Solidarisme is nog altijd een officieel gedeelte van de ideologie, Dillen heeft dit meermaals bevestigd op verschillende partijcongressen. U kan de visie gemakkelijk vinden via google e.d.
"Solidarisme is voor het Vlaams Blok de waarachtige beleving van de natuurlijke volksverbondenheid" staat te lezen in de Grondbeginselen van het Blok. Eerder werd al uitgelegd dat solidarisme erop neerkomt dat uitgegaan wordt van de idee dat er geen onderscheid is tussen arbeider en kapitalist, maar enkel tussen volkeren. Dit leidt tot een sterk anti-vakbondsstandpunt: "Als solidaristische partij wijst het Vlaams Blok de ongecontroleerde partijsyndicaten af". In oktober 1983 schrijft het partijblad van het Blok een artikel onder de titel: "Crisis? Staken schaadt, werken baat". Karel Dillen in dat artikel: "Stakingen leiden alleen tot een verdere verergering en verslechtering van de algemene toestand. (…) Het Vlaams Blok heeft steeds beklemtoond: Staken schaadt, werken baat. Vandaag zegt het Vlaams Blok: staken is een misdaad."
Het alternatief voor het Blok is duidelijk: onderdanig werken en luisteren naar het patronaat. In het partijblad 'De Vlaamse Nationalist' schreef Edwin Truyens in 1981 dat de Belgische arbeiders zich moeten spiegelen aan de Japanse collega's: "De Japanse werknemer toont een grote inzet voor zijn bedrijf, presteert 40 uren per week, vindt bandwerk niet geestdodend, is bereid onbezoldigd meerprestaties te leveren en moet bijna gedwongen worden zijn wettelijke vakantie te nemen." In 1983 schrijft het Vlaams Blok dat het een stakingsverbod eist in economische sleutelsectoren en het openbaar vervoer. Naar aanleiding van de strijd tegen de sluiting van Forges de Clabecq midden jaren '90 eist senator Wim Verreycken dat zou opgetreden worden tegen de vakbondsleider Roberto D'Orazio. "Werd tegen de betrokkene vervolging ingespannen? Zullen de deelnemers aan de vernieltocht worden vervolgd wegens het vormen van een privé-militie?" vroeg Verreycken in het parlement.