Archief - Opname in een psychiatrisch ziekenhuis

Akahnu · 17 jul 2014

Hey,

Ik heb sinds enkele maanden last van een erg zware depressie (+angstaanvallen en OCS) en sinds kort is het nog een niveau hoger getreden en heb ik steeds vaker last van negatieve gedachten en zelfs zelfmoordgedachten (al weet ik van mezelf dat ik dat nooit zou doen). Gezien de toenemde problems, is er toch zwaardere hulp nodig.

Mijn dokter/psychiater weet hiervan en omdat de traditionele manier niet echt werkt (medicatie + gesprekken), stelde hij voor om een tijdje door te brengen in een psychiatrisch ziekenhuis. In Brugge is er zo eentje.

Ik sta hier echter sceptisch tegenover en ik hoor ook vaak negatieve/deprimerende verhalen over een verblijf in zo'n ziekenhuis. Alleen al de stricte regels en het "gevangenis" gevoel maakt mij redelijk bang. Ik wil het wel proberen, maar ik vroeg me af of er toevallig geen 9Livers ervaring hebben met een verblijf in zo'n plaats?

Ik vraag me bijvoorbeeld af of je jouw eigen kleren mag meebrengen, een iPad/laptop en dergelijke. Want als ik het zo soms hoor, nemen ze alles van u af omdat je met bepaalde zaken (kabels, schoenveters en whatever) zelfmoord kan plegen. Lijkt me toch wat deprimerend en dat houdt me voorlopig toch wat tegen.

Ik kwam deze thread tegen: https://www.beyondgaming.be/archive/algemene-discussies.3/psychiatrische-opname.332368 maar die is ondertussen al bijna tien jaar oud en echt relevant is dat toch niet meer.

glashelder · 18 jul 2014

Hangt af van ziekenhuis tot ziekenhuis. Meestal is er wel iets op de site te vinden over de geldende regels en afspraken, en sowieso geven ze je een foldertje mee bij een eerste verkennend gesprek. Daarin staat ook informatie over wat je allemaal wel en niet mee mag nemen, of je binnen en buiten mag, wanneer je buiten mag,... Je eigen kleren mag je sowieso meebrengen hoor. Laptop en muziek en zo is meestal ook geen probleem. Zo'n dingen kan je ook allemaal vragen in een eerste gesprek. Het is logisch als je suïcidaal bent dat ze je niet alleen laten buiten wandelen, bijvoorbeeld. Ook is het zo dat je sowieso een paar dagen of weken daar moet blijven (terwijl je in verdere stadia misschien in het weekend naar huis mag). Soms geen bezoek ook in die periode, soms wel. 't Is echt verschillend van ziekenhuis tot ziekenhuis, dus je kan het best gewoon zo'n gesprek aangaan en dan hoor je het wel.

dekloktikt · 18 jul 2014

Blijf weg uit Gent. Ooit iemand bezocht in het verleden, het is daar een regime beheerd door enorme engerds met bijbedoelingen en je zal al je rechten verliezen en ze doen met je wat ze willen. Over Brugge weet ik niet.

Zacharus · 18 jul 2014

Heb eigenlijk nooit begrepen waarom er zoveel restricties genomen worden voor iemand die zich vrijwillig laat opnemen. Tenslotte had die mens ook de keuze om thuis te blijven.
Met een vrijwillige opname toont hij/zij toch juist aan dat hij zich wil laten begeleiden en erkent dat er een probleem is dat hij/zij zelf niet opgelost krijgt.

Sterkte OP, hopelijk vind je de hulp die je nodig hebt.

Lt. ZweedVoet · 18 jul 2014

dekloktikt zei:
Blijf weg uit Gent. Ooit iemand bezocht in het verleden, het is daar een regime beheerd door enorme engerds met bijbedoelingen en je zal al je rechten verliezen en ze doen met je wat ze willen. Over Brugge weet ik niet.

