Archief - Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?

curlbro · 11 aug 2012

MECHcraft zei:
Nu durf ik gelukkig terug buiten te komen, dankzij men psychiater
En tja ik heb maar een boosterke, want ik heb nog niet veel kunnen opbouwen :/

Mijn droom is huisje, tuintje, gezinnetje, kindjes, maar in mijn geval zal dat moeilijk gaan lol.

https://www.beyondgaming.be/archive/mobiliteit.119/den-goeie-oude-mbk-rocket-booster-.587263

Die foto is van 2006 naar het schijnt. Toen was je dus 24.
moest je dan niet binnen zitten aangezien die agorafobie begon?

MECHcraft · 11 aug 2012

curlbro zei:
https://www.beyondgaming.be/archive/mobiliteit.119/den-goeie-oude-mbk-rocket-booster-.587263

Die foto is van 2006 naar het schijnt. Toen was je dus 24.
moest je dan niet binnen zitten aangezien die agorafobie begon?

Ne pic van bij men ouders huis.
Toen begon inderdaad de miserie nog maar pas, en kon ik nog buiten komen

Kheb in die tijd en daarna nog meerdere jobs gedaan zoals je kan lezen in mijn eerste post.

2009-2010 was het echt erg, das 3-4 jaar later dan die pic die je net poste.
Toen heeft men broer mij naar de dokter gesleurd.

Drew · 12 aug 2012

[YOUTUBE]c0KYU2j0TM4[/YOUTUBE]

glashelder · 12 aug 2012

Drew zei:
[YOUTUBE]c0KYU2j0TM4[/YOUTUBE]

Introvert =/= sociale fobie hé ;-) Ik ben introvert maar ik durf nog wel buiten komen.

Tha_nOn · 12 aug 2012

allé dan heb ik da dus ook een beetje

wel zeer mild ze
ik telefoneer niet graag (sowieso overloop ik dan wat ik ga zeggen en hoe het zou moeten verlopen) vooal niet als er iemand op staat te luisteren die weet waar het over gaat (tis al erg genoeg dat dienen aan den andere kant mij hoort stuntelen :') )
ik ging vroeger ook echt ni graag vreemde winkels binnen want ik word ni graag aangesproken, als ik in gezelschap ben, vermijd ik het ook om te betalen (ik geef mijn vriend soms geld om in mijn plaats te betalen ^^) en zeker om de rekening te vragen, :unsure:

maar als ik alleen ben of het echt moet dan doe ik dat allemaal
tis ook echt een kwestie van oefening, als ge merkt dat mensen daar goed op reageren kunt ge dat beter relativeren (zo moet ik regelmatig in winkels of cafés vragen om naar toilet te mogen gaan vanwege medische redenen, en dat is echt ni gemakkelijk als het niet echt moet zal ik het niet doen)

maar een presentatie geven ofzo, dat gaat wel (niet dat ik dat tof vind om te doen

) ook bij mijn vrienden ben ik wel op gemak (nieuwe mensen niet bepaald, maar initieel ben ik dan gewoon stil, tenzij er ook veel vrienden bij zijn), maar het gevoel dat iedereen mij opeens aankijkt

bah, ik begin dan ook altijd te blozen zonder dat ik het daarheb en dan kijken ze nog meer (want dan lijkt het alsof ge u echt geneert)

