Gavin
Legacy Member
Goudhaantje JJ Abrams kwam een dik half jaar geleden aandraven met een nieuw project over een monster en een groepje vrienden in New York City. Meer was er eigenlijk niet geweten. Toch sprongen cinemagangers en masse op de teasers en videoclipjes die met regelmaat het internet inpalmden. Tot aan de dag van de release (ongeveer toch) hield het gigantische monster de latentie vol, wat de hype alleen maar ten goede kwam. Ondertussen heeft het lieverdje poot aan land gezet en moet de opgeblazen hypebubbel de naalden der critici weerstaan.
NYC, een zwoele avond in mei. In een appartement Downtown bereiden enkele vrienden een afscheidsfeestje voor Rob voor. Rob vertrekt naar Japan en via een camera leggen ze de afscheidsspeeches van die vrienden vast. Rob krijgt op het feestje ruzie met zijn onofficiële grote liefde Elizabeth, er vallen harde woorden en de laatste vertrekt prompt. Robs makkers en broer proberen hem goede raad te geven als plotsklaps het noodlot toeslaat. Het lijkt eerst op een aardbeving, maar al snel wordt duidelijk dat een groot gedrocht (ik doop het even Wendy Bosmans) de oorzaak is. Wendy vermassacreert The Big Apple en tovert de wolkenkrabber waar Beth zich onderwijl in bevindt, om tot een dominosteentje. De vriendenkliek is intussen op weg naar de dichtstbijzijnde brug wanneer Rob een telefoontje van de gewonde Beth krijgt. Rob keert terug om hulp te bieden aan zijn schattebout, terug naar het hart van de chaos in extenso.
Rob wordt tijdens die reddingsoperatie vergezeld door drie personen. Hud (ja gamers, die HUD) blijft doorheen het hele avontuur filmen met zijn handcam. Hierdoor maken we de roetsjbaan mee alsof we in het eerste wagentje zitten. Meteen ook het paradepaardje van dit project; een monsterfilm die wordt opgebouwd door fragmenten van een draagbaar toestel. Ook al is de rampage van Wendy niet bepaald realistisch, het wordt echt geloofwaardig door de manier waarop het gebracht wordt. De manier van filmen biedt in feite een win-winsituatie: De intensiteit als het monster in beeld komt, is enorm. De totale screentime van het wangestalte is eigenlijk niet zo groot, de ‘less is more’-formule wordt hier opnieuw goed gebruikt. Maar zelfs als Wendy in beeld is, blijft het mysterie rond het beest hangen omwille van de slordige manier van filmen. Dit wekt een enorme suggestiviteit op die op zich nog eens versterkt wordt door de interactie met de omgeving en technische overrompelingen.
Het werk van de acteurs is zeer goed afgestemd op de onstuimigheid van de film (men kan eigenlijk zo hard over de top gaan als men wil). De onbekende namen roepen, tieren, knokken, … op het ritme van de shakycam. De plausibiliteit krijgt nog een extra dimensie door de kleine zijverhaaltjes die zich ontplooien. Rob en Beths geschiedenis flitst soms in stukjes voorbij, de relatie tussen Hud en een meereizend meisje levert leuke momenten op , …Dit alles voelt ongedwongen en los aan en draagt integraal bij tot de geconcentreerde mengeling van actie en emotie (en wat humoristische commentaren).
Waar ik enorm van kon genieten, was de aanloop naar de onthulling van het beest. De mystiek en verscholen alomtegenwoordigheid blijven belangrijke factoren die langzaam worden prijsgegeven door nieuwsreportages of technische snufjes (nightvision kwam bijvoorbeeld plots wel heel goed van pas. En zo zijn er nog wel een koppel gelukkige toevalligheden). Maar ook een full frontal Wendyconfrontatie laat de adrenaline gulpen en gutsen. Zelfs al bevinden we ons hoog en droog met Wendy ingesloten een uitzinnig bombardement (goede keuze om dat zo te laten zien trouwens, genieten!), de spanning blijft (zelfs bij de credits) aanwezig.
Dat is ook grotendeels toe te schrijven aan de visuele en geluidseffecten die alle registers opentrekken. De CGI ziet er geloofwaardig uit. De wereld die je ziet, is onze wereld, alleen met een monster erin. Het instorten van het Empire State Building doet je meteen terugdenken aan de afgrijselijke beelden van 9/11. Maar ook het geluid is superieur. Het moment waar de militaire macht ontplooid wordt in een steegje door middel van series raketten- en mitraillettengeknetter, blaast je omver. Tanks passeren met een oorverdovend geluid terwijl Hud als een voyeur naar ontploffingen ligt te lonken. Dat wegblazen is de gehele runtime eigenlijk het geval, surroundgeluid kan niet beter tot zijn recht komen.
Meteen ook het nadeel van de film. Het is een pure (éénmalige?) bioscoopervaring. Een TV met stereogeluid zal je met de beste wil van de wereld nooit zo hard kunnen meeslepen in de wanorde. De schuddende camera moet, net zoals het geluid, zijn impact vooral van de grootte hebben. Die warrige beelden bevielen me trouwens heel goed. Ik ben geen fan van dit soort hyperactieve opnames, maar het werkt hier wel … ook al is het er soms over. De eerste tien minuten zijn trouwens oersaai, gebruik deze dan ook om de camera gewoon te worden.
