Interstellar kan dan niet in dezelfde adem als 2001 genoemd worden, dat staat niet in de weg dat het een bijzonder leuke prent geworden is. Dankzij Hoyte van Hoytema is het een lust voor het oog. De eerste 2 uren zijn een waar genot. The blight, the dustbowl, de veranderde geopolitieke achtergrond, de 60s space race hoax, de wereld in verval - terend op vergane glorie, ... Doorheen heel de film maar zeker op aarde weet Nolan een hele hoop interessante snaren te raken. Graag had ik echter meer zaken gezien zoals bijvoorbeeld die tafel die gedekt werd met omgekeerde borden want alhoewel hij een hele hoop snaren weet te raken slaagt Nolan er imo niet in om er een meesterlijke melodie uit te krijgen. Het voelt achteraf aan alsof het nogal glitchy lukraak samen gesmeten is. Omdat met al die zaken zo weinig gedaan wordt zou ik ze eerder omschrijven als ingrediënten van een laagje vernis, eerder filler dan een belangrijke uitgewerkte backdrop. Akkoord het is een space film dus misschien is dat allemaal niet zo belangrijk maar uiteindelijk zitten we denk ik toch langer dan een uur op aarde dus om dan de ene voorzet na de andere op het publiek af te vuren zonder ooit een schot op doel te lossen... Dit soort ambiguïteit had ik liever rond het einde zien opgetrokken worden. Al bij al goeie visie, executie imo iets minder.
Het menselijke verhaal, het zogezegde hart van de film, draait rond Cooper's band met zijn kleine meid. Gelukkig leverde niet alleen Chastain puik werk af, ook de mini Murph deed het bijzonder goed. Haar tranen om haar pa's vertrek kwamen heel geloofwaardig over. Ze wist zelfs die zever over haar spook deftig over te brengen. Als gravity anomaly had ik daar niets op tegen, het is maar tegen de laatste act dat dat spook mij serieus begon tegen te steken.
Cooper ontcijfert het binaire door de gravity anomaly uitgestuurde signaal en botst zo op wat er nog overschiet van NASA. Hier levert Michael Cain het eerste cringe moment wanneer hij meedeelt dat ze voor plan A zwaartekracht moeten oplossen. Ze hebben een gigantisch schip in orbit gekregen en hebben Cooper nodig als piloot. De shots rond Saturnus zijn enkele van de mooiste in de film maar passeren zeer snel waardoor ze wat aan gravitas inboeten. Wanneer ze uiteindelijk de mond van het wormgat betreden raakte mijn onderkaak voor het eerst de vloer en dat is de verdienste van Kip Thorne. Wat een trip! Ook de aankomst in het door Gargantua gedomineerde stelsel liet mijn hart sneller slaan.
Voor een film waarin elk personage wel eens benadrukt hoe belangrijk exploratie wel niet is viel er eigenlijk bijzonder weinig te exploreren. Dat er zich aan de andere kant van het wormgat een ijs en water planeet bevond kreeg je al te horen nog voor ze vertrokken (early probes en lazarus missions). Dat het dan ook echt een token ice en water planet waren vond ik persoonlijk nogal jammer. Op de tsunami en nogal ridicule ijswolken na viel daar werkelijk niets te beleven. Mars en zelfs onze maan bieden interessantere vistas dan de karakterloze brokken ruimterots die we hier te zien kregen. Nee persoonlijk vond ik de build van hun planeten getuigen van een gebrek aan verbeelding. Genoeg natuurlijke formaties en fenomenen om een planeet op te fleuren zonder dat je er aliens op moet loslaten. Je had ook helemaal nooit het gevoel dat onze astronauten onder de indruk waren. This flick needs more Spielberg wide eyes open mouth stares.
Als ik dan terug denk aan bijvoorbeeld Avatar of Prometheus, minder goeie films die er wel stukken beter in slaagden om dat ontdekkingsreiziger gevoel op te wekken dan vind ik dit toch een iet of wat gemiste kans.
