Archief - Zelfverwonding

Weet niet of dit een goede plaats is om over zo'n onderwerp te praten maar ik ben radeloos.

Ik heb een paar weken geleden ontdekt dat mijn vriendin haar eigen verwond en sindsdien ligt mijn hart in 10.000 stukjes. Ik zie haar heel graag maar ik kan niets doen om haar te helpen of om haar te doen stoppen. Ze doet het altijd stiekem.

Ik heb er met haar al over gepraat en ook de redenen waarom ze dat doet. Nu ja ze heeft geen gelukkige jeugd gehad en ze is daarvoor in behandeling maar ze heeft toegegeven dat ze het nog nooit verteld heeft tegen haar psycholoog dat ze haar eigen verwond. De reden die ze geeft waarom ze dat doet is dat het voor haar de enige manier is als ze "spanningen" heeft om die kwijt te raken.

Nu telkens als ik die littekens zie krimpt mijn maag ineen en ben ik de rest van de dag naar de vaantjes omdat ik me zo machteloos voel dat ik niets heb kunnen doen om haar te stoppen. Dat snijden moet toch heel veel pijn doen, en het is precies of ik die pijn kan voelen.
Heb al geprobeerd om haar te doen stoppen ermee maar dan was ze gewoon nieuwe mesjes gaan halen en resultaat was dat we dikke ruzie hadden.

Ik heb er nog met niemand uit mijn omgeving over kunnen praten omdat ik schrik heb dat iedereen dat gaat doorvertellen en haar als een of andere "gek" gaat beschouwen. Maar ik voel me zo radeloos en machteloos want het is echt een toffe meid en iemand waar ik nog nooit eerder zoveel liefde van heb gekregen.

Zijn er hier mensen die zo'n dingen hebben meegemaakt met andere personen of hetzelf doen. Ik zou graag wat raad willen hoe dat ik moet omgaan met deze situatie. Mag ook via pm ofzo.

Alvast bedankt

Spanningen los je op door te praten & professionele hulp te zoeken. Niet door te snijden. Zorg maar dat ze dat goed begrijpt.

Je hebt er over gepraat met haar dus zal ze ook wel weten dat het jou kwetst dus zou ze ook wel wat rekening met jou mogen houden.

en ach, iedereen heeft zo wel zijn problemen? Zo goed als iedereen heeft problemen. Je moet er alleen mee leren omgaan.

Welke leeftijd is ze? Hoogstwss puber, dé periode om aan jezelf te beginnen twijfelen.

Heb het zelf een paar maand 'fanatiek' gedaan. Veel kan je er niet aan doen eerlijk gezegd, het is iets wat tussen de oren zit. Je kan proberen om haar meer aandacht te geven ofzo, knuffels, zoentjes etc. kwestie dat ze 'beseft' dat je écht van haar houd.

De reden die ze geeft waarom ze dat doet is dat het voor haar de enige manier is als ze "spanningen" heeft om die kwijt te raken.

Klik om te vergroten...

Het is soort innerlijke woede die je alleen maar op die manier weg eruit krijgt, zo heb ik het altijd ervaren toch

Zo'n situatie is nooit makkelijk, probeer geen ruzie te maken met je vriendin want dat zal het alleen nog maar verergeren denk ik. Probeer gewoon voor haar klaar te staan en laat haar voelen hoe graag jij haar wel ziet. Praat met haar, laat haar voelen dat jij degene bent waar ze alles tegen kwijt kan en zeg haar hoe slecht je jezelf hierbij voelt. Win haar vertrouwen en probeer haar te overtuigen dat het nodig is dat ze met haar psycholoog hierover praat!

Iemand dat ik ken verminkt zichzelf ook, vroeger deed ze dit regelmatig maar ze doet het nog steeds wanneer ze een dipje heeft. Het is echt niet makkelijk om hier zomaar een oplossing neer te schrijven, want die is er gewoonweg niet.

toon haar dat je er bent voor haar. Zeg dat ze haar hart maar moet luchten bij u. Toon haar dat je om haar geeft.
Laat haar gewoon nooit vallen of maak geen laaiende ruzies. Al kan dit wel zeer moeilijk zijn...

greetz,
nigel


edit;
heb ook een vriendin die mij dingen heeft verteld waar ze me zat. Ik was ook verschoten, en mijn gevoelens van vroeger laaiden ook trg op. Resultaat we zaten allebij te bleiten. Maar het heeft geholpen, de dag erna was ze trg zoals altijd. Alleen bekijk ik haar nu anders... Het is moeilijk zulke dingen. Heel moeilijk...

'k ken ook zo iemand die zwaar kraste vroeger. heeft dit héél lang gedaan.
nu is ze al een tijd gestopt (paar maanden) maar de kans dat ze hervalt is groot omdat ze da zo lang gedaan heeft dat die drang heel diep geworteld zit.

