[b zei:
Quxan[/b]]
Het artikel gaat over 1997 en dan vooral over Korea, Fillipijnen etc. waarbij Japan wordt vernoemt als een economie die waarschijnlijk ook in de klappen zal moeten delen (maar dan niet als oorzaak).
Ondanks een crisis zou volgens dit artikel de groei 8,8% bedragen. Kon idd hoger, maar slecht kun je dit zeker niet noemen.
(Momenteel kan je zeker niet spreken van een inflatie in Japan, overheid doet daar voor zover ik weet alles om deflatie tegen te gaan)
Over de zeepbel; dit artikel dateert van voor de uiteenspatting.
ff korte uitleg voor geïnteresseerden: normaal als de koersen stijgen dan verkoop je aandelen en als koersen laag staan/dalen dan koop je aandelen. In een zeepbel economie is het net het omgekeerde. Men denkt: het stijgt; dus het zal wel nog stijgen -> koersen stijgen idd (=selffulfilling prophecy). + als de koersen stijgen voelen de mensen zich rijker en gaan dus meer kopen.
Nu dat je dit weet, weet je hoe het komt dat er inflatie was in het Azië: bv. grondprijzen stegen abnormaal -> mensen voelden zich rijk en kopen meer (->inflatie)
En om te investeren moet je kapitaal hebben, het is dus een beetje logisch dat Amerikanen meer aandeel hebben in het vormen van de zeepbel dan de armere Aziaten.
Wij hebben die naïviteit nooit gekend. Elke sympathie van werknemer naar bedrijfswereld toe wordt afgestraft. (bv. bij een staking int middelbaar waren een aantal jonge leerkrachten die niet meestaakten omdat ze die mening niet deelden-> door de vakbondsafgevaardigde op 't school werden die serieus uitgemaakt).
En er is niets naïfs aan als je graag werkt. Je werkt niet alleen om geld (om baas plezier te doen), ook voor je plezier/interesse/etc.
Als je als baas je werknemers kan motiveren (volgens Japanse managementssystemen) om meer te werken, zie ik daar niks verkeerds in. Ik zou liever 45 uren gemotiveerd werken, dan 20 ongemotiveerd.
idd, maar dat bedoelde ik niet. Ik had niet gezegd dat ze zich niet meer mogen uiten. Maar als ze er derden ernstig mee schaden, vind ik dat ze te ver gaan.
Daarom ook dat ik dit erbij gezet heb:
je hebt het verkeerd begrepen. Ik weet best wel waarom vakbonden niet aangeklaagd kunnen worden. Ze moeten beschermd worden, maar niet tot in de oneinigheid. Als je als gedupeerde werknemer van de vakbonden niks tegen je werkgever kan beginnen, dan ben je verkeerd bezig imo.
1. Er was daadwerkelijk na 1997 een duidelijk verval, en de deflatie in Japan is correct (ik vergiste mij, doordat er altijd een tegenstrijdige link inflatie-deflatie inzake de euro werd gelegd, waar ik onmiddelijk nog op terugkom). De deflatie is de facto nog een pak erger dan een "two-digit-inflation". Het wordt veroorzaakt door een aantal factoren op monetair gebied, vooral als we kijken naar de kredietinstellingen. Deze deflatie is een duidelijk geval van monetaire onmacht. De rentevoet werd dus niet nauw opgevolgd, waardoor kredietonwaardige bedrijven toch grote sommen konden losweken. Het IMF heeft berekend dat minimum 30% van alle leningen in Japan onmogelijk kunnen worden ingelost.