Heel dat stuk met Mann hadden ze van mij gerust mogen knippen. Ik kreeg daar al bijna een backflash naar het moment waarop Sunshine in zijn eigen stront verdronk. Zo erg was het niet maar buiten het versterken van eerdere dialoog ("we'll take evil with us.") en als setup voor een paar ontploffingen vond ik dat niet direct veel toevoegen. Zelfs als je Mann als metafoor voor Man doortrekt kan je er niet veel interessants uithalen. Die bots daarentegen waren ronduit fantastisch. Ik denk dat de meesten de eerste keer dat ze TARS zagen wel zoiets hadden van, wtf? Toch vermoed ik dat dit één van de bekendste sci-fi bots aller tijden zal worden. Keer op keer weet hij te verrassen, zowel fysiek als verbaal. Wat die allemaal uitkraamt... Good stuff!
Na dat ene moment waarbij zowat de hele zaal een halve meter de lucht in schoot trekken we richting Gargantua voor de finale. Het was natuurlijk te peinzen dat we daar zouden eindigen maar ik denk niet dat ook maar iemand had zien komen wat zich daar exact zou afspelen. Het is vooral hier dat de film mij een beetje te éénduidig wordt. Alles wordt zo letterlijk weergegeven, niets dubbelzinnig, geen speelruimte. What you see is what you get en what we get is Cooper die aan draadjes trekt in een 4d representatie van zijn dochter's boekenkast om de handen van zijn uurwerk zodanig te doen bewegen dat ze quantum vergelijkingen in morse code seinen... Dat ze daar dan nog eens liefde als fysische ipv chemische kracht tegenaan smijten... Nee dat vond ik allemaal maar niets. Met elk woordje uitleg dat volgde groeven ze hun put dieper en dieper. Als je de wetenschap achter je laat moet je voluit kiezen voor ambiguïteit en niet gewoon random zinnen uit Deepak Chopra's laatste boek als waarheid beginnen opvoeren.
Dat hij daarna dan nog eens geteleport wordt naar ons zonnestelsel vond ik persoonlijk ook niet passen omdat het laat zien dat posthumans zowat alles kunnen. Als ze zowel tijd als materie naar hun wil kunnen buigen, waarom gaan ze dan door al die moeite om hun voorouders op zo'n bizarre manier te redden? Nu ja, je zit natuurlijk met een closed timelike curve en dus met een kip of ei probleem in dat zowel verleden als toekomst vast staan en dat het nu eenmaal zo is omdat het altijd zo geweest is maar toch... Ik vind het persoonlijk niet helemaal bevredigend. Waarom niet rechtstreeks werkende anti grav ark in earth orbit teleporteren of waarom geen wormgat openen naar een mensvriendelijker systeem en dichter bij de aarde?
Ik weet het, deze review komt nu heel negatief over maar vergeet niet dat ik hem toch nog steeds een 8 geef! Naar mijn mening is er nog steeds meer dan genoeg lekkers over dat er voor zorgt dat deze het waard is om in de cinema te gaan bekijken. Een handvol sterke scenes die versterkt worden door immense visuals en één van Zimmer's beste scores maken veel goed. Zonder twijfel is Interstellar ook de mooiste wetenschappelijk accurate film ooit gemaakt als het op artificiele zwaartekracht, warped space time (Gargantua
) en tijddilatatie aankomt. De grote conversie factor op waterworld die ervoor zorgde dat Cooper na zijn terugkeer aan boord een harde confrontatie met de realiteit aan moest was een geweldig schot in de roos.
Visuals +++
Relativity +++
McConaughey, TARS & Chastain +++
Score +++
Space & Endurance mechanics ++
Spook & horloge --
Tesseract & teleport --
Quantum love woo --
Damon -
Exploration -
Pacing -
)
De British Film Institute's Imax is de dichtstbijzijnde die Imax 70mm projecteert en dat op een scherm van bijna 30 meter breed en 20 meter hoog. In de voor en namiddag plan ik een bezoek te brengen aan het Natural History museum om dan in de vooravond een vertoning van Interstellar mee te pikken. Iemand zin om mee te gaan? We zouden er misschien een 9lives meeting van kunnen maken? 
In SyFy heb ik wel een stuk minder vertrouwen dan HBO maar het boek heeft in ieder geval heel wat potentieel.