Dionysus · 12 aug 2012

Ik herken me wel enigzins in deze situatie. Ik heb niet echt angst, maar ik ben gewoon bij het merendeel van de mensen een heel slechte gesprekspartner. Het aantal mensen waarmee ik een gesprek kan voeren zonder daar echt een inspanning voor te leveren is op 1 hand te tellen.
Met andere mensen kan ik helemaal niet goed praten. Anderen kunnen vlot gespreksonderwerpen verzinnen, terwijl ik zo hard moet nadenken om iets gepast te vinden dat het niet meer leuk vind. Daarom dat ik in groepen (ook als zijn ze maar met 4 mensen ofzo) soms een half uur lang amper iets zeg. Als ik iets zeg wordt dat ook wel eens nogal vreemd bevonden, zodoende dat het nog eens mijn "angst" (al is het dat niet echt, eerder gewoon ongemakkelijk voelen) versterkt.
Daarboven komt nog eens dat mijn stem niet gemaakt is om luid te praten - of dat denk ik althans, of dat echt zo is weet ik niet - en dat ik daardoor zelfs al in groepen van 4 mensen nogal eens moeite heb om me in het gesprek te mengen.

Maar ja, niets onoverkomelijks. Ik ben er tot nu toe nog niet van gestorven. Misschien betert dat met de jaren, dat zou mooi zijn.

zarathustra · 12 aug 2012

curlbro zei:
Overanalyseren en u schamen voor elke zin is geen lichte vorm.

tuurlijk wel, zolang het uw functioneren niet verhindert en enkel bemoeilijkt. Ik kan soms weken/maanden op voorhand al zitten denken over wat ik mogelijks kan moeten zeggen op een bepaalde gelegenheid of whatever. Maar dat wil niet zeggen dat ik dat daar niet gewoon naar toe ga en/of doe wat ik moet doen. Eg. HP Kick-off event begin november, waar ze u at random rond tafels plaatsen met 8 mensen >.<

Leuk zal ik het misschien nooit vinden, maar door dat soort dingen te doen wordt het elke keer wat makkelijker.

Dan ben je weinig met uw mbk rocket 1998 als je niet buiten durft komen
wie van 30 heeft er nu ook een brommerke?

Lachen met mensen die ziek zijn getuigt ook niet van veel sociale intelligentie trouwens ^^

curlbro · 12 aug 2012

zarathustra zei:
tuurlijk wel, zolang het uw functioneren niet verhindert en enkel bemoeilijkt. Ik kan soms weken/maanden op voorhand al zitten denken over wat ik mogelijks kan moeten zeggen op een bepaalde gelegenheid of whatever. Maar dat wil niet zeggen dat ik dat daar niet gewoon naar toe ga en/of doe wat ik moet doen. Eg. HP Kick-off event begin november, waar ze u at random rond tafels plaatsen met 8 mensen >.<

Leuk zal ik het misschien nooit vinden, maar door dat soort dingen te doen wordt het elke keer wat makkelijker.

Lachen met mensen die ziek zijn getuigt ook niet van veel sociale intelligentie trouwens ^^

Toevallig heb ik in de vorige jaren een iq test afgelegd en wetende wat mijn sociale intelligentie is, moest ik er toch even bij lachen

ps: je verdraait alles hoor. Het ging over overanalyseren en schamen bij elke zin. ELKE zin. Dus ook "wat eten we vandaag?".

zarathustra · 12 aug 2012

curlbro zei:
Toevallig heb ik in de vorige jaren een iq test afgelegd en wetende wat mijn sociale intelligentie is, moest ik er toch even bij lachen

Ok, ik wou beleefd zijn. Wat ik eigenlijk bedoelde was dat het ( misschien onbedoeld) grof en boertig overkomt

ps: je verdraait alles hoor. Het ging over overanalyseren en schamen bij elke zin. ELKE zin. Dus ook "wat eten we vandaag?".

Ik verdraai helemaal niks, ik stel gewoon dat wat het ook is het geen groot probleem is zolang het u laat functioneren. Gevolgd door een voorbeeld uit eigen ervaring, hoe kan ik dat in godsnaam verdraaien.

En ja elke zin. Vragen aan collega's of ze het ook tijd vinden voor lunch eg. zal zich miss 3 keer in uw hoofd afspelen voor je het effectief zegt. Dat is daarom nog geen groot probleem.