Het Duitse regime wss.

glashelder · 18 jul 2014

Zacharus zei:
Heb eigenlijk nooit begrepen waarom er zoveel restricties genomen worden voor iemand die zich vrijwillig laat opnemen. Tenslotte had die mens ook de keuze om thuis te blijven.
Met een vrijwillige opname toont hij/zij toch juist aan dat hij zich wil laten begeleiden en erkent dat er een probleem is dat hij/zij zelf niet opgelost krijgt.

Omdat je niet elk moment zo helder van geest bent. Je kan op een bepaald moment wel zeggen "shit, die gedachten die ik heb zijn niet meer normaal, ik moet hier hulp voor zoeken" en dan ook hulp zoeken... en daar dan zitten en ineens zo'n dag hebben dat je het totáál niet meer ziet zitten en manieren begint te bedenken om het op de één of andere manier toch klaar te spelen. Een depressie of suïcidale gedachten is niet één rechte lijn, dat fluctueert van dag tot dag en zelfs van uur tot uur. Bereidwilligheid om geholpen te worden wil niet zeggen dat je de week erna niet koste wat het kost dood wil.

En daarnaast zijn er ook gewoon restricties om de boel een beetje ordelijk te houden. Als iedereen daar binnen en buiten loopt wanneer hij/zij wil, wordt het nogal een boeltje

Je hebt een vast schema waarin enerzijds therapie ingepland wordt (individuele therapie, beweging, groepstherapie, ergotherapie) en anderzijds ontspanning (sport en wandelingen, filmavonden, bezoek, eventueel een avond of weekend naar huis mogen). Als dat van iedereen allemaal door elkaar loopt, wordt het nogal chaotisch. Er is wel enige individuele variatie (niet iedereen heeft individuele therapie op hetzelfde moment, natuurlijk

), maar in grote lijnen ligt je planning wel vast. Ontspanning of wat meer vrijheid is mogelijk, binnen bepaalde uren of regels. Tenslotte leef je daar samen en is het wel handig als iedereen (dokters, psychologen, ergotherapeuten, medepatiënten) weet waar iedereen te allen tijde is. Er zijn ook momenten die samen doorgebracht worden, zoals het eten, groepstherapie, bepaalde taken of verantwoordelijkheden,... Dat heeft ook allemaal therapeutische doeleinden dus tja, dan doe je idd niet wat je wil, wanneer je wil.

Nu, als psychisch gezond persoon kan het inderdaad erg dwingend en onvrij overkomen, allemaal. Maar soms zitten daar echt heel erg serieuze gevallen die daar absoluut bij gebaat zijn, of die het zelfs maar half beseffen hoe weinig vrijheid ze hebben. Mijn eerste maanden in dagtherapie vond ik geweldig: iedereen zorgde voor mij, ik had weinig of geen verantwoordelijkheid, ik moest gewoon rusten en praten en op mijn gemak komen. Naar het einde toe vond ik het verschrikkelijk, ik wou daar wég, ik wou helemaal niet dat zij vanalles voor mij regelden en dingen van mij uit handen namen. Dat was al een heel groot signaal dat ik er klaar voor was

Akahnu · 18 jul 2014

glashelder zei:
Hangt af van ziekenhuis tot ziekenhuis. Meestal is er wel iets op de site te vinden over de geldende regels en afspraken, en sowieso geven ze je een foldertje mee bij een eerste verkennend gesprek. Daarin staat ook informatie over wat je allemaal wel en niet mee mag nemen, of je binnen en buiten mag, wanneer je buiten mag,... Je eigen kleren mag je sowieso meebrengen hoor. Laptop en muziek en zo is meestal ook geen probleem. Zo'n dingen kan je ook allemaal vragen in een eerste gesprek. Het is logisch als je suïcidaal bent dat ze je niet alleen laten buiten wandelen, bijvoorbeeld. Ook is het zo dat je sowieso een paar dagen of weken daar moet blijven (terwijl je in verdere stadia misschien in het weekend naar huis mag). Soms geen bezoek ook in die periode, soms wel. 't Is echt verschillend van ziekenhuis tot ziekenhuis, dus je kan het best gewoon zo'n gesprek aangaan en dan hoor je het wel.

