soulreaper
Legacy Member
Ik weet niet of het hier de juiste plek is, zoniet verplaats de thread maar.
Situatie: Dochter(wordt 18) is juli 2012 bij ons komen wonen, na 15 jaar geestelijke mishandeling door haar moeder en haar stiefpa. Er zijn beschuldigingen geuit van andere misbruiken ook, maar daar heb ik persoonlijk mijn twijfels over. Ze kreeg regelmatig eens een pak slaag, volgens dochter. Natuurlijk wordt dat in alle toonaarden ontkent.
Het samenleven met dochter ging goed, tot ongeveer jaar geleden. Dochter was lui, hing hele dagen in hare pyama in de zetel. Was voor ons niet voldoende, dus zijn we haar zaken beginnen leren. Ze kon namelijk nog niet eens een eitje koken toen ze verhuisde naar hier. Door het feit dat ze natuurlijk al wat ouder is, heb je voor bepaalde zaken aan te leren veel minder tijd, dan als je van kleins af aan iemand kan sturen. Vrouw en ik hebben beide een verantwoordelijke job, mijn vrouw werkt 50 tot 60 uur in de week, en wij verwachten van onze kinderen dat er wordt meegeholpen in het huishouden. In het begin moest ze worden "verplicht" maar dat is al een heel stuk gebeterd. Doch de manier waarop ze reageert is de boosdoener. Het is met een hoop gesteun en gezucht en met een lang gezicht dat ze het doet. EN owee, als je later zegt, van o ja, kun je dit nog even doen, dan wordt het helemaal donderwolk.
Ze verteld niets over school, of als ze eens is weggeweest, we moeten alles uit haar trekken, ze loopt hele dagen te mokken, en als we dan vragen waarom weet ze het niet. Wekelijks is er ruzie in het gezin omwille van haar gedrag, enkel en alleen omdat ze haar misnoegen niet kan wegsteken. Ze heeft bijna geen sociaal contact, kruipt het liefst in haar hoekje. Als er dan eens discussie is, en we vragen waarom ze zo reageert, dan weet ze het niet. 2 uurtjes later zegt ze sorry, en de dag erna loopt er een donderwolk in huis en begint de hele ellende van voor af aan.
Straffen haalt niets uit, dreigementen halen niets uit, de liefdevolle aanpak haalt niets uit, de "grove" aanpak haalt niets uit. Ze is 1x naar een psy geweest en daar zag ze het niet zitten om te praten. Ze wilt gewoon niet praten. En als ze dan eens bij haar grootouders is, dan speelt ze het zo dat wij de boemannen zijn.
Wij zijn machteloos, en we weten niet meer wat doen. Het heeft een invloed of de relatie tussen vrouw en mijzelf, mijn jongste zoontje begint al stout te worden, enkel omdat hij onze dochter bezig ziet. We proberen met haar te praten, maar zoals gezegd krijgen we steeds maar weer de standaardzinnetjes: Ik weet het niet, ik weet dat het mijn schuld, ik weet dat ik mijn gedrag moet veranderen, maar veranderen? Ho maar.
Wij vrezen dat ze een heel ongelukkig iemand is, die later dik in de miserie komt te zitten, terwijl ze nochtans een serieus beter leven heeft dan vroeger. Ze heeft alles binnen handbereik om gelukkig te worden, toch kiest ze er steeds maar weer voor om de norse uit te hangen.
Hoe help je zo iemand?
Situatie: Dochter(wordt 18) is juli 2012 bij ons komen wonen, na 15 jaar geestelijke mishandeling door haar moeder en haar stiefpa. Er zijn beschuldigingen geuit van andere misbruiken ook, maar daar heb ik persoonlijk mijn twijfels over. Ze kreeg regelmatig eens een pak slaag, volgens dochter. Natuurlijk wordt dat in alle toonaarden ontkent.
Het samenleven met dochter ging goed, tot ongeveer jaar geleden. Dochter was lui, hing hele dagen in hare pyama in de zetel. Was voor ons niet voldoende, dus zijn we haar zaken beginnen leren. Ze kon namelijk nog niet eens een eitje koken toen ze verhuisde naar hier. Door het feit dat ze natuurlijk al wat ouder is, heb je voor bepaalde zaken aan te leren veel minder tijd, dan als je van kleins af aan iemand kan sturen. Vrouw en ik hebben beide een verantwoordelijke job, mijn vrouw werkt 50 tot 60 uur in de week, en wij verwachten van onze kinderen dat er wordt meegeholpen in het huishouden. In het begin moest ze worden "verplicht" maar dat is al een heel stuk gebeterd. Doch de manier waarop ze reageert is de boosdoener. Het is met een hoop gesteun en gezucht en met een lang gezicht dat ze het doet. EN owee, als je later zegt, van o ja, kun je dit nog even doen, dan wordt het helemaal donderwolk.
Ze verteld niets over school, of als ze eens is weggeweest, we moeten alles uit haar trekken, ze loopt hele dagen te mokken, en als we dan vragen waarom weet ze het niet. Wekelijks is er ruzie in het gezin omwille van haar gedrag, enkel en alleen omdat ze haar misnoegen niet kan wegsteken. Ze heeft bijna geen sociaal contact, kruipt het liefst in haar hoekje. Als er dan eens discussie is, en we vragen waarom ze zo reageert, dan weet ze het niet. 2 uurtjes later zegt ze sorry, en de dag erna loopt er een donderwolk in huis en begint de hele ellende van voor af aan.
Straffen haalt niets uit, dreigementen halen niets uit, de liefdevolle aanpak haalt niets uit, de "grove" aanpak haalt niets uit. Ze is 1x naar een psy geweest en daar zag ze het niet zitten om te praten. Ze wilt gewoon niet praten. En als ze dan eens bij haar grootouders is, dan speelt ze het zo dat wij de boemannen zijn.
Wij zijn machteloos, en we weten niet meer wat doen. Het heeft een invloed of de relatie tussen vrouw en mijzelf, mijn jongste zoontje begint al stout te worden, enkel omdat hij onze dochter bezig ziet. We proberen met haar te praten, maar zoals gezegd krijgen we steeds maar weer de standaardzinnetjes: Ik weet het niet, ik weet dat het mijn schuld, ik weet dat ik mijn gedrag moet veranderen, maar veranderen? Ho maar.
Wij vrezen dat ze een heel ongelukkig iemand is, die later dik in de miserie komt te zitten, terwijl ze nochtans een serieus beter leven heeft dan vroeger. Ze heeft alles binnen handbereik om gelukkig te worden, toch kiest ze er steeds maar weer voor om de norse uit te hangen.
Hoe help je zo iemand?
geef het meer tijd en dring haar geen dingen op omdat wat zij doet "fout" is in uw ogen. Als ze een stil, introvert persoon is let it be, ik begrijp zelf nog steeds niet waarom mensen dat zo erg vinden, en soms proberen ze zo hard bij mij er iets uit te sleuren dat wat ze eruit krijgen hen absoluut niet gelukkiger maakt 
en als je ouders je aanzien als boeman "door haar" komt dat misschien niet per se door haar maar door uw eigen focus op het "juiste" zodat ge het overzicht verliest