FrodoXI · 12 aug 2012

Als je er dan toch zo'n last van hebt, stap naar een psycholoog in uw buurt en ga ermee aan de slag. Die mensen zijn daarvoor opgeleid. Aan dat soort zaken is écht wel iets te doen. Heb je een slechte ervaring gehad met psychotherapie of een huisarts ofzo, ga dan naar een andere.

Soals · 12 aug 2012

Tegenwoordig heeft alles een naam hé...
Niet dat ik iets wil afdoen van het feit dat het enorm irritant voor je moet zijn.

Xylan · 12 aug 2012

glashelder zei:
Heel lang gehad. Buiten komen was een hel, want ik zou mij maar eens belachelijk kunnen maken. Iets onnozels zoals naar de bakker gaan deed mij al stresseren: wat moest ik zeggen, straks zeg ik iets stoms, straks laat ik mijn geld vallen en lachen de mensen achter me uit, of vinden ze me stom of irritant dat ik hen ophoud, etc etc. Ik kon dat precies allemaal niet relativeren, terwijl er genoeg mensen zijn die soms iets raars zeggen of hun geld laten vallen en daar denk ik ook niet zo over. Iedereen maakt foutjes of is eens onhandig, maar van mezelf kon ik dat precies niet verdragen.

En dan inderdaad achteraf alles overlopen, het hele gesprek, kijken of ik toch niet ergens iets stoms had gezegd. En dat zo dus voor alles hé Was redelijk irritant. Ik ging ook situaties vermijden, ben na 3 dagen gestopt met m'n vakantiejob omdat ik het idee had dat ik gewoon alles verkeerd deed en gewoon de hele tijd met tranen in m'n ogen daar stond. Stages en zo was ook heel moeilijk, ik voelde mij gewoon superstom als ik iets moest vragen (zoals waar iets staat, of hoe iets moest), terwijl dat nu toch niet zo raar is. Maar ik moest perfect zijn. Op een bepaald moment had ik ook gewoon paniekaanvallen als ik naar m'n stage moest, alles in mijn lijf zei dan dat ik daar wég moest, naar huis, daar was het veilig. Heb zo één stage volledig verkloot (exact 1 dag geweest). De stage daarna was ook heel moeilijk, ik ben wenend en hyperventilerend aan de hand van m'n vriend daar gebracht. Ik had ze op voorhand al een beetje uitleg gegeven dus ze vonden het gelukkig niet zo raar. En dat was eigenlijk een superleuke stage, in een dierentuin De stage daarna (hondenuitlaatservice) werd ik gewoon opgehaald door de stagebegeleider die dan toch bezig was aan z'n rondje om de honden op te halen, dus daar kon ik al weinig vermijden.

Ik kan mij helemaal vinden in jouw post.

Stilaan ben ik er wel wat aan het uit geraken, al een geluk.

Arcturus · 12 aug 2012

Toen ik jong was had ik last van dwangneuroses.
Ik moest dingen doen, zoals 10x na elkaar iets controleren. Of iedere keer als mijn lichaam een geluid maakte mijn bed opnieuw goedsteken.
Was een pure hel en ik lag soms nachten wakker erdoor, omdat ik niet kon slapen door dat steeds te moeten doen.

Toen ik het niet meer zag zitten en begon te huilen en het verhaal deed aan men moeder ( ik was 12 jaar ), had ik een soort van verandering en besefte wat ik deed, belachelijk was. Toch heb ik nog steeds in lichte mate daar last van.

Ook heel mijn leven last van angst. Als ik naar school moest, altijd zenuwen. veel naar toilet moeten, dan met unief niet in aula kunnen zitten. Altijd angst, hyperventilatie, gevoel gek te worden.

Uiteindelijk een ziekte gekregen, waar ik continu mee geconfronteerd wordt en ook depressieve gedachten met zich mee brengt.