Bedankt voor de informatieve post, Glashelder. Ik ben zeker van plan om nog wat extra vragen en dergelijke te stellen aan mijn psychiater, want het is sowieso al een grote stap voor mij. Ik heb altijd al op dezelfde plaats gewoond en ik kon altijd terecht bij familie en vrienden. Nu zal dat niet 24/7 gaan, en dat toch voor enkele weken. Ik zal er iig zeker werk van maken om me voldoende te informeren tijdens het 1ste intake gesprek.

Daarnet wel ff gekeken op de site en daar stond er bij informatie wel dit:

Persoonlijke bezittingen
Het is beter om geen waardevolle bezittingen mee te brengen. Het ziekenhuis is niet verantwoordelijk voor verlies of diefstal ervan. Indien toch nodig, kunnen kostbaarheden, geld, waardepapieren e.d. in bewaring gegeven worden. Persoonlijke bezittingen worden maximaal 1 maand na ontslag in het ziekenhuis bewaard.

Ik gok dus dat het wel zal mogen, maar dat het niet aanbevolen wordt omdat ze niet verantwoordelijk zijn voor diefstal. Verlies np, dan is het mijn eigen schuld... maar ik vraag me dan af of diefstal werkelijk een [groot] probleem is daar. Soit, ik kan het sowieso vragen.

dekloktikt zei:
Blijf weg uit Gent. Ooit iemand bezocht in het verleden, het is daar een regime beheerd door enorme engerds met bijbedoelingen en je zal al je rechten verliezen en ze doen met je wat ze willen. Over Brugge weet ik niet.

Dit is een typerend voorbeeld van de minder goede ervaringen waar ik al over heb gelezen. Nu, zoals Glashelder zegt verschilt het wel van ziekenhuis tot ziekenhuis en als ik kijk naar de beschikbare activiteiten en dergelijke, lijkt me er toch heel wat vrijheid te zijn in Brugge.

Zacharus zei:
Heb eigenlijk nooit begrepen waarom er zoveel restricties genomen worden voor iemand die zich vrijwillig laat opnemen. Tenslotte had die mens ook de keuze om thuis te blijven.
Met een vrijwillige opname toont hij/zij toch juist aan dat hij zich wil laten begeleiden en erkent dat er een probleem is dat hij/zij zelf niet opgelost krijgt.

Sterkte OP, hopelijk vind je de hulp die je nodig hebt.

Ja, ik dacht eigenlijk net hetzelfde. Als ik zelfmoord zou plegen, dan zou ik deze stap nooit gezet hebben. Dat lijkt me eerder iets voor mensen die gedwongen worden om naar zo'n ziekenhuis te gaan. Ik wil net beter worden, niets liever dan dat... maar ik verwacht wel nog een beetje plezier aan mijn leven tijdens de opname. Dat moet niet veel zijn... een laptop om wat op het net te surfen als ik me verveel en mijn iPod/gsm is dan al meer dan genoeg voor mij, zeker gezien er ook een fitness etc is.

Akahnu · 18 jul 2014

glashelder zei:
Omdat je niet elk moment zo helder van geest bent. Je kan op een bepaald moment wel zeggen "shit, die gedachten die ik heb zijn niet meer normaal, ik moet hier hulp voor zoeken" en dan ook hulp zoeken... en daar dan zitten en ineens zo'n dag hebben dat je het totáál niet meer ziet zitten en manieren begint te bedenken om het op de één of andere manier toch klaar te spelen. Een depressie of suïcidale gedachten is niet één rechte lijn, dat fluctueert van dag tot dag en zelfs van uur tot uur. Bereidwilligheid om geholpen te worden wil niet zeggen dat je de week erna niet koste wat het kost dood wil.

