Ik heb de indruk dat de meeste mensen hier toch nog altijd een vrij simplistisch beeld hebben van 'de ruimte', die nog altijd denken dat we in een soort 3D-bol leven, en dat die bol ook groter aan het worden is, net snel genoeg zodat hij niet terug instort onder zijn eigen zwaartekracht (no offence hé, het is maar in welke mate het u interesseert). Simpel gezien is dat misschien ook zo, maar het moet ook duidelijk wezen dat deze 'bol' waarin wij dan leven ook nog deel uitmaakt van een groter geheel, en dat het louter toeval is dat onze bol net 3 dimensies van ruimte heeft, en 1 van tijd. Er zouden parallel met onze ruimte, ook van die 'bollen" kunnen bestaan met een totaal andere configuratie.
Over onze oneindige ruimte en reizen in de tijd: het 'donutshaped universe' is een vrij populaire theorie en die demonstreert perfect dat ge als ge heel ver wandelt in de ruimte, ge terug op dezelfde plaats uitkomt, maakt niet uit in welke richting (in theorie zou ge met een héél goede telescoop uzelf kunnen zien staan in de ruimte, maar een paar dingen houden dit tegen: technische beperkingen en de snelheid/uitdoving van het licht).
Over buitenaardse wezen zal ik kort zijn: die zijn er, statistisch gezien kunt ge daar niet omheen. Of we ze ooit gaan ontmoeten, kennis van hebben valt te betwijflen. Het afstand/tijd argument houdt misschien nu nog wel steek (zeker als ge dees in uw achterhoofd houdt: moest de zon een speldekop groot zijn, dan staat de dichtsbijzijnde ster op 25 km, enorm ver dus) maar aangezien ge theoretisch gezien met een wormgat enorm ver en in de tijd kunt reizen, moogt ge geen voorbarige conclusies trekken (wormgaten zijn geen SF, toch ff duidelijk wezen).
Over sterren valt er enorm veel te vertellen. Wat het zijn? Geïoniseerde, hete gasbollen (GAS, geen lave of consoorten) met een vrij grote dichtheid. Sterren liggen eigenlijk aan de basis van ons bestaan. Ze zijn namelijk verantwoordelijk voor alle atomen van H (waterstof) tot Fe(ijzer) (kernfusie, iemand?), en ook voor de zwaardere elementen, maar dat is nog een ander verhaal (supernovae die materie wegblazen, die materie botst dan enzo, hoge temperaturen...)
Over leven en dood: de mens is eigenlijk niets, totaal geen betekenis. We zijn onstaan, en we gaan terug uitsterven, vast en zeker. En wat hebben we daartussen bereikt? Onze eigen planeet kapot gemaakt, misschien ooit ook andere planeten wie weet. Maar onze aanwezigheid in het heelal maakt duidelijk geen reet uit, buiten voor onszelf; we zijn er omdat we er zijn. En eens ge dood zijt, weet ge toch van niets meer, einde chemische reacties in de hersenen, en al de koolstof in uw lichaam kan hergebruikt worden door andere organismen, joepie....
(correct me if i'm wrong)
Al was het wel een rare kwieter.
