Ach, de mens is een complex wezen. In principe zijn wij volgens elke mogelijke classificatie in de biologie gewoon zoogdieren, niet meer en zeker niet minder. Wij vonden het echter per sé nodig om te gaan (d)evolueren, en dat kwam ons meestal ten goede (zie onze vaardigheid om ons in woorden uit te drukken en dergelijke meer), maar zeker niet altijd. Mens zijn betekent heus niet alleen de koning der dieren zijn: we durven ook wel eens vergeten dat we onze beperkingen hebben door onze inherente dierlijkheid.
Ik heb zelf een theorie gevormd die stelt dat de mens geëvolueerd is in zijn huidige vorm vanaf het moment dat hij ontdekte hoe hij wapens moest maken die dieren konden doden groter dan hijzelf. Dat plaatste ons (een diersoort die niet echt imposant is qua lichaamsbouw en gemiddeld 70-75 kilo weegt) tegen alle wetten van de natuur in plots aan de top van de voedselketen. "Survival of the fittest," zo heeft een bijzonder geëvolueerd mens genaamd Charles Darwin ooit bedacht als theorie. En daar heeft hij gelijk in. Alleen jammer dat de Koning der Dieren het nodig vindt elkaar uit te moorden voor macht, geld, grond of status. Iets wat ondenkbaar is in de onderontwikkelde dierenwereld, waar wordt gedood om te eten en hooguit zwaar verwond om status te kenmerken.
Gewoon het feit dat wij nadenken over dingen als onze eigen sterfelijkheid kenmerkt ons al als een soort überwezen. Dat we verder ontwikkeld zijn dan eender welke andere diersoort valt niet te ontkennen. Of ons dat als maatschappij ten goede is gekomen, valt ten zeerste te betwisten...