En daarnaast zijn er ook gewoon restricties om de boel een beetje ordelijk te houden. Als iedereen daar binnen en buiten loopt wanneer hij/zij wil, wordt het nogal een boeltje Je hebt een vast schema waarin enerzijds therapie ingepland wordt (individuele therapie, beweging, groepstherapie, ergotherapie) en anderzijds ontspanning (sport en wandelingen, filmavonden, bezoek, eventueel een avond of weekend naar huis mogen). Als dat van iedereen allemaal door elkaar loopt, wordt het nogal chaotisch. Er is wel enige individuele variatie (niet iedereen heeft individuele therapie op hetzelfde moment, natuurlijk ), maar in grote lijnen ligt je planning wel vast. Ontspanning of wat meer vrijheid is mogelijk, binnen bepaalde uren of regels. Tenslotte leef je daar samen en is het wel handig als iedereen (dokters, psychologen, ergotherapeuten, medepatiënten) weet waar iedereen te allen tijde is. Er zijn ook momenten die samen doorgebracht worden, zoals het eten, groepstherapie, bepaalde taken of verantwoordelijkheden,... Dat heeft ook allemaal therapeutische doeleinden dus tja, dan doe je idd niet wat je wil, wanneer je wil.

Nu, als psychisch gezond persoon kan het inderdaad erg dwingend en onvrij overkomen, allemaal. Maar soms zitten daar echt heel erg serieuze gevallen die daar absoluut bij gebaat zijn, of die het zelfs maar half beseffen hoe weinig vrijheid ze hebben. Mijn eerste maanden in dagtherapie vond ik geweldig: iedereen zorgde voor mij, ik had weinig of geen verantwoordelijkheid, ik moest gewoon rusten en praten en op mijn gemak komen. Naar het einde toe vond ik het verschrikkelijk, ik wou daar wég, ik wou helemaal niet dat zij vanalles voor mij regelden en dingen van mij uit handen namen. Dat was al een heel groot signaal dat ik er klaar voor was

Hoe zit het dan eigenlijk met de financiële kant? Ik ben dat vergeten te vragen bij het vorige gesprek. Allez, ik ga er van uit dat de verzekering het grootste deel dekt (of zelfs alles?) omdat het een noodzaak is? Ik heb iig niet veel geld over (om en bij de €1000 op m'n rekening) en op mijn ouders kan ik atm ook niet echt rekenen. Niet omdat ze niet zouden willen, maar omdat ze door heel wat problem ook redelijk krap bij kas zitten.

Daar heb ik momenteel eigenlijk ook nog wat angst over, dat ik vroeger zou moeten vertrekken ofzo omdat ik het niet meer kan betalen

Het is in ieder geval een noodzaak voor mij, die opname. Ik zie het eigenlijk wat als mijn laatste optie.

glashelder · 18 jul 2014

Akahnu zei:
Bedankt voor de informatieve post, Glashelder. Ik ben zeker van plan om nog wat extra vragen en dergelijke te stellen aan mijn psychiater, want het is sowieso al een grote stap voor mij. Ik heb altijd al op dezelfde plaats gewoond en ik kon altijd terecht bij familie en vrienden. Nu zal dat niet 24/7 gaan, en dat toch voor enkele weken. Ik zal er iig zeker werk van maken om me voldoende te informeren tijdens het 1ste intake gesprek.

Akahnu zei:
Daarnet wel ff gekeken op de site en daar stond er bij informatie wel dit:

Ik gok dus dat het wel zal mogen, maar dat het niet aanbevolen wordt omdat ze niet verantwoordelijk zijn voor diefstal. Verlies np, dan is het mijn eigen schuld... maar ik vraag me dan af of diefstal werkelijk een [groot] probleem is daar. Soit, ik kan het sowieso vragen.