Nu ben ik 25 jaar en de laatste 2 weken zijn ferm bergaf gegaan.
Door die ziekte had ik van huisarts al keer verschillende ADs geprobeerd.
cymbalta, wellbutrin, setraline, seroxat.
helft kon ik niet verdragen.

dan vorige week begonnen met sipralexa 10 mg. moest van eerste keer 1 pil de dag nemen.
Ik voelde me hele dagen zo angstig en paniekerig. ik kon niet slapen, snachts sprong ik al bevend wakker en voelde ik me steeds flauwvallen.
Heb dan besloten er mee te stoppen.

Neem het nu 5 dagen niet meer, maar nu voel ik me weer zo knagend leeg.
ook altijd dat gevoel van niet te weten wat te doen in het leven. nergens het nut van inzien. geen toekomst zien.
Ook kom ik iedere ochtend wakker met zenuwen, waardoor gezellig uitslapen er niet meer in zit.
Ook paniekaanvallen.
Iedere keer ik aan tafel zit en moet eten, krijg ik zon aanval, waardoor ik amper eet en niets binnen krijg.

Nu heb ik eens een afspraak gemaakt met een psychiater, want als ik de evaluatie maak bestaat al heel men leven uit problemen.
Niemand op het werk en vrienden heeft dit door, ik zet altijd een masker op.
maar de dwanggedachten ( als iemand tegen me praat, roep ik ik mezelf, of is het van stik, hou je bek, etc), paniekaanvalen, ziekte en die knagende leegte worden te veel.

Ik weet niet wat ik daar eigenlijk moet verwachten.
Na zien van films gelijk coocoo's nest enzo heb ik niet echt een positief beeld over psyhiatrie.

Cooldehla · 12 aug 2012

Zijn er mensen die hiervoor medicatie nemen ? (ssri, benzo's of mss zelfs oppeppende middelen ?)

@arcturus: je deed je verhaal aan je moeder toen je 12 was en dat heeft een beetje geholpen ? Mss moet je daar iets ergens in zoeken dan ?
Also, hollywood is een beetje beinvloed door de anti-psychiaterie beweging door een paar popie jopies, niks van dat beeld klopt nog.

glashelder · 12 aug 2012

Cooldehla: ik heb altijd SSRI's gepakt. Tegen depressie, en toevallig hielp dat dan ook tegen sociale fobie. Geluk bij een ongeluk, zeg maar

Seroxat en Sipralexa. Ook nog Risperdal (begonnen omdat ik precies een beetje manisch werd van de Sipralexa :unsure:

, gestopt omdat ik er 20 kg van bijkwam) en nu nog Doctrazodone (eigenlijk gewoon omdat ik er zo ontzettend goed van slaap en nu geraak ik er niet meer vanaf, de enige medicatie die mij echt gekloot heeft op dat vlak, de rest was moeilijk om te stoppen maar niet onmogelijk).

Arcturus zei:
dan vorige week begonnen met sipralexa 10 mg. moest van eerste keer 1 pil de dag nemen.
Ik voelde me hele dagen zo angstig en paniekerig. ik kon niet slapen, snachts sprong ik al bevend wakker en voelde ik me steeds flauwvallen.
Heb dan besloten er mee te stoppen.

Medicatie is altijd moeilijk de eerste weken. Je kan pas na een paar weken zeggen of het echt iets doet. Het begin is gewoon ontzettend kut, met inderdaad nare bijwerkingen, maar die worden echt minder en ebben zelfs helemaal weg. Van Sipralexa ben ik zeker 2 weken niet goed geweest, voelde me raar, giechelig (beetje high), geeuwen, ineens erg moe zijn,... Na die paar weken heb ik daar nooit nog iets van gemerkt (tot ik weer stopte, dan heb je die afkickingsverschijnselen). Ik snap dat het soms moeilijk is om vol te houden en zeker als de bijwerkingen héél heftig zijn is het soms helemaal niet vol te houden. Maar het is dus niet de bedoeling dat je iets pakt en daar helemaal niets van merkt, dat bestaat niet