'k denk da je het kunt vergelijken met masturberen.
je hebt drang, en je weet door te masturberen dat de drang weg zal zijn... en je zal er nog plezier aan beleven ook.
er aan toegeven gebeurd bijna automatisch.

voor velen zal krassen wss iets zijn die ze nie lang doen, zo efkes een korte periode in hun leven.
maar als je het jaren doet is het denke'k iets waar ge moeilijk vanaf kunt raken.

niet dat het nie mogelijk is hé!
'k denk da één van de beste manieren (if not de beste) om van een hardnekkige verslaving af te raken
zoals vergervord krasprobleempje of heroïneverslaving... meditatie is. (vipasanna of za-zen bvb.)

meditatie, omdat als je kunt mediteren... dan kan je die drang doen verdwijnen.
je kan gaan van een "omg, ik moet dringens een fix hebbe"-state of mind
naar een "niice waar maakte ik me ook alweer druk om?" in een kwestie van minuten.

natuurlijk, moet de persoon dan echt willen stoppen met krassen...
en bereid zijn te leren mediteren en dit in haar leven te implementeren.

meditatie is btw ook goe tegen depressie

zoek gewoon professionele hulp

Twee dingen:

1. zoek asap hulp voor haar EN uzelf. Als ge da voor uzelf houdt neemt ge da gedrag binnen de kortste keren over.
2. blijf er voor haar zijn, hoeveel zeer ze u ook doet met verwijten, en probeer het niet uit haar hoofd te praten als ge ni weet hoe het moet. Het meeste wat er gezegd wordt in dergelijke situaties werkt omgekeerd en da wilt ge dus niet.

heb dit zelf vroeger ook nog gedaan. men ex eeft dat dan ook ontdekt. hij gaan klikken bij men ma en pa. en erop aangedrongen om prof hulp te gaan zoeken!
VERKEERD!
ik voelde me eenzaam dan, niemand die me begreep, en wist niet wrm ik hier rondliep.

ik wou dan gewoon iemand die er voor me was. die me zei da hij/zij me graag zag, dat ze niet zonder me konden, etc.
ben dan uiteindelijk bij een psycholoog gegaan. heb daar wa mee gebabbeld. niet veel uitgehaald, maar gewoon door de gesprekken met men ma daarna in de oto, da heeft me geholpen.

over het feit dat dat pijn doet! helemaal geen waar! je zit zodanig ver en depressief da ge da ni voelt. een vriendin van me staat in psychiatrie en daar zitten tamelijk wat mensen binnen voor automutulatie (of oe dadet ook schrijft) en die zegt da ook da die personen daar nix van voelen. die kunnen zich zo ver van hun lichaam plaatsen. het is gelijk dat je het iemand anders ziet doen. alja als je me begrijpt.

goeie raad. zijt er voor haar! toon haar da ge aar graag ziet en da ge alles over hebt voor haar.

Het voelt inderdaad niet prettig om naar psycholoog te gaan en daar opeens je hele leven te gaan vertellen terwijl je die persoon niet kent. Bij mij zei ze dat ik, wanneer ik de drang had om te snijden m'n woede moest uitwerken met een potlood en een blad papier, dat ik daarop moest beginnen krassen. Voor ik het wist was het terug in m'n arm idpv op het blad

Ik kan niet bepaald zeggen dat het geholpen heeft.

PS: ik denk zelfs dat ik hier nog een cursus heb liggen ervan

Destroyer zei:

zoek gewoon professionele hulp

Klik om te vergroten...

dat vind ik ook tbh...

xev zei:

dat vind ik ook tbh...

Klik om te vergroten...

Als je 'gedwongen' word door bv. je ouders ofzo en je zélf niet wil, zal het niets uithalen. Allez, alles kan natuurlijk maar ik kan alleen maar vertellen van m'n eigen ervaring.

Ik werd verplicht te gaan door m'n ouders maar ik zei gewoon de hele tijd 'ja', ik lette niet op wat ze zei. Ik kende dat mens niet en ik moest daar opeens m'n hele leven beetje gaan vertellen

Uiteindelijk ben ik erdoor gekomen door de steun van een vriendin, die later een héél goede vriendin is geworden maar nu hoor ik niets meer van haar maar ze betekende alles. Ze begreep me gewoon volledig...

Uiteindelijk moet je als persoon er gewoon zijn van voor 'het slachtoffer'. Toon dat je er bent voor haar, het kost veel energie maar het is het allemaal waard als je die graag ziet. Let wel op dat je er zelf niet in verstrengeld geraakt, soms gebeurd het vlugger dan je denkt...