Is inderdaad standaard disclaimer. Ben even nieuwsgierig geweest en op basis daarvan het ziekenhuis opgezocht

Da's wel een goed ziekenhuis hoor. Ken mensen die daar ook gezeten hebben (ken ze niet heel goed, maar voor zover ik weet hebben ze daar geen hele erge ervaringen gehad of zo). Staat wel goed aangeschreven dus, volgens mij.

Akahnu zei:
Hoe zit het dan eigenlijk met de financiële kant? Ik ben dat vergeten te vragen bij het vorige gesprek. Allez, ik ga er van uit dat de verzekering het grootste deel dekt (of zelfs alles?) omdat het een noodzaak is? Ik heb iig niet veel geld over (om en bij de €1000 op m'n rekening) en op mijn ouders kan ik atm ook niet echt rekenen. Niet omdat ze niet zouden willen, maar omdat ze door heel wat problem ook redelijk krap bij kas zitten.

Daar heb ik momenteel eigenlijk ook nog wat angst over, dat ik vroeger zou moeten vertrekken ofzo omdat ik het niet meer kan betalen Het is in ieder geval een noodzaak voor mij, die opname. Ik zie het eigenlijk wat als mijn laatste optie.

Normaal gezien hebben ze in zo'n ziekenhuis ook een maatschappelijk werker, sociale dienst of iets dergelijks. Die is er voor dat soort vragen. Bij een eerste gesprek kan je daar ook naar vragen, hoe het zit met facturen en eventuele tegemoetkomingen. Ze hebben daar ervaring mee dus dat kunnen ze je ook wel zeggen en vaak geven ze die informatie ook al uit zichzelf.

Blanco · 18 jul 2014

Ik ken het UPC in Kortenberg en daar mag je in gewone kleren rondlopen, mag je I-pad/laptop, enz meenemen.
Normaal kom je eerst terecht in Sint-Lodewijk. Dat is een afdeling voor crisisinterventie (ook bij vrijwillige opname), waar men je gedurende een aantal weken observeert en een diagnose stelt via allerhande therapieën (sport, beeldende, ergo,...) en gesprekken. Het is bedoeling dat je eerst tot rust komt. Je hebt er verschillende fases: crisisinterventie, orienteringfase en ontslagfase. De eerste week mag je inderdaad niet buiten (tenzij tijdens familiebezoek), maar vanaf de tweede week mag dat wel en stimuleert men het zelf. Vanaf de tweede week mag je normaal ook in het weekend naar huis.
Je leeft er als het ware onder een stolp, een beschermde omgeving, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat je die gewoon word. Het is zeker geen gevangenis maar je leeft wel in een dagrooster (dat is zeker niet slecht) met gelijkgestelden, elk met hun eigen verhaal. Dat betekent niet dat er de ganse dag door over miserie gepraat word, ik heb daar verdomd goed gelachen ook. Na de diagnose (sommige moeten testen doen) beslist men welke therapie er nog moet op volgen. Dat kan ambulant of via dagtherapie op één van de andere meer gespecialiseerde afdelingen. Sint-Lodewijk is meer een algemene afdeling voor observatie, waar je indien nodig doorverwezen wordt naar een andere afdeling.
Ik heb er een paar jaar geleden zelf gezeten en ik stond er ook sceptisch tegenover, maar het is de beste beslissing geweest in mijn leven. Ik ga niet zeggen dat ze mirakels verrichten, maar ze helpen je om jezelf te helpen.

Ik weet, het is ver van Oostende, maar ik vond Kortenberg zeer goed. Er zullen er ongetwijfeld ook zo'n zijn bij u in de buurt. Het is geen PAAZ (een psychiatrische afdeling in een algemeen ziekenhuis)

UPC KULeuven

Hoe zit het dan eigenlijk met de financiële kant? Ik ben dat vergeten te vragen bij het vorige gesprek. Allez, ik ga er van uit dat de verzekering het grootste deel dekt (of zelfs alles?) omdat het een noodzaak is? Ik heb iig niet veel geld over (om en bij de €1000 op m'n rekening) en op mijn ouders kan ik atm ook niet echt rekenen. Niet omdat ze niet zouden willen, maar omdat ze door heel wat problem ook redelijk krap bij kas zitten.