Destiser · 12 aug 2012

glashelder zei:
Heel lang gehad. Buiten komen was een hel, want ik zou mij maar eens belachelijk kunnen maken. Iets onnozels zoals naar de bakker gaan deed mij al stresseren: wat moest ik zeggen, straks zeg ik iets stoms, straks laat ik mijn geld vallen en lachen de mensen achter me uit, of vinden ze me stom of irritant dat ik hen ophoud, etc etc. Ik kon dat precies allemaal niet relativeren, terwijl er genoeg mensen zijn die soms iets raars zeggen of hun geld laten vallen en daar denk ik ook niet zo over. Iedereen maakt foutjes of is eens onhandig, maar van mezelf kon ik dat precies niet verdragen.

En dan inderdaad achteraf alles overlopen, het hele gesprek, kijken of ik toch niet ergens iets stoms had gezegd. En dat zo dus voor alles hé Was redelijk irritant. Ik ging ook situaties vermijden, ben na 3 dagen gestopt met m'n vakantiejob omdat ik het idee had dat ik gewoon alles verkeerd deed en gewoon de hele tijd met tranen in m'n ogen daar stond. Stages en zo was ook heel moeilijk, ik voelde mij gewoon superstom als ik iets moest vragen (zoals waar iets staat, of hoe iets moest), terwijl dat nu toch niet zo raar is. Maar ik moest perfect zijn. Op een bepaald moment had ik ook gewoon paniekaanvallen als ik naar m'n stage moest, alles in mijn lijf zei dan dat ik daar wég moest, naar huis, daar was het veilig. Heb zo één stage volledig verkloot (exact 1 dag geweest). De stage daarna was ook heel moeilijk, ik ben wenend en hyperventilerend aan de hand van m'n vriend daar gebracht. Ik had ze op voorhand al een beetje uitleg gegeven dus ze vonden het gelukkig niet zo raar. En dat was eigenlijk een superleuke stage, in een dierentuin De stage daarna (hondenuitlaatservice) werd ik gewoon opgehaald door de stagebegeleider die dan toch bezig was aan z'n rondje om de honden op te halen, dus daar kon ik al weinig vermijden.

In die periode kampte ik ook veel met depressies, waarvoor ik antidepressiva kreeg voorgeschreven. Toevallig werken veel antidepressiva ook tegen sociale fobie, dus ik had geluk en werd wat relaxter. Ik kreeg ook meer zelfvertrouwen door positieve ervaringen op te doen ("zie je wel dat ik het kan"), en ik leerde steeds meer relativeren.

Ik ben nog altijd niet sociaal, ik vind dat namelijk gewoon niet leuk. Maar ik ben niet angstig of verlegen, het hoeft gewoon niet zo van mij. Maar ik heb er geen problemen mee om iets sociaals te doen of te zeveren of naar de winkel te gaan of onbekenden aan te spreken. Nu gaat dat allemaal redelijk vanzelf, zonder na te denken of te analyseren. Gelukkig.

Volgende is niet intentioneel beledigend of kwetsend bedoeld:

Euhm, je had vroeger sociale angst en nu lijkt het mij alsof je iets asociaal bent. Ik ben zelf wat sociaal angstig, daarmee dat ik hierop reageer. Mij lijkt het alsof je van een sociaal persoon (maar angstig) naar asociaal (en niet meer angstig) bent geëvolueerd (al dan niet door die medicatie). Ik moet eerlijk zeggen dat ik dan liever sociaal angstig blijf dan zo asociaal te worden. Ik vind dat nu niet echt een positieve evolutie eerlijk gezegd.

Misschien doordat ik wat angstig ben is m'n wens naar sociaal contact (paradoxaal of niet) hoog, en het beangstigd me te weten dat ik door medicatie die wens zou verliezen en als een eenzaat zou beginnen leven. Ik vind dat persoonlijk geen verbetering.

Maar goed, sorry als het wat gevoelig is ofzo, maar toch graag uw reactie.

Starbies · 12 aug 2012

Ken het wel, had het vroeger ook maar nu al wat minder. het is geminderd met ouder worden.

Arcturus · 12 aug 2012

glashelder zei:
Cooldehla: ik heb altijd SSRI's gepakt. Tegen depressie, en toevallig hielp dat dan ook tegen sociale fobie. Geluk bij een ongeluk, zeg maar Seroxat en Sipralexa. Ook nog Risperdal (begonnen omdat ik precies een beetje manisch werd van de Sipralexa , gestopt omdat ik er 20 kg van bijkwam) en nu nog Doctrazodone (eigenlijk gewoon omdat ik er zo ontzettend goed van slaap en nu geraak ik er niet meer vanaf, de enige medicatie die mij echt gekloot heeft op dat vlak, de rest was moeilijk om te stoppen maar niet onmogelijk).

Medicatie is altijd moeilijk de eerste weken. Je kan pas na een paar weken zeggen of het echt iets doet. Het begin is gewoon ontzettend kut, met inderdaad nare bijwerkingen, maar die worden echt minder en ebben zelfs helemaal weg. Van Sipralexa ben ik zeker 2 weken niet goed geweest, voelde me raar, giechelig (beetje high), geeuwen, ineens erg moe zijn,... Na die paar weken heb ik daar nooit nog iets van gemerkt (tot ik weer stopte, dan heb je die afkickingsverschijnselen). Ik snap dat het soms moeilijk is om vol te houden en zeker als de bijwerkingen héél heftig zijn is het soms helemaal niet vol te houden. Maar het is dus niet de bedoeling dat je iets pakt en daar helemaal niets van merkt, dat bestaat niet

ja, weet dat je altijd aanpassingsperiode nodig hebt.
Bij cymbalta was ik vroeger opgebouwd met een halfje en dan tot een hele.
Ben daar dan meegestopt. maar een jaar later terugbegonnen met een hele en dan moeten stoppen wegens nevenwerkingen die extreem zwaar waren. maand later terug begonnen met een halfje en dat terug een half jaar genomen.
Na een paar maand heb je gevoel dat het niet meer werkt en stop je.
dan kuur wellbutrin, maar zware nevenwerkingen aan hart. dan half jaar sertraline genomen. Maar had dan weer gevoel dat het niet meer hielp.
en nu dus de huidige situatie.

Denk dat ik toch verplicht zal zijn om levenslang iets te nemen, want iedere keer opnieuw beginnen is steeds een mentale dreun en die ziekte zal nooit weggaan ook, dusja, de oorzaak zal blijven.

glashelder · 12 aug 2012

Destiser zei:
Volgende is niet intentioneel beledigend of kwetsend bedoeld:

Euhm, je had vroeger sociale angst en nu lijkt het mij alsof je iets asociaal bent. Ik ben zelf wat sociaal angstig, daarmee dat ik hierop reageer. Mij lijkt het alsof je van een sociaal persoon (maar angstig) naar asociaal (en niet meer angstig) bent geëvolueerd (al dan niet door die medicatie). Ik moet eerlijk zeggen dat ik dan liever sociaal angstig blijf dan zo asociaal te worden. Ik vind dat nu niet echt een positieve evolutie eerlijk gezegd.

Misschien doordat ik wat angstig ben is m'n wens naar sociaal contact (paradoxaal of niet) hoog, en het beangstigd me te weten dat ik door medicatie die wens zou verliezen en als een eenzaat zou beginnen leven. Ik vind dat persoonlijk geen verbetering.

Maar goed, sorry als het wat gevoelig is ofzo, maar toch graag uw reactie.

Ik neem geen medicatie meer, behalve die Doctrazodone maar dat heeft helemaal geen invloed op al dan niet sociaal zijn.

