Archief - Hulp voor tiener.

Weet niet of dit het juiste forum is, mijn excuses.

Onze dochter is intussen 17j geworden, en woont sinds juli 2012 bij ons. Volgens hetgene we hebben gehoord van haar en van andere mensen werd er nooit naar haar omgekeken, en werd ze aan lot overgelaten. Veel ruzies bij mijn ex vrouw en haar nieuwe echtgenoot. Mijn dochter kreeg regelmatig een pakje slaag, en mijn ex heeft al eens gezegd dat mijn dochter geen deel uitmaakte van de familie? Dus in Juli 2012 vertelde onze dochter dat ze niet meer naar huis wilde. Sindsdien woont ze dus bij ons, en dat ging goed tot ruim 6 maanden geleden. Sindsdien is alles wat we vragen te veel, ze doet haar taken met een lange lip, ze doet er zolang voor dat ze een andere taak niet kan doen, of ze werkt ze maar half af. Als ze er dan opgewezen wordt dan word ze kwaad, en zegt ze dat ze niets goed kan doen. Eergisteren hadden we bezoek van onze vrienden, en ze zat erbij. Gisterenochtend kregen we ineens het verwijt dat we haar negeerden en ze zich teveel voelde??? Ik bedoel maar, welke tiener blijft bij de vrienden van haar ouders zitten? En dan durft ze nadien nog kwaad te zijn omdat we haar niet in het gesprek betrokken??

We hebben al alles geprobeerd, roepen, straffen, ellenlange gesprekken, niets blijkt te helpen. Zij heeft zich in haar hoofd gehaald dat als we haar egoistisch of ondankbaar noemen dat ze een slecht kind is, terwijl wij haar net willen duidelijk maken dat iedereen zijn fouten heeft, maar dat ze daarom niet automatisch slechte mensen zijn. We hebben 1 gesprek gehad met een psychologe, maar daar staat mijn vriendin niet achter, aangezien ze niet wilt hebben dat ons priveleven te grabbel wordt gegooid. Aangezien die psychologe haar beroepsgeheim heeft gaat ze ons natuurlijk nooit vertellen wat onze dochter allemaal verteld om ons zwart te maken.

Iemand die zichzelf herkend in deze situatie? Iemand die ervaring heeft met andere instanties dan psychologen? Wijzelf zijn radeloos, want het begint ook een invloed te hebben op het gedrag van ons zoontje en op de relatie tussen mijn vriendin en ikzelf.

groepsessie met psychologe?

Heb je al eerdere ervaringen met 17-jarige meisjes? unsure
Lijkt me gewoon een puber als een ander tbh.

Je vertrouwt haar niet eens, maar je wil wel een liefdevolle relatie hebben met jouw dochter?

probeer een uitstap te maken met het hele gezin? Bv. pandaspotten

Geef je ze ook genoeg schouderklopjes als ze iets goed doet?

Bijvoorbeeld: Als je ze 2 taken geeft en ze werkt de eerste taak af, maar veel te traag zodat ze de tweede taak niet meer kan doen. "Zaag" je dan enkel over die 2e taak die ze niet meer kan doen? Of bedank je haar ook en bevestig je haar ook positief over de eerste taak die ze wel gedaan heeft?

En als ze een taak - in jouw ogen - niet goed genoeg gedaan heeft, focus je dan alleen op het negatieve en dat het niet goed genoeg is? of heb je het dan ook over de zaken die ze wél goed gedaan heeft.

En voor de rest... tis een puber hé... en gescheiden gezinssituatie - dat zal wel z'n onderliggende trauma's en toestanden in zich dragen.

Veel succes ermee. Ik heb zelf een dochter van een kleine 8 maanden nu... ik zet me al schrap voor binnen 12 a 14 jaar als haar pubertijd begint
Niet scheiden en structuur bieden in het leven tussen 0 en 14 lijkt me een goed startpunt om een goeie relatie te hebben met je kinderen.
Maar daar kan jij nu niks meer aan veranderen natuurlijk.

ludnak zei:

Je vertrouwt haar niet eens, maar je wil wel een liefdevolle relatie hebben met jouw dochter?

Klik om te vergroten...

