Mijn grootvader die overleden is. Verschillende jaren meermaals in het ziekenhuis opgenomen geweest, werd sinds een tijdje verzorgd in een tehuis en uiteindelijk op palliatieve terecht gekomen. Vorige week nog naar zijn huis geweest, zo een grote eigendom op het platteland met een enorme tuin. Een plek waar je gewoon tot rust kwam.
Dan zie je dat bordje staan met 'te koop'

, de plaats met de prachtige herinneringen waar ik in mijn kinderjaren in de zomers heb zitten voetballen met mijn neven en in de donkere winters verstoppertje gespeeld, naar de sterren heb zitten kijken op een heldere nacht...en plots staat het daar helemaal leeg. Nooit meer daar binnenkomen en de geur van zelfgemalen koffie ruiken, terwijl hij enthousiast uit zijn stoel springt, blij om volk te zien.
Net alsof een stukje van mezelf ook gestorven is. Verdomd absurd gevoel.