Ik ben nooit sociaal geweest. Ik ben nooit graag naar feestjes geweest, ik ben altijd al liever alleen geweest, al van toen ik nog kind was. Ik weet nog dat mijn favoriete ding om te doen was "met een boekje in een hoekje zitten." Ik heb het hier al eens ergens gezegd, toen ik in 't lager zat, was ik blij als ik een ziektebriefje meekreeg van de dokter of m'n mama zodat ik kon binnenblijven in de speeltijd, want voor mij hoefde al dat geren en gespeel niet zo. Ik vond het net zo prettig om gewoon een beetje te observeren of te babbelen met vriendinnen. Niet dat ik niet graag speelde, maar niet 3-4 keer per dag, constant in die drukte.

En dat is nog altijd zo. Ik ga graag eens gaan drinken, maar niet in een café met zo'n luide muziek dat je moet roepen om elkaar te verstaan. Gewoon een cafeetje met achtergrondmuziek waar je op 't gemak iets kan drinken en een beetje kan babbelen en ik ben perfect gelukkig. Maar dan nog hoéft het niet, zeker niet elke week, dan kom ik zot.

Je kan dat raar vinden of asociaal of weet ik veel wat, maar 'k heb daar 0,0 last van. Niet iedereen gaat graag weg, niet iedereen is een sociaal fuifbeest, niet iedereen vindt het fantastisch om veel onder de mensen te zijn. Je hebt daar gradaties in, en toevallig neig ik nogal zwaar en serieus naar de introverte kant. En daar is helemaal niks mis mee.

Al vinden mensen het blijkbaar nog steeds nodig om dat abnormaal en raar te vinden. Accepteer toch eens dat niet iedereen hetzelfde is en dat niet iedereen is zoals jij blijkbaar bent. Jij vindt dat blijkbaar niet positief, terwijl ik niet zou weten wat daar lastig aan is voor mij. Niks dus, behalve van die 'begripvolle' reacties zoals die van jou. JIJ zou het niet prettig vinden om "zo asociaal" te zijn, maar ik ben jou niet. Ik zou het vreselijk vinden om juist heel sociaal te zijn, maar ik zeg toch ook niet dat ik jou daardoor abnormaal vind dat dat iets negatiefs is of whatever? Kan je het al voorstellen, dat ik heel voorzichtig aan jou kom vragen of dat wel iets normaal is, dat jij zo sociaal bent? Kan je je jouw reactie daarop ook voorstellen?

MECHcraft · 12 aug 2012

Arcturus zei:
Bij cymbalta was ik vroeger opgebouwd met een halfje en dan tot een hele.

Ik heb vroeger van mijn huisarts Cymbalta gekregen en dit maakte mij nog onrustiger, het was precies ofdat ik een thermos koffie had gedronken.

Nu neem ik 2x Sipralexa de dag die mijn psychiater voorschrijft, en dit werkt veel beter, ondanks de nadelen zoals extreem moe rondlopen, gewicht bijkomen, en dan nog eens de bijwerkingen zoals zuur oprispingen en overgeven.

-Tegen het overgeven neem in Deanxit.
-Tegen het zuur neem ik Phantomed.

Kheb geen last van zuur meer, maar nu en dan moet ik wel nog eens overgeven.

En het ziet er naar uit dat ik die pillen de rest van mijn leven zal moeten slikken.

Archief - Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?

curlbro

Legacy Member

MECHcraft

Legacy Member

Drew

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Tha_nOn

Legacy Member

Dionysus

Legacy Member

zarathustra

Legacy Member

curlbro

Legacy Member

zarathustra

Legacy Member

FrodoXI

Legacy Member

Soals

Legacy Member

Xylan

Legacy Member

Arcturus

Legacy Member

Cooldehla

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Destiser

Legacy Member

Starbies

Legacy Member

Arcturus

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

MECHcraft

Legacy Member