Daar heb ik momenteel eigenlijk ook nog wat angst over, dat ik vroeger zou moeten vertrekken ofzo omdat ik het niet meer kan betalen Het is in ieder geval een noodzaak voor mij, die opname. Ik zie het eigenlijk wat als mijn laatste optie.

Ik ken natuurlijk uw financiële stand niet, maar bij mij was dat, geloof me...ook een rotzooi.
Je hebt daar een maatschappelijk werkster (Kelly, heel schoon meiske ook nog, dat helpt) die alles regelt voor u ivm mutualiteit, werk of werkloosheid, enzo. Zij heeft wel wonderen verricht. Ook voor na je ontsla trouwens. Want ze beseffen dat dat dingen zijn waar je je op dat moment niet moet mee bezighouden.

Lt. KroftDünkel · 18 jul 2014

Akahnu zei:
Hey,

Ik heb sinds enkele maanden last van een erg zware depressie (+angstaanvallen en OCS) en sinds kort is het nog een niveau hoger getreden en heb ik steeds vaker last van negatieve gedachten en zelfs zelfmoordgedachten (al weet ik van mezelf dat ik dat nooit zou doen). Gezien de toenemde problems, is er toch zwaardere hulp nodig.

Mijn dokter/psychiater weet hiervan en omdat de traditionele manier niet echt werkt (medicatie + gesprekken), stelde hij voor om een tijdje door te brengen in een psychiatrisch ziekenhuis. In Brugge is er zo eentje.

Ik sta hier echter sceptisch tegenover en ik hoor ook vaak negatieve/deprimerende verhalen over een verblijf in zo'n ziekenhuis. Alleen al de stricte regels en het "gevangenis" gevoel maakt mij redelijk bang. Ik wil het wel proberen, maar ik vroeg me af of er toevallig geen 9Livers ervaring hebben met een verblijf in zo'n plaats?

Ik vraag me bijvoorbeeld af of je jouw eigen kleren mag meebrengen, een iPad/laptop en dergelijke. Want als ik het zo soms hoor, nemen ze alles van u af omdat je met bepaalde zaken (kabels, schoenveters en whatever) zelfmoord kan plegen. Lijkt me toch wat deprimerend en dat houdt me voorlopig toch wat tegen.

Ik kwam deze thread tegen: https://www.beyondgaming.be/archive/algemene-discussies.3/psychiatrische-opname.332368 maar die is ondertussen al bijna tien jaar oud en echt relevant is dat toch niet meer.

Hebt ge een idee hoe die angstaanvallen zijn gekomen? Zo ineens? Of hebt ge al nen historiek van angstaanvallen gehad.

Welke medicatie pakt ge? SSRI? SNRI? Of kalmeerpillen?

Angstaanvallen zijn wel redelijk vermoeiend, misschien hebt ge louter door de vermoeidheid die extra donker gedachten en zijt ge niet echt suïcidaal. Ge hebt miss bang voor de suïcidale gedachten op zich?
Als dat u een beetje gerust kan stellen.

Akahnu · 18 jul 2014

Blanco zei:
Ik ken natuurlijk uw financiële stand niet, maar bij mij was dat, geloof me...ook een rotzooi.
Je hebt daar een maatschappelijk werkster (Kelly, heel schoon meiske ook nog, dat helpt) die alles regelt voor u ivm mutualiteit, werk of werkloosheid, enzo. Zij heeft wel wonderen verricht. Ook voor na je ontsla trouwens. Want ze beseffen dat dat dingen zijn waar je je op dat moment niet moet mee bezighouden.

