belichten. Erg traag en met momenten ook frustrerend, scenes met Vanda come to mind, maar ook erg de moeite voor zowat alles anders.
Fitzcarraldo (Werner Herzog, 1982)
Herzog you crazy bastard. Het was misschien geen Aguirre maar toch nog steeds behoorlijk awesome.
A Moment to Remember (John H. Lee, 2004)
Sloeg wat tegen, een hoop domme foutjes zorgden ervoor dat ik niet wou/kon investeren in het toch wel behoorlijk melodramatische verloop van de film.
Fantastic Voyage (Richard Fleischer, 1966)
Coole special effects, cult scifi, I like.
Uzak (Nuri Bilge Ceylan, 2002)
Vervreemding, traagheid, eenzaamheid, prachtige beelden.
Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios (Pedro Almodovar, 1988)
Hilarisch, spannend, tragisch, typisch Almodovar, misschien een goeie om mee te beginnen eigenlijk.
Harold and Maude (Hal Ashby, 1971)
Hilarisch, weird, tragisch, morbide but in a good way. Vond deze zelfs beter dan Being There.
Three Times (Hou Hsiao Hsien, 2005)
Meesterwerk.
The Blues Brothers (John Landis, 1980)
Plezant.
The Big Red One (Samuel Fuller, 1980)
Wist precies niet goed wat het wou zijn, serieus oorlogsdrama of gewoon een paar dudes on a mission doorheen WO II. Daardoor voelen scenes vaak wat verkeerd ingeschat aan. Jammer.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.