2. Daarmee is de uiteindelijke oorzaak nog niet behandeld: de structurele problemen van zowat alle Aziatische bedrijven (behalve China, vanwege hun economische geschiedenis na WOII). De meeste bedrijven waren in handen van enkele families, wat je het meest ziet in Japan. Deze families gaan ook trachten hun macht te behouden, ondanks de zogenaamde "marktverruimingen". Als ze aandelen uitgaven, waren ze geneigd om de rechten van de aandeelhouders met een minderheidsbelang te negeren. Voorzover ze hun groei niet meer uit hun eigen winst konden financieren, vertrouwden ze liever op krediet dan dat ze het risico liepen hun macht te verliezen. Tegelijkertijd gebruikten overheidsfunctionarissen bankkredieten niet alleen als werktuig voor het industriebeleid van de overheid, maar ook om hun eigen financiële belangen te verdedigen. Er is dus sprake van een soort "incestueuze" relatie tussen overheid en het bedrijfsleven, wat ketterij is voor de klassieken, de fysiocraten en de school van Chicago. Men kan zeggen dat het kapitalisme zich hier zelf de strop rond de nek heeft gelegd. Als je dan alle factoren optelt, dan is er een gevaarlijk hoge ratio vreemd geld/bedrijfsfinanciering. In Japan liep deze op tot gemiddeld 600%, wat uitermate zorgwekkend is. Het spreekt voor zich hoe de rentevoet zal reageren, wanneer dit explodeerde. De deflatie zorgde alleen nog maar voor een verdere inkrimping van het eigen kapitaal, de ratio bleef maar stijgen. Een duidelijke controle van de financiële sector is er niet (in tegenstelling tot de beurscommissie op Wallstreet). De totale onmacht en de totale belangenvermening van de staat zorgde dan ook voor te laat ingrijpen, een sterke staat met een duidelijke controle zou al zeer snel de situatie hebben doorzien. De staat liet liever in dit geval de controle over aan het "bankkrediet", maar een zinnig mens weet dat dit geen methode is om aandeelhouders in het gareel te houden.
De Zuid-Koreaanse economie werd gedomineerd door de chaebol (door een familie bestuurde conglomeraten). Deze waren ook sterk afhankelijk van geleend geld, en zij waren verantwoordelijk voor 35% van de industriële productie. Een imaginair vlot van virtuele kapitalen, drijvend op een woeste financiële zee. De eigenaren gebruikten hun macht om garant te staan voor de schuld van de andere leden van de groep, en schonden daarmee opnieuw de rechten van de aandeelhouders met een minderheidsbelang. Daarbij kwamen nog de uiterst kleine winstmarges, waardoor de toekomstprojecties grondig werden vervalst: de verhouding tussen de rente en de winstmarge van de 30 grootste bedrijven bedroeg in 1996 1.3% en in 1997 slechts 0.94%, de rentelast werd dus niet gedekt door de winst. Koreaanse banken verstrekten daarom zachte kredieten, doordat de overheidsambtenaren hun eigen belangen in de schaal legden. De regering trachte met protectionistische maatregelen de export te bevorderen, en de chaebols hapten toe om de voordelige maatregelen te innen (die zoals al gezegd, geen garantie bevatten). Er was dus een sfeer van expansie gecreëerd, zonder dat er maar ooit sprake kon zijn van winsten. De noodzakelijke "check and balances" bleef dus uit, om de aandeelhouders (lees Amerikaanse steun) niet te verontrusten. Toen de slechte leningen zich begonnen op te stapelen, probeerden de Koreaanse & Japanse banken zich te redden door nog meer buitenlandse leningen aan te gaan. De bekende rentesneeuwbal zou de kapitalistische economie totaal ondermijnen (u ziet dus al enkele verbanden met 1929, maar ook de mogelijkheid tot ergere scenario's). Japan trachtte dan nog zijn financiële macht uit te breiden door liquiditeit aan te bieden aan externe bedrijven. Maw, wanneer zij juist in grote schulden kwamen, gingen zij nog eens hun waardeloze munt verspreiden. De financiële zeepbel was op dat punt groter dan in 1929. En juist wanneer de crisis begon, was er een absoluut gebrek aan kredieten voor de Japanse bedrijven (dat nog eens samenviel met de sanering van de eigen overheid). Geen backbone, geen verzekering van de levensstandaard, etc..., het zijn allemaal typische symptomen van een ultrakapitalistische maatschappij.
3. Dan terugkomend op jouw derde opmerking: het is dus daadwerkelijk naïef om jouw vertrouwen te geven aan een dergelijk systeem, en de vakbonden zouden een positieve invloed hebben gehad in Japan (helaas hebben ze deze macht niet in dat land). De hoop op een alarmbel is dus onmogelijk, want de controlestructuren hebben dezelfde belangen als de verlieslatende bedrijven.
Hopelijk heb ik mijn standpunt nu kracht bijgezet om zeer cynisch te staan tegenover het neoliberalisme en het ultrakapitalisme. Keynes & Galbraith blijven veruit de betere oplossingen voor een stabielere economie, die wel minder exponentiële groei zullen kennen.