Bij mij ook een rotzooi. Ik had niet zo heel lang geleden eindelijk een goede job gevonden. Betaalde ook heel goed. Maar na slechts twee dagen moest ik al stoppen door de constante angst die ik voelde. Kon me niet meer concentreren op wat nodig was, enkel de angst en de daarbij horende gedachten zaten in m'n hoofd. Toen realiseerde ik me eigenlijk dat ik echt wel met een serieus probleem zat want daarvoor dacht ik gewoon dat het van de stress kwam en dat ik me af en toe gewoon wat down voelde zoals eender welke andere persoon. Maar een job stoppen na slechts twee dagen? Toen wist 'k genoeg.

Sindsdien zit ik thuis op m'n eigen appartement, maar omdat ik werkloos ben moet ik ook zuiniger leven en ik heb daar ook al een deel van m'n geld door verloren, mede door de medische kosten. Terug gaan wonen bij mijn ouders gaat gewoonweg niet. Dat is eigenlijk nog een tweede probleem dan. Ik ben helemaal nog niet zeker wat ik kan doen na m'n ontslag. Ik kan toch moeilijk mijn appartement opzeggen? Want dan heb ik nergens om naartoe te gaan na m'n opname. Maar gezien mijn situatie zal de opname niet voor een paar dagen zijn. Kan zelfs oplopen tot een maand of langer denk ik. En om dan te betalen voor een appartement waar ik niet eens ben = nutteloos.

Dit maakt m'n situatie er natuurlijk niet makkelijker op. Integendeel, bezorgt me enkel meer angst. Geen idee of ze een systeem hebben om mensen tijdelijk ergens te laten wonen na hun opname bij zo'n ziekenhuis. Mijn eerste prioriteit zou dan een job zijn en vanaf daar hoop ik m'n level terug op orde te krijgen.

Lt. KroftDünkel zei:
Hebt ge een idee hoe die angstaanvallen zijn gekomen? Zo ineens? Of hebt ge al nen historiek van angstaanvallen gehad.

Welke medicatie pakt ge? SSRI? SNRI? Of kalmeerpillen?

Angstaanvallen zijn wel redelijk vermoeiend, misschien hebt ge louter door de vermoeidheid die extra donker gedachten en zijt ge niet echt suïcidaal. Ge hebt miss bang voor de suïcidale gedachten op zich?
Als dat u een beetje gerust kan stellen.

Goh, echte angstaanvallen heb ik eigenlijk niet. Het is vooral angst, onzekerheid. Spookt constant tussen mijn hoofd. Gebundeld met obsessieve gedachten, perfectionisme en een (te) hoge standaard als het op hygiëne aankomt. Ik heb er eigenlijk al zo'n drie jaar last van, maar in het begin had ik er véél minder last van. Ik ben toen echter nooit naar de dokter/psychiater geweest omdat ik mijn problemen niet serieus nam. Daar draag ik nu zo'n beetje de gevolgen van. Ik wou dat het anders was, maar ik kan enkel maar mijn potentiële toekomst veranderen. Ik heb nog hoop... en dat is toch het belangrijkste gok ik

Kompjoeter · 18 jul 2014

dekloktikt zei:
Blijf weg uit Gent. Ooit iemand bezocht in het verleden, het is daar een regime beheerd door enorme engerds met bijbedoelingen en je zal al je rechten verliezen en ze doen met je wat ze willen. Over Brugge weet ik niet.

Dit klopt maar deels volledig.

Tweak37 · 18 jul 2014

Wat is het nu, maar deels of volledig?

glashelder · 18 jul 2014

Akahnu zei:
Dit maakt m'n situatie er natuurlijk niet makkelijker op. Integendeel, bezorgt me enkel meer angst. Geen idee of ze een systeem hebben om mensen tijdelijk ergens te laten wonen na hun opname bij zo'n ziekenhuis. Mijn eerste prioriteit zou dan een job zijn en vanaf daar hoop ik m'n level terug op orde te krijgen.