Ze is 22 jaar, en ze doet het nu al twee jaar. Met puberteit heeft het dus niet te maken. Zelf zal ik zo'n dingen niet doen, ben mentaal wel sterk maar deze hele situatie heeft me wel wat onderuit gehaald.

Haar ouders wisten dat ze het deed en hebben haar daarvoor 2 jaar geleden buitengegooid om geen schuldgevoel te hebben. Ze heeft al heel wat meegemaakt maar ondanks dit alles is ze er toch ingeslaagd om een diploma te behalen enz.

Ze is al in behandeling voor haar depressie maar heb haar gezegd dat ze ook tegen haar dokter beter zou praten over die zelfverwonding. Ik ga haar eens vragen of ik mee mag gaan naar haar psycholoog, als steun.

Bedankt voor de reacties.

Stancke zei:

...

Klik om te vergroten...

Ik snap niet hoe jezelf snijden/krassen/... uw problemen gaat oplossen.
Het is een indicatie naar de buitenwereld toe dat er iets scheelt. Ok, daar kan ik inkomen. Maar dat kan toch ook op een andere manier aangepakt worden ipv zelfmutilatie?

prutseke zei:

ik voelde me eenzaam dan, niemand die me begreep, en wist niet wrm ik hier rondliep..

Klik om te vergroten...

Als ge uzelf al niet begrijpt, hoe kun je dan anderen toelaten te begrijpen wat er in je omgaat? Da's gewoon zo'n mechanisme (je ego) dat bepaalt dat je 'er niet bijhoort' en dergelijke, al die zever, terwijl dat niet meer dan 'n illusie is.. Het gene wat zo'n mensen nodig hebben is balans, evenwicht met alles rondom hen, en da's iets wat de maatschappij totaal niet te bieden heeft, en dus voelen ze zich 'alleen', verstoten, etc. Ik denk dat iedereen dat gevoel wel heeft, maar meestal verder doet zonder er aandacht aan te schenken, omdat het 'niet hoort' daaraan te denken..

Ik ben zelf ettelijke keren in contact gekomen met zulke mensen, en persoonlijk vind 'k het maar al te vaak 'n belachelijke manier van aandachttrekken, maar dat ze tergelijkertijd niet willen toegeven dat ze verkeerd bezig zijn.. zo los je dus niks op, en blijf je in die vicieuze cirkel.. je ego laat aan de ene kant niemand toe, maar langs de andere kant is je innerlijke zelf naar de kloten.. Psychiaters en dergelijke gaan gewoon op je inpraten, maar dat helpt juist niks als je jezelf (lichaam en geest) niet leert te waarderen..

Om 'n deftig leven te leiden hoe je eigenlijk totaal je mond niet open te trekken.. woorden zijn niet meer dan 'n poging tot 'verwoorden van de realiteit', maar in heel veel gevallen heb je nuances en dergelijke, en kun je 't leven nooit echt omschrijven.. je innerlijke zelf daarentegen weet perfect wat het betekent.. daarom dat 'k echt geen hoop zie in praten met mensen die zichzelf pijn doen (lichamelijk en geestelijk).. 't is niet meer dan 'n uitdrukking van hun innerlijke puinhoop.. andere mensen gaan gewoon veder met hun leven, gaan werken, weet 'k veel, maar verkroppen hoe ze zich écht voelen.. da's waar het allemaal om te doen is imo.. het vinden van balans, en dat is wat mensen echt gelukkig kan maken.. depressies en dergelijke is ook zo'n voorbeeld daarvan.. depressie is 'n ziekte en blablabla, dat kan allemaal wel zijn volgens de normen van de wetenschap, maar 't is niet meer dan 'n uitdrukking van de 'imbalance' tussen positief en negatief (het 'niets', gelukkig zijn, harmonie).. 't Is heel gemakkelijk om te zeggen van 'hey ik ben depressief, ik kan/mag niks doen volgens de dokter', maar zo help je wel je eigen leven kapot.. m'n eigen moeder is daar een perfect voorbeeld van, altijd het zoeken van excuses om iets niet te doen.. uiteindelijk takelt je fysieke lichaam zo hard af dat 't effectief zeer moeilijk is om terug op te staan.. hoe dan ook is de geestelijke stap nog zoveel groter, en toch vergt het maar één seconde van je leven om terug 'normaal' te doen, zelfs al is het maar in deze maatschappij..

It's just a mindtrick, that's what it is...

Stancke zei:

Als je 'gedwongen' word door bv. je ouders ofzo en je zélf niet wil, zal het niets uithalen. Allez, alles kan natuurlijk maar ik kan alleen maar vertellen van m'n eigen ervaring.