Waar zeg ik dat ik haar niet vertrouw? Ik heb haar over haar eigen moeder ook nooit ook maar 1 punt positief horen zeggen, wie zegt dat ze dat over ons wel gaat doen??

soulreaper zei:

Waar zeg ik dat ik haar niet vertrouw? Ik heb haar over haar eigen moeder ook nooit ook maar 1 punt positief horen zeggen, wie zegt dat ze dat over ons wel gaat doen??

Klik om te vergroten...

Je bewijst net wat ik zei? Waar is het vertrouwen? Zonder vertrouwen kan je enkel maar oppervlakkige relaties hebben. Hoe los je diepgaande problemen dan op?

soulreaper zei:

Waar zeg ik dat ik haar niet vertrouw? Ik heb haar over haar eigen moeder ook nooit ook maar 1 punt positief horen zeggen, wie zegt dat ze dat over ons wel gaat doen??

Klik om te vergroten...

is dat dan zo erg moest ze u gaan 'zwartmaken' bij een psychologe? die mensen kunnen daar wel mee om ze
en kzou het idd combineren met zelf ook af en toe gaan en/groeps sessies dan krijgt de psycholoog ook een veel breder beeld

en zelfs als maakt uw puberende dochter u zwart bij ne psycholoog, als er niets echt fout zit, weet da meiske dat zelf ook wel en die psycholoog zal haar dan wel helpen om dat inzicht te verkrijgen

Uw dochter voelt zich nergens welkom. Ze heeft slaag gekregen en heeft het gevoel dat ze bij u ook teveel is en ergens terecht.

Zij heeft zich in haar hoofd gehaald dat als we haar egoistisch of ondankbaar noemen dat ze een slecht kind is, terwijl wij haar net willen duidelijk maken dat iedereen zijn fouten heeft,

Klik om te vergroten...

Kerel, een kind van 17 dat trauma's heeft opgelopen kan geen filter aanzetten hé. Haar ouders zijn gescheiden en hebben elk een ander leven opgebouwd en zij zit daar tussen. Ze vraagt zich deels af of het haar fout is en jij helpt niet door haar egoïstisch en ondankbaar te noemen. Dan trekt ze natuurlijk de conclusie dat ze een slecht kind is want alles rond haar loopt fout.

We hebben 1 gesprek gehad met een psychologe, maar daar staat mijn vriendin niet achter, aangezien ze niet wilt hebben dat ons priveleven te grabbel wordt gegooid. Aangezien die psychologe haar beroepsgeheim heeft gaat ze ons natuurlijk nooit vertellen wat onze dochter allemaal verteld om ons zwart te maken.

Klik om te vergroten...

Als je denkt dat uw dochter u (onterecht?) zwart gaat maken achter uw rug vertrouw je ze niet. Een heel shitty reden om niet naar de psycholoog te gaan.

Wijzelf zijn radeloos, want het begint ook een invloed te hebben op het gedrag van ons zoontje en op de relatie tussen mijn vriendin en ikzelf.

Klik om te vergroten...

Je maakt u meer zorgen om uw zoontje (met uw vriendin?) en de relatie met de vrouw dan om het welzijn van uw dochter. je wilt dat het snelsnel opgelost geraakt en uw dochter ff normaal gaat doen. Uw dochter ziet dat ook dat ze 'in de pas moet lopen' want het verprutst alles met uw 'nieuw' leven waar zij niet in past en niet omdat uw dochter zich slecht voelt. Ik denk dat ze aandacht wilt van u, en niet gedeeld met uw vriendin/zoon.

Tldr; uw dochter moet naar een psycholoog, jij en uw vriendin moeten naar de psycholoog en jullie moeten samen gaan.

We hebben al alles geprobeerd, roepen, straffen, ellenlange gesprekken

Klik om te vergroten...

Uhm… Met die dingen kom je nergens. Zoek een goede psycholoog (voor haar) zoals gezegd, en regel een groepssessie om de zoveel tijd. Leer om niet te roepen en te straffen zonder reden, en om kalm te reageren. Wees een voorbeeld. Ik zie ook vooral veel tegenstrijdigheden in uw post.