Ze zorgen er wel voor dat je op je pootjes terecht komt hoor. Eventueel door ook door te verwijzen naar dagtherapie (kan ook bij hen). Het is in ieder geval niet de bedoeling dat ze je zo op straat zetten, ze willen wel dat je een plan hebt, een dagbesteding, ergens kan wonen, weerbaar bent,...

Akahnu · 18 jul 2014

glashelder zei:
Ze zorgen er wel voor dat je op je pootjes terecht komt hoor. Eventueel door ook door te verwijzen naar dagtherapie (kan ook bij hen). Het is in ieder geval niet de bedoeling dat ze je zo op straat zetten, ze willen wel dat je een plan hebt, een dagbesteding, ergens kan wonen, weerbaar bent,...

Begrijpelijk. Ik ben er waarschijnlijk gewoon té veel mee bezig en ik besef ook een beetje dat er opnieuw veel angst mee gemoeid is. ik ben bijna constant bezig met informatie op te zoeken en dergelijke. Was zelfs al zo ver gekomen dat ik bij "Beschut Wonen" terecht kwam. Dat zijn blijkbaar appartementen waar je begeleid kan wonen na een ziekenhuisopname uit de psychiatrie. Of dat ook telt voor mijn specifieke situatie (en niet enkel voor mensen met nóg zwaardere problemen), dat weet ik natuurlijk niet.

Sorry voor de vele vragen in ieder geval. Ik ben sowieso al een persoon met veel stress, de angstgevoelens en de "grote verandering" die zo'n opname met zich meebrengt maken het enkel erger. Maar ik heb wel hoop. Ik heb hoop dat ik later zal terugkijken op deze periode en blij zal zijn dat ik destijds de stap toch maar heb gezet. Dat is mijn grote drijfveer.

Sowieso ook bedankt aan iedereen die voorlopig heeft gereageerd op dit topic. Het helpt écht.

glashelder · 18 jul 2014

Akahnu zei:
Sorry voor de vele vragen in ieder geval.

Da's niks hoor

Zo'n dingen zijn altijd wel spannend, laat staan als je dan nog eens last hebt van angsten. Ik ben ook zo iemand die altijd iets tot in de puntjes wil uitzoeken. Heel begrijpelijk dus

Lork · 18 jul 2014

Ah ok die glashelder is dus een patient. Nu begrijp ik waarom ze zo'n vreemde kijk heeft op bepaalde dingen. Spijtig dat zulke mensen dan anderen willen overtuigen met hun meningen

glashelder · 18 jul 2014

Lork zei:
Ah ok die glashelder is dus een patient. Nu begrijp ik waarom ze zo'n vreemde kijk heeft op bepaalde dingen. Spijtig dat zulke mensen dan anderen willen overtuigen met hun meningen

Juist, ja. Want therapie volgen wil automatisch zeggen dat je één ander psychotisch geval bent. Tof van je dat je even gaat stigmatiseren in een topic van iemand die op het punt staat om de stap te zetten naar een opname. Heel empathisch en gevoelig van je. Ik geloof trouwens niet dat ik hier mensen heb willen overtuigen van het één of het ander, dat is zo mijn stijl niet (in tegenstelling tot anderen, blijkbaar), maar goed.

YaMo · 18 jul 2014

Die gekken met hun meningen ook altijd.

Archief - Opname in een psychiatrisch ziekenhuis

Akahnu

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

dekloktikt

Legacy Member

Zacharus

Legacy Member

Lt. ZweedVoet

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Akahnu

Legacy Member

Akahnu

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Blanco

Legacy Member

Lt. KroftDünkel

Legacy Member

Akahnu

Legacy Member

Kompjoeter

Legacy Member

Tweak37

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Akahnu

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Lork

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

YaMo

Legacy Member