Ik werd verplicht te gaan door m'n ouders maar ik zei gewoon de hele tijd 'ja', ik lette niet op wat ze zei. Ik kende dat mens niet en ik moest daar opeens m'n hele leven beetje gaan vertellen

Uiteindelijk ben ik erdoor gekomen door de steun van een vriendin, die later een héél goede vriendin is geworden maar nu hoor ik niets meer van haar maar ze betekende alles. Ze begreep me gewoon volledig...

Uiteindelijk moet je als persoon er gewoon zijn van voor 'het slachtoffer'. Toon dat je er bent voor haar, het kost veel energie maar het is het allemaal waard als je die graag ziet. Let wel op dat je er zelf niet in verstrengeld geraakt, soms gebeurd het vlugger dan je denkt...

Klik om te vergroten...

helamaal gelijk!!
en wrm begin je te krassen? bij mij was da gewoon omdat ik mezelf al lelijk vond en het niet erg vond om er no wa littekens bij te hebben (had er achteraf dus ook geen spijt van). op de moment zelf was ik zodanig depressief dat ik niet meer wou leven en er een eind aan maken.
en ja ik weet het, er zijn er ook die het doen voor aandacht te trekken. maar denk dat niet van iedereen!!

nja, heb ook die periode gehad...


Maat deed da, kvon da afschuwelijk da diene zen eige der door beter kon voele, nja totdak zelf in zware shit zat in menne kop (love can do awful things, especially when no one cares 'bout u ^^)

EN :/ daar vloeide het bloed (en don't ask welk mes, want twas geen breekmesje, twas iets me serieus scherpe tandjes da uw vlees eruit rukte ).

wonder boven wonder is het verslavend, vanaf je eentje of 2 hebt gezet, kan je niet meer stoppen, gezellig wnr ineens dat meisje waarvoor dak et dee, beste maat en nog paar andere gaste/meisjes vor deur staan, en gij der sta me arm waar et bloed van afdrupt

Achja, kvoel de drang nog, maar kbenner toch al paar maand vrij van ^^ (enkel nog witte strepen, aangezien dat niet mee bruint onder zonnebank of zon )

Kraad het niemand aan, en ga mensen vooral niet vies bezien, (buiten diegene die der aandacht me wille trekke). Tis eigelijk iets serieus in uwe kop, das zelfde als mense die clausterfobie of andere mentale ziektes hebben.

prutseke zei:

helamaal gelijk!!
en wrm begin je te krassen? bij mij was da gewoon omdat ik mezelf al lelijk vond en het niet erg vond om er no wa littekens bij te hebben (had er achteraf dus ook geen spijt van). op de moment zelf was ik zodanig depressief dat ik niet meer wou leven en er een eind aan maken.
en ja ik weet het, er zijn er ook die het doen voor aandacht te trekken. maar denk dat niet van iedereen!!

Klik om te vergroten...

Er is geen één depressieveling die gaat toegeven dat ie aandacht wil trekken. Het feit dat je jezelf 'lelijk' vindt, komt gewoon omdat de maatschappij je dat zo oplegt. Enig idee hoeveel mannen/vrouwen er rond lopen die wel degelijk zeer knap zijn, maar met het idee rondlopen dat ze lelijk zijn? Ik vind mezelf zeer knap, ook al zeggen anderen dat ik lelijk ben (lichamelijk en geestelijk). Who cares anyway?! Meningen zijn er altijd al geweest en zullen hoogstwaarsch. niet verdwijnen, omdat het ego nu eenmaal steeds wil zegevieren. Neem gewoon 'ns een stap achteruit en bekijk het hele gebeuren, en je zult zeggen: "Hey look, it's a piece of shit, that's what it is!" Er bestaan echt geen uitzonderingen hoor, iedereen zoekt gewoon 'n benaming voor hun 'depressie', ze zoeken uitvluchten, excuses, etc. terwijl ze echt geen haar verschillen van eender welke mentale 'ziekte'. Ik doel niet op lichamelijke aandoening en dergelijke, maar puur op manipulering van de geest.

Ik denk dat hulp toch wel veel kan oplossen hoor.
Hetgene wat ik vooral niet snap is hoe je je zoveel pijn kunt doen, ook al voel je dat dan niet (als ik dit allemaal lees)

Een jongen die ik ken slaat ook soms gewoon met zen hand tegen de muur en sneed zich een klein beetje.
Waarom weet ik ook niet maar die doet dit jaar wel heel anders dan vorig jaar op sommige momenten.

@ Stancke
Ik heb nooit geweten dat gij u ook sneed maja gelukkig dat ge der nu dan vanaf zijt he

die die het doen om aandacht te trekken, moeten ook hulp krijgen.
't is nie omda ze't doen voor aandacht, da ge moe zeggen "fuck you bitch"