Cloverfield lost de verwachtingen voor mij nagenoeg volledig in. Het concept is origineel en wordt met passie gebracht. Een ongelooflijk intense cinemabeleving die je vanaf Wendy’s eerste machtsvertoon bij de keel grijpt en niet meer loslaat. De kleine onvolmaaktheden zie je met gemak door de vingers. Ga hem kijken en geniet met volle teugen van dit onversneden entertainment!
NYC, een zwoele avond in mei. In een appartement Downtown bereiden enkele vrienden een afscheidsfeestje voor Rob voor. Rob vertrekt naar Japan en via een camera leggen ze de afscheidsspeeches van die vrienden vast. Rob krijgt op het feestje ruzie met zijn onofficiële grote liefde Elizabeth, er vallen harde woorden en de laatste vertrekt prompt. Robs makkers en broer proberen hem goede raad te geven als plotsklaps het noodlot toeslaat. Het lijkt eerst op een aardbeving, maar al snel wordt duidelijk dat een groot gedrocht (ik doop het even Wendy Bosmans) de oorzaak is. Wendy vermassacreert The Big Apple en tovert de wolkenkrabber waar Beth zich onderwijl in bevindt, om tot een dominosteentje. De vriendenkliek is intussen op weg naar de dichtstbijzijnde brug wanneer Rob een telefoontje van de gewonde Beth krijgt. Rob keert terug om hulp te bieden aan zijn schattebout, terug naar het hart van de chaos in extenso.
Rob wordt tijdens die reddingsoperatie vergezeld door drie personen. Hud (ja gamers, die HUD) blijft doorheen het hele avontuur filmen met zijn handcam. Hierdoor maken we de roetsjbaan mee alsof we in het eerste wagentje zitten. Meteen ook het paradepaardje van dit project; een monsterfilm die wordt opgebouwd door fragmenten van een draagbaar toestel. Ook al is de rampage van Wendy niet bepaald realistisch, het wordt echt geloofwaardig door de manier waarop het gebracht wordt. De manier van filmen biedt in feite een win-winsituatie: De intensiteit als het monster in beeld komt, is enorm. De totale screentime van het wangestalte is eigenlijk niet zo groot, de ‘less is more’-formule wordt hier opnieuw goed gebruikt. Maar zelfs als Wendy in beeld is, blijft het mysterie rond het beest hangen omwille van de slordige manier van filmen. Dit wekt een enorme suggestiviteit op die op zich nog eens versterkt wordt door de interactie met de omgeving en technische overrompelingen.
Het werk van de acteurs is zeer goed afgestemd op de onstuimigheid van de film (men kan eigenlijk zo hard over de top gaan als men wil). De onbekende namen roepen, tieren, knokken, … op het ritme van de shakycam. De plausibiliteit krijgt nog een extra dimensie door de kleine zijverhaaltjes die zich ontplooien. Rob en Beths geschiedenis flitst soms in stukjes voorbij, de relatie tussen Hud en een meereizend meisje levert leuke momenten op , …Dit alles voelt ongedwongen en los aan en draagt integraal bij tot de geconcentreerde mengeling van actie en emotie (en wat humoristische commentaren).
Waar ik enorm van kon genieten, was de aanloop naar de onthulling van het beest. De mystiek en verscholen alomtegenwoordigheid blijven belangrijke factoren die langzaam worden prijsgegeven door nieuwsreportages of technische snufjes (nightvision kwam bijvoorbeeld plots wel heel goed van pas. En zo zijn er nog wel een koppel gelukkige toevalligheden). Maar ook een full frontal Wendyconfrontatie laat de adrenaline gulpen en gutsen. Zelfs al bevinden we ons hoog en droog met Wendy ingesloten een uitzinnig bombardement (goede keuze om dat zo te laten zien trouwens, genieten!), de spanning blijft (zelfs bij de credits) aanwezig.
Dat is ook grotendeels toe te schrijven aan de visuele en geluidseffecten die alle registers opentrekken. De CGI ziet er geloofwaardig uit. De wereld die je ziet, is onze wereld, alleen met een monster erin. Het instorten van het Empire State Building doet je meteen terugdenken aan de afgrijselijke beelden van 9/11. Maar ook het geluid is superieur. Het moment waar de militaire macht ontplooid wordt in een steegje door middel van series raketten- en mitraillettengeknetter, blaast je omver. Tanks passeren met een oorverdovend geluid terwijl Hud als een voyeur naar ontploffingen ligt te lonken. Dat wegblazen is de gehele runtime eigenlijk het geval, surroundgeluid kan niet beter tot zijn recht komen.
Meteen ook het nadeel van de film. Het is een pure (éénmalige?) bioscoopervaring. Een TV met stereogeluid zal je met de beste wil van de wereld nooit zo hard kunnen meeslepen in de wanorde. De schuddende camera moet, net zoals het geluid, zijn impact vooral van de grootte hebben. Die warrige beelden bevielen me trouwens heel goed. Ik ben geen fan van dit soort hyperactieve opnames, maar het werkt hier wel … ook al is het er soms over. De eerste tien minuten zijn trouwens oersaai, gebruik deze dan ook om de camera gewoon te worden.
Cloverfield lost de verwachtingen voor mij nagenoeg volledig in. Het concept is origineel en wordt met passie gebracht. Een ongelooflijk intense cinemabeleving die je vanaf Wendy’s eerste machtsvertoon bij de keel grijpt en niet meer loslaat. De kleine onvolmaaktheden zie je met gemak door de vingers. Ga hem kijken en geniet met volle teugen van dit onversneden entertainment!
Alle cinemas zijn selecteerbaar, ma Hasselt weer ni 
Realisme lag zooo hoog eh,