Ten eerste gaan we niet zo inventief zijn om posities aparte te tellen he. Een investeerder heeft één vermogen en al zijn beleggingen bekijken we als één portefeuille. Wat je verdient reken je uiteindelijk ook gewoon uit in één rendement en niet in 100 aparte rendementen. Bovendien kan je anders ook gewoon diversificatie tussen positities compleet negeren, en dat zou zinloos zijn.
Je kritiek is terecht. Het voorbeeld van uit het raam springen kan zeker beter. Daarom heb ik iets anders bedacht. Ik heb 1 miljard mensen 20 keer een munt laten opgooien (geen echte mensen natuurlijk, gewoon in MATLAB). Bleek dat er in mijn simulatie 963 mensen zijn die 20 keer achter mekaar kop hebben gegooid.
Vergelijk dat met de beurs. Stel dat je een wereld hebt waarin iedereen 20 jaar lang een strategie volgt waarmee je jaarlijks 50% kans hebt om de benchmark te verslaan en 50% om hem niet te verslaan. Natuurlijk is dat simplistisch maar het gaat hier over de logica en de bewijskracht van 'de lijst met 100 namen'. Merk trouwens op dat iedereen perfect zijn eigen subjectieve kansen kan toekennen he. Bepaalde mensen zullen waarschijnlijk denken dat ze 80% kans hebben om de benchmark te verslaan, maar daarom hoeft het nog niet zo te zijn. In ieder geval, iedereen heeft 50-50 kansen. Dan blijkt dat je na 20 jaar nog 963 mensen kunt opnoemen die 20 jaar lang de markt hebben verslaan.
Dus zelfs wanneer je een miljard beleggers hebt die compleet van het geluk afhangen zal je na 20 jaar een mooie lijst van zogenaamde "toppers" kunnen voorleggen. Misschien is een miljard beleggers wat veel. Maar maak er dan 100 miljoen beleggers van, dan heb je nog ongeveer 96 mensen die 20 jaar lang kop gooien. Met andere woorden een lijst van 100 namen zou niemand mogen overtuigen dat die 100 over de magische skills beschikken. Je zal daarvoor met veel sterker bewijs moeten afkomen.
Trouwens nog
belangrijk 
==> ik probeer hiet niet aan te tonen dat er geen beleggers zijn die consistent beter presteren he. Die mogelijkheid zal zeker bestaan, maar ik weet niet of het ook wel zo is. Ik probeer gewoon aan te tonen dat het argument van "de lijst van winnaars" absoluut geen steek houdt.
Als je nu voor al die mensen in die lijst van winnaars mij kunt laten zien dat ze 1) consistent meer rendement behalen en 2) dit rendement ook hoger blijft na correctie voor ex-ante (!!!) risico, dan maak je al een veel sterker punt. Maar die opgave is wel aartsmoeilijk. Want je kan dan niet afkomen met een Sharpe ratio of een andere maatstaf van risico-rendement die gebaseerd is op historisch rendement van zo'n topbelegger he. De Sharpe ratio van de portefeuille die puur door het geluk 20 jaar lang beter dan de markt presteerde zal immers ook hoger zijn dan die van de markt, net omdat de ex-post volatiliteit laag zal zijn omdat hij nu net een winnaar bleek te zijn (puur door geluk te hebben). Maar als je die portefeuille corrigeert voor ex-ante volatiliteit krijg je een heel ander verhaal. Want ex-ante wist je nog niet dat je geluk zou hebben en een winnaar zou blijken te zijn.
Wat zou er gebeuren als je iedereen met die filosofie zou oplijsten? Ik betwijfel of je mooie resultaten standhouden hoor... Wat als mensen die van nature "het talent" beschikken gewoon vaker naar Columbia gingen? Zoiets zou perfect kunnen he, dat is helemaal niet onwaarschijnlijk. En als je dat combineert met alle anderen afgestudeerden daar, of alle anderen met dergelijke filosofie, en zult zien dat die resultaten anders zijn, dan weet ik het nog zo niet hoor.
Ik denk dat het allerbelangrijkste punt is dat ze risk-adjusted moeten outperformen. En zoals ik zei, dat risico mag je een geen geval baseren op hun historische rendementen, en daar wordt het dus zeer moeilijk.
Mijn main point is eigenlijk: jullie argumenten lijden onder "sample bias". Om een goed beeld te krijgen van de situatie mag je niet enkel gebruik maken van de "winners sample" en hun karakteristieken. Want dan kom je gewoon bedrogen uit. Dat is geen mening, dat is een keiharde wiskundige waarheid.