Zij heeft zich in haar hoofd gehaald dat als we haar egoistisch of ondankbaar noemen dat ze een slecht kind is

Klik om te vergroten...

terwijl wij haar net willen duidelijk maken dat iedereen zijn fouten heeft, maar dat ze daarom niet automatisch slechte mensen zijn.

Klik om te vergroten...

Je noemt haar egoïstisch en ondankbaar, en dan probeer je duidelijk te maken dat ze geen slecht mens is? Ik denk dat zij dat wel anders interpreteert.

Op "dat waait wel over" zou ik echt niet rekenen. Die geschiedenis kan zware gevolgen hebben en verergeren. Zeker als je nog eens haar persoonlijke zaken gaat afnemen omdat ze bepaalde taken niet doet.

Denk ook eens aan quality time met uw dochter alleen.

Geef eens toe: We zijn allemaal tieners geweest, en we zijn allemaal egoistisch en ondankbaar geweest. Verschil tussen de verschillende ouders is dat de ene dat vernoemd en de andere niet.

Haar straffen met iets af te nemen? Haar Ipod ligt al sinds Kerstmis achter slot en grendel. Uitgaan doet ze niet. Hare brommer? Dan gaat ze me de fiets. Ik wil maar zeggen dat je haar onmogelijk op die manier kan bereiken.

Het gaat me niet over het feit dat ik haar niet vertrouw, maar zoals ik al eerder heb aangehaald, ze heeft over haar moeder ook nooit iets goeds te melden gehad. We hebben haar gisteren gevraagd of ze iets kon zeggen wat we dan wel goed doen, ze gaf er gewoon geen antwoord op.

Haar verleden kan inderdaad een invloed hebben op haar gedachten maar als ze na 2 jaar niet inziet dat ze hier een veel beter leven heeft en dat alles wat we doen in functie staat van haar toekomst en de grote boze wereld, dan weet ik niet of ze dat wel ooit gaat inzien.

soulreaper zei:

Eergisteren hadden we bezoek van onze vrienden, en ze zat erbij. Gisterenochtend kregen we ineens het verwijt dat we haar negeerden en ze zich teveel voelde??? Ik bedoel maar, welke tiener blijft bij de vrienden van haar ouders zitten? En dan durft ze nadien nog kwaad te zijn omdat we haar niet in het gesprek betrokken??

Klik om te vergroten...

Dit vind ik maar vreemd, hoor. Als er een gesprek wordt gevoerd door vijf mensen dan is het toch niet meer dan normaal dat die vijf mensen worden betrokken in het gesprek. Of het nu gaat om jouw 17-jarige tienerdochter of je 47-jarige vriendin, niemand wordt graag genegeerd.
Natuurlijk voelt ze zich slecht als jullie haar negeren! Ik snap echt niet dat je dat niet begrijpt?

Preske zei:

groepsessie met psychologe?

Klik om te vergroten...

Dit kan zeker helpen..

soulreaper zei:

Geef eens toe: We zijn allemaal tieners geweest, en we zijn allemaal egoistisch en ondankbaar geweest. Verschil tussen de verschillende ouders is dat de ene dat vernoemd en de andere niet.

Haar straffen met iets af te nemen? Haar Ipod ligt al sinds Kerstmis achter slot en grendel. Uitgaan doet ze niet. Hare brommer? Dan gaat ze me de fiets. Ik wil maar zeggen dat je haar onmogelijk op die manier kan bereiken.

Het gaat me niet over het feit dat ik haar niet vertrouw, maar zoals ik al eerder heb aangehaald, ze heeft over haar moeder ook nooit iets goeds te melden gehad. We hebben haar gisteren gevraagd of ze iets kon zeggen wat we dan wel goed doen, ze gaf er gewoon geen antwoord op.

Haar verleden kan inderdaad een invloed hebben op haar gedachten maar als ze na 2 jaar niet inziet dat ze hier een veel beter leven heeft en dat alles wat we doen in functie staat van haar toekomst en de grote boze wereld, dan weet ik niet of ze dat wel ooit gaat inzien.

Klik om te vergroten...

Ga naar een psycholoog, het is hier al genoeg gezegd.

Typisch tienergedrag, dat gaat er wel weer uit.

Overdreven reageren kan het net erger maken trouwens. Zie ook niet meteen een reden voor een psycholoog. Tenzij ze drugsverslaafd, geweldadig, depressief, ... is.

Van een mug geen olifant maken. Al kunnen wij dat vanop een forum niet inschatten hoe 'erg' het al dan niet gesteld is.

En bij "alles al geprobeerd" zie ik alleen maar negatieve zaken staan. Roepen, straffen, ...

Ipod afpakken enzo? Ze is toch 17 en geen 7?

Goede dingen belonen werkt beter dan slechte dingen afstraffen.

17 jaar en haar dan nog taakjes zitten geven en straffen.....

Geef haar meer ruimte, en als je toch wil dat ze taakjes doet, rationaliseer die dan of probeer er voor te zorgen dat ze het uit eigen wil doet. Het gebruiken van autoriteit om andere mensen te dwingen dingen tegen hun zin te doen, is gewoon slecht en door het zelf te doen, geef haar dan nog eens het signaal dat het accepteerbaar is.

Niemand wil ouders die afkomen met "doe dit" "doe dat" "blablabla". Volgens mij rebelleert het meisje gewoon tegen de autoriteit. De tijden van een autoritair huishouden waar de kinderen naar de pijpen moeten dansen van de ouders zijn allang voorbij. Je kan dat gerust negeren maar uiteindelijk zal ze wel zien dat het bij veel van haar klasgenootjes niet zo verloopt en dat zij niet gedwongen worden om dingen te doen in het huishouden.

Als je als 17 jarige tegen je zin op school zit (zoals bijna alle pubers) en je komt thuis en dan begint de mama of de papa te zagen over andere klusjes, tof leven. Ze is 17, dan mag je al blij zijn dat ze niet rookt, zuipt, drugs pakt, faalt op school of lospoept.

livelovelaugh zei:

Dit vind ik maar vreemd, hoor. Als er een gesprek wordt gevoerd door vijf mensen dan is het toch niet meer dan normaal dat die vijf mensen worden betrokken in het gesprek. Of het nu gaat om jouw 17-jarige tienerdochter of je 47-jarige vriendin, niemand wordt graag genegeerd.
Natuurlijk voelt ze zich slecht als jullie haar negeren! Ik snap echt niet dat je dat niet begrijpt?

Klik om te vergroten...

ludnak zei:

Ga naar een psycholoog, het is hier al genoeg gezegd.

Klik om te vergroten...

Fox Mulder zei:

Typisch tienergedrag, dat gaat er wel weer uit.

Overdreven reageren kan het net erger maken trouwens. Zie ook niet meteen een reden voor een psycholoog. Tenzij ze drugsverslaafd, geweldadig, depressief, ... is.

Van een mug geen olifant maken. Al kunnen wij dat vanop een forum niet inschatten hoe 'erg' het al dan niet gesteld is.

En bij "alles al geprobeerd" zie ik alleen maar negatieve zaken staan. Roepen, straffen, ...

Ipod afpakken enzo? Ze is toch 17 en geen 7?

Goede dingen belonen werkt beter dan slechte dingen afstraffen.

Klik om te vergroten...

Over het negeren: Mij gaat het erom dat ze als 17 jarige bij volwassenen gaat zitten, terwijl ze een kamer voor haar alleen heeft. Als mijn ouders vroeger hun vrienden op bezoek hadden, kon ik niet snel genoeg verdwijnen. Als we haar zouden laten doen, dan zou ze thuis komen, en in hare pyama gaan zitten. Dit vind ik vreemd gedrag voor een tiener.

Goede dingen worden beloond. Maar dat beseft ze niet. Zij is van mening dat als ze iets verkeerds doet, ze niet moet proberen om naar een fuif( 1 van de 4 fuiven die ze per jaar doet) te gaan. Terwijl wij nochtans al meerdere malen hebben duidelijk gemaakt wij haar sociaal leven niet zullen afstraffen. Maar ze vraagt gewoon liever niet om naar die fuif te gaan, omdat ze schrik heeft dat ze niet mag gaan, in plaats van eens een risico te nemen en tot haar verrassing toch te mogen gaan. Net als gisteren, ze doet vakantiewerk, en ze heeft een brommer. Ze moet speciaal een uur vroeger opstaan om de bus te nemen, omdat ze van mening is:" ik ga niet vragen of ik de brommer mag nemen, omdat er net een conflict is geweest". Terwijl wij haar al ontelbare malen hebben duidelijk gemaakt dat ze een nee heeft, maar een ja kan krijgen, ook al heeft ze een fout gemaakt. Maar dat dringt niet door en dat is frustrerend.

Psycholoog heeft ook al gezegd dat ze na 5x gaat vragen aan dochter of ze verbetering ziet. Als dit niet het geval is dan wordt de behandeling stopgezet, omdat de psy van mening is dat na 5 behandelingen al verbeteringen merkbaar zouden zijn, en als dit niet is dan is de behandeling geen succes. Waar moet men dan naartoe als zelfs een psy zo denkt?

Lolplayer zei:

17 jaar en haar dan nog taakjes zitten geven en straffen.....

Geef haar meer ruimte, en als je toch wil dat ze taakjes doet, rationaliseer die dan of probeer er voor te zorgen dat ze het uit eigen wil doet. Het gebruiken van autoriteit om andere mensen te dwingen dingen tegen hun zin te doen, is gewoon slecht en door het zelf te doen, geef haar dan nog eens het signaal dat het accepteerbaar is.

Niemand wil ouders die afkomen met "doe dit" "doe dat" "blablabla". Volgens mij rebelleert het meisje gewoon tegen de autoriteit. De tijden van een autoritair huishouden waar de kinderen naar de pijpen moeten dansen van de ouders zijn allang voorbij. Je kan dat gerust negeren maar uiteindelijk zal ze wel zien dat het bij veel van haar klasgenootjes niet zo verloopt en dat zij niet gedwongen worden om dingen te doen in het huishouden.

Als je als 17 jarige tegen je zin op school zit (zoals bijna alle pubers) en je komt thuis en dan begint de mama of de papa te zagen over andere klusjes, tof leven. Ze is 17, dan mag je al blij zijn dat ze niet rookt, zuipt, drugs pakt, faalt op school of lospoept.

Klik om te vergroten...

Wij zijn van mening dat een tiener moet meehelpen in het huishouden. Heb ik vroeger ook moeten doen, ik veronderstel dat er hier nog tieners zitten die dat moeten, ook al is het tegen hun zin. Aan de andere kant is dat de enige manier om haar tot de orde te roepen. Het enige wat ze moet doen is afwas, en 2x per week de honden kammen. Voor de rest heeft ze vrijheid genoeg. Maar als ze hetgene wat ze moet doen, niet goed doet, moeten wij dan zeggen, goed gedaan? Wij willen gewoon dat als ze op eigen benen gaat staan, ze weet hoe het moet. Autoritair zijn we helemaal niet, we vragen gewoon hulp aangezien we beiden een fulltime job hebben, en een zoontje van 8 die zijn aandacht en hulp bij het huiswerk nodig heeft.

soulreaper zei:

Over het negeren: Mij gaat het erom dat ze als 17 jarige bij volwassenen gaat zitten, terwijl ze een kamer voor haar alleen heeft. Als mijn ouders vroeger hun vrienden op bezoek hadden, kon ik niet snel genoeg verdwijnen. Als we haar zouden laten doen, dan zou ze thuis komen, en in hare pyama gaan zitten. Dit vind ik vreemd gedrag voor een tiener.

Klik om te vergroten...

Mensen zijn verschillend. Misschien zit zij wel graag in het gezelschap van oude knaaien of heeft ze wat nood aan contact met volwassenen? Als jij dan kwaad bent dat ze er bij zit, dan voelt ze zich uitgesloten, denkt ze mss dat je je voor haar schaamt of dat ze nog te onvolwassen is en beter met de poppen kan gaan spelen.

Inzake de brommer kan je ook voorstellen dat ze de brommer neemt? Anders moet ze speciaal een uur vroeger opstaan. --> hierdoor laat je zien dat je aan haar denkt, om haar geeft en vertrouwen in haar hebt. Dan kan ze nog steeds zelf kiezen of ze nu de bus of de brommer prefereert. Want ook hierin kan ze verschillen van jou en mss net liever met de bus gaan ipv met de brommer.