M°°nblade zei:
Als je de lotto twee keer naar elkaar wint is enkel je resultaat anders. De kans om tweemaal na elkaar de lotto te winnen is exact even groot als iemand die nog nooit gewonnen heeft. Je kan dat moeilijk op kansarmoede stoten dat je de lotto niet wint. Je komt nu af met ongenoemde latten voor 'goede' zorg, onderwijs, etc ... maar alsnog heeft iedereen in onze samenleving recht op die dingen, arm of rijk. Het enige ziekenhuis zal idd beter zijn dan het andere, maar de kwaliteit van je diagnose is opnieuw niet afhankelijk van je kapitaal.
Verslavingen heb je weldegelijk compleet in de hand. Anders bestonden er geen afkickinstellingen. Als je aanleg hebt voor verslavingen zal je idd meer wilskracht moeten opbrengen om dat te overwinnen maar geen enkele verslaving is onoverwinbaar. Als het niet lukt ligt dat bij gebrek aan wilskracht bij die persoon om die verslaving te overwinnen en bij niemand anders. Advies, etc ... kunnen extra helpen, maar zijn niet meer dan supportief. Ook met slecht advies kan je alsnog van een verslaving afgeraken. Je stelt je hier opnieuw zeer defaitistisch op door met excuses af te komen waarom iets onmogelijk kan lukken, maar je hebt altijd een zekere kans om te slagen, hoe klein ook.
Dat is het hem net, dezelfde kans om de lotto (meerdere) keren te winnen betekent nog niet dat de resultaten ook evenredig verdeeld zijn. Het resultaat is immers het gevolg van kans én opportuniteit (geluk).
We kunnen hier verder een welles-nietes-discussie blijven houden, maar je hebt geen realistische kijk op de zaken. Het is niet zo zwart-wit dat iedereen verslavingen compleet in de hand heeft, wilskracht steeds volstaat en er altijd een kans is, hoe klein ook. Dat erkennen is niet defaitistisch, dat is de dingen zien zoals ze zijn. Wit, zwart en een heleboel tinten grijs daartussenin.
M°°nblade zei:
Maar niet openstaan voor iets, dat is eigen lompigheid van het individu en ligt niet aan zijn omgeving. Als je 6 jaar op rij een slecht schoolrapport voor Nederlands hebt wordt je er ieder oudercontact opnieuw op gewezen dat je meer op je Nederlands moet oefenen. Je kan niet pretenderen dat niemand je dat ooit verteld heeft. Je hebt er dan zelf als persoon voor gekozen om ignorant te blijven.
Als iemand enggeestig is opgevoed, ligt de schuld daarvan niet bij die persoon zelf. Genoeg voorbeelden van mensen die "gehersenspoeld" zijn/waren en als daar verandering in komt, dan is het doorgaans niet spontaan maar door "peers". Zijn die er niet (genoeg), dan zal die persoon nu eenmaal eerder bij de gedachtengang blijven het courantst is.
M°°nblade zei:
Als je kijkt naar het aantal daklozen of zeer langdurig werklozen op de totale bevolking kloppen die cijfers. En leerplicht betekent automatisch quasi 100% 'kans' op onderwijs. Je kan dat onmogelijk vergelijken met ontwikkelingslanden waar effectief geen onderwijs voor kinderen bestaat. Dat is kansarmoede.
Geef even aan vanwaar ze dan komen, ik zal er eens naar kijken. En kansen geven betekent, nogmaals, niet dat die kansen ook sowieso bereikbaar zijn. Kinderen die de taal niet (hoeven te) leren, die (mogen) spijbelen, enz. maken dat kansen kunnen worden mislopen. Vergelijken met zogenaamde ontwikkelingslanden leert dat er gradaties zijn van kansarmoede. Het is niet dat het elders erger is, dat het daarom plots niet zou bestaan (onder die noemer).
Straddle zei:
Als je op deze manier smoesjes blijft bedenken kan je de schuld altijd wel iemand anders zijn schoenen schuiven. Hier in België heb je een enorm uitgebreid sociaal vangnet (veel te groot imo) waarbij je gemakkelijk aan een uitkering kan komen en waarbij de meeste grote kosten gewoon door de overheid betaald worden (onderwijs, gezondheidszorg, openbaar vervoer, ...). Als je er dan nog in slaagt om hier als arme in te eindigen heb je het echt wel zelf gezocht.
Geen smoesjes, verklaringen. Bovendien heeft zeker niet iedereen het zelf gezocht. De overheid kan immers wel trachten het doen en laten van haar burgers in goede banen te leiden, maar zelfs al zou ze volledig binnendringen in ieders (gezins)leven zou dat nog niet altijd lukken. Familie, waar je (ook als overheid) maar beperkt vat op hebt is immers maar al te vaak de hoeksteen van gezondheid en ontwikkeling.
Straddle zei:
Een paar jaar geleden was ik nog aan het rondwandelen in Jaipur (Indiase miljoenenstad) en daar zag ik plots een tiental kinderen die eten uit een vuilnishoop aan het zoeken waren. Je zou jezelf eens bezig moeten zien als je hen probeert uit te leggen dat er kansarmoede is in België.
Tegen een buitenlander zonder arm uitleggen dat er bij ons vooral mensen zijn die "slechts" een paar vingers missen, betekent niet dat je de situatie in ons land moet miskennen.
Straddle zei:
Ik zie ze ook elke ochtend in het centraal station van Brussel, één voor één zatlappen die door hun eigen wangedrag daar beland zijn. Dat zijn geen kansarmen, maar net mensen die hopen kansen hebben gehad en ze systematisch hebben verknoeid.
Alsof je ze en hun achtergrond volledig kent. Dit is gewoon kortzichtigheid ten top.
Bimmer zei:
Ik vind alle zaken dat je aanhaalt, de schuld van keuzes van een ander. Het is zo dat als je uit een familie komt die u niet goed begeleid, u hierdoor u capaciteiten achteruit wordt gestoken. Maar ik vind wel dat de maatschappij hier veel kansen voor aanbiedt. Voor hem zal het dan ook moeilijker zijn, maar de maatschappij bied dan ook meer kansen aan. Maw heeft dan niets te maken met geen kansen krijgen, maar geen kansen aan te nemen of zoeken naar oplossingen. Maar bij zo een mensen zal je per wet moeten gaan verplichten om dat wel te gaan doen. Maar dan ben je met vrijheid van mensen bezig.
Des te meer de overheid zich inmengt, des te meer verzet ze (aanvankelijk) zal krijgen en inderdaad, hoe ver mag/kan ze gaan.
Punt is dat kansen niet enkel van de overheid komen, die komen ook van burgers zelf. Je moet om de kansen van die eerste aan te kunnen nemen vaak de kans krijgen van die laatste.
Bimmer zei:
Dit vind ik nu een mooi voorbeeld.
Gebeurt heel vaak dat mensen dat als vernederend zien, dat is ook de grootste redenen, waarom mensen geen sociale woning aanvragen. Maar de reden hier is dan niet dat ze geen kansen hebben gekregen, maar omdat hun ego in de pad staat. Voor mij maakt dat dan ook niets uit, als ze dit niet willen doen, maar komt dan ook niet af met, ik kan geen woning betalen.
Probleem is dat zulk irrationeel gedrag doorgaans gevormd is door hun sociale omgeving die hen zodus de door de overheid geboden kansen ontneemt.
Onlangs in het Gentse nog een gesprek gehoord van moeder en zoon over sociale woningen, de moeder vond dat niet meer dan normaal zulke kansen te grijpen en die zoon ging daar vlotjes in mee.
Bimmer zei:
Je hebt zaken waarbij het moeilijker is ziekte en dergelijke, maar hiervoor bied de maatschappij ook tot het mogelijke dat ze evenveel kansen krijgen. Ik vind wel dat er kansarmoede bestaat, alleen vind ik het een verkeerde naam, omdat ik het meer keuzearmoede vind. Doordat er wel kansen bestaan, maar sommige mensen die kansen niet willen pakken of moeite doen om de kansen op te zoeken. Bij kinderen noem ik het meer opvoedingsarmoede, door hun opvoeding in de armoede geraken en dat vind ik het ergste, bij mijn vrijwilligers werk probeerde ik ze dan wel naar de juiste kanalen te sturen, zoals CLB en jongerenonthaal, zodat ze beseffen dat ze kansen krijgen.
Noem het inderdaad gerust keuze- of opvoedingsarmoede. Om keuzes (als aanvaardbaar) te zien is er immers vaak de afhankelijkheid van "peers".
Straddle zei:
²
Het is altijd gemakkelijker om iemand anders de schuld te geven en de verantwoordelijkheid weg te schuiven.
Doorgaans is dat inderdaad gemakkelijker, maar dat maakt niet dat de schuld niet daadwerkelijk bij een ander kan liggen.
pluimpje zei:
Een lamzak die bij een tegenvaller loopt te klagen dat het leven oneerlijk is, verdient niet evenveel succes als iemand die de handen uit de mouwen steekt om er het beste van te maken, imho. Verder zijn meevallers ook maar opportuniteiten en dan beslis je nog steeds zelf als persoon om daar al dan niet op in te spelen. Als bijvoorbeeld de mogelijkheid bestaat om sociaal te huren, dan kan je je ofwel informeren en de meevaller aangrijpen ofwel zeggen: "die papierwinkel daar versta ik toch niets van" en dus de meevaller links laten liggen. Dat is je goed recht uiteraard, maar dan moet je niet komen klagen ...
Zo heb ik ook familieleden die steen en been kunnen klagen over gezondheidsproblemen, die ze lange tijd zonder het te beseffen zelf uitlokten. Dat kun je ze moeilijk kwalijk nemen, dat ze niet over de juiste kennis beschikten. Ze hebben nu echter de informatie haast op een dienblaadje gepresenteerd gekregen, maar vertikken er iets mee te doen en volharden in hun schadelijk gedrag. Tja, die zoek ik alleszins niet zelf meer op, maar ze weten dat ze steeds bij mij terechtkunnen. Hun gezondheidsproblemen hebben hun alleszins al aardig wat kansen in het leven gekost en zijn mede tot stand gekomen door foutief overheidsadvies, dus compleet de schuld bij hen leggen zou oneerlijk zijn. Maar zolang ze de voorrang blijven geven aan gemakzucht en/of verslaving hebben ze wat mij betreft geen recht tot klagen meer. Wel wanneer ze moeite doen én hinder blijven ondervinden.