Archief - Hoe help je een tiener die zich niet goed voelt, maar toch niet geholpen wil worden..

@Soulreaper,
Je moet ook leren je dochter loslaten, en beseffen dat je het allemaal niet in de hand hebt.
Hoe hard je ook stresst of jezelf ongelukkig maakt, omwille van wat dan ook, wat moet zijn zal zijn.

Besef dat iedereen zijn fouten heeft, ook jij, en de enige manier om je gelukkig te voelen in het leven,
is om anderen niets kwalijk te nemen en te blijven mensen graag zien.

Je moet niet met je laten sollen, maar je moet haar ook niet al te veel forceren dingen te doen waar ze op dit moment niet klaar voor is.
Haar zogenaamde "luiheid" of "introvertheid" is namelijk niet per sé een eigenschap op zich, maar eerder een symptoom van een onderliggend probleem. (trauma, puberen, de wereld niet begrijpen, etc)

Iets dat jarenlang zitten broeden heeft zal niet in 1,2,3 opgelost raken.
Ondertussen maak je de boel alleen maar erger door te zitten stressen,
omdat ze niet genoeg zou studeren, uitgaan, meehelpen, of wat dan ook.

Leer eerst zelf eens gelukkig zijn in uw eigen situatie en leven,
en eens je dat kan... misschien dat je dan een betere steun zal zijn voor jouw dochter.

Je bent te veel bezorgd om jezelf en uw relatie die er onder te lijden heeft,
maar dat zijn allemaal dingen die je jezelf aandoet. Je neemt het allemaal te persoonlijk,
en je neemt jezelf en de maatschappij te serieus.

Leef dag per dag, verwacht niet veel van het leven.

Aan uw klein lichaampje en persoonlijkheid zal vroeg of laat een einde komen,
maar de wereld blijft draaien. We moeten denken aan anderen, niet onszelf.

Hoe kunnen we er het beste zijn voor de mensen dichtbij en ver weg?
(Ook al hebben ze een andere huidskleur en geloofsovertuiging)

Zolang liefde niet onvoorwaardelijk is en uitgaat naar iedereen,
is het weinig waard.

Als uw dochter het eindelijk goed stelt, mag je dan in je luie zetel liggen relaxen?
Het feit dat de wereld volloopt met slachtoffers van onrecht mogen we dan weer negeren.. life goes on as usual.. habe es nicht gewust

Iets anders waar ik spontaan moet aan denken als ik u verhaal lees is volgende:

Ikzelf heb jaren geen contact gehad met mijn papa. Na de scheiding van mijn ouders is deze uit mijn leven verdwenen of is op zijn minst gezegd zijn rol tot een waar minimum herleid. Toen het contact na 6 jaar ofzo terug aangezwengeld werd was mijn papa ondertussen ook hertrouwd en was er ook een halfbroertje in het verhaal gekomen. Ik was eerst wel blij dat er terug contact was, maar na verloop van tijd sloeg die ook wel wat om. Mijn papa had commentaar, opmerkingen en bedenkingen, begon zich te bemoeien met mijn opvoeding en wou de normen en waarden van zijn nieuw gezin aan mij opdringen. Echter zo simpel was dat niet. Voor mij was hij immers niet meer dan een wildvreemd man geworden die opeens zomaar out of the blue verwachten dat ik die aanvaarde als de vaderfiguur.

Ja, akkoord. Hij was mijn biologische vader. Maar dat gaf hem in mijn ogen geen automatische recht de rol van vaderfiguur op te nemen. Daarvoor was hij een te groot deel van mijn opvoeding afwezig. We hebben daar een enorme ruzie over gehad, hij kon niet verstaan dat ik het daar moeilijk mee had en had er ook geen aandacht voor. Resultaat is dat ik daar echt geen goed gevoel bij had en dat alle contact met mijn vader terug verbroken is.

Ik wil niet zeggen dat er iets gelijkaardigs meespeelt, omdat ik het gewoonweg niet weet natuurlijk
Maar het is wel een situatie, een ervaring uit mijn eigen verleden, waaraan ik ook moest denken toen ik uw openingspost las.

Ik heb alleen de OP gelezen, maar je kan begeleiding vragen in centra voor kindermishandeling enzo. Dat is in eerste instantie gratis, tot ze je doorverwijzen.

Je kan er terecht aangezien er gesproken wordt over misbruik. Als blijkt dat daar niets van aan is, dan begeleiden ze jullie wel naar een plaats waar jullie beter passen.

Heb niet gans de thread gelezen maar heb hem vorig jaar of in het begin van het jaar al eens zien passeren.

Ik ben 29 en ik ben ook niet de sociaalsten, als ik thuis kom van mijn werk heb ik ook geen zin om veel te praten, liefst van al word ik gerust gelaten.
Gras afrijden, koken, of gelijk welk ander "werk" doe ik ook niet met de glimlach hoor, ik doe het omdat ik het moet doen, en voor mij is het gemakkelijker omdat ik het zelf kan plannen, ik heb graag alles een paar dagen vooruit gepland en als er iets is dat mijn dag absoluut kan verkloten is het als er iets ongepland tussen komt, dat kan gans mijn dag en mijn humeur om zeep helpen.

Als ik weet dat ik die dag in mijnen hof moet werken en om boodschappen moet maar dan ineens komt er iets tussen dat ik er ook nog bij moet doen is het genoeg om mijn humeur finaal om zeep te helpen voor de rest van de dag.

Ze is 16 jaar gekweekt en gevormd in een situatie waar zwijgen en niet opvallen wss de beste oplossing was, als je denkt dat dat er zomaar eventjes uitgaat door haar een betere situatie voor te schotelen dan heb je het grondig mis.
Het kan 1 maand goed gaan en de moment dat je u kwaad maakt voor iets als de afwas is niet gedaan is die maand moeite voor niks geweest.
Al geprobeerd om haar een paar dagen op voorhand te zeggen wat er moet gebeuren?
Vb. op maandag vragen om donderdag om boodschappen te gaan ofzo, geeft haar de kans om haar dag te ordenen en die boodschappen erin te passen, werkt voor mij ook veel beter dan hey, vandaag moet je nog om boodschappen ook.

Zacharus zei:

Heb niet gans de thread gelezen maar heb hem vorig jaar of in het begin van het jaar al eens zien passeren.

Ik ben 29 en ik ben ook niet de sociaalsten, als ik thuis kom van mijn werk heb ik ook geen zin om veel te praten, liefst van al word ik gerust gelaten.
Gras afrijden, koken, of gelijk welk ander "werk" doe ik ook niet met de glimlach hoor, ik doe het omdat ik het moet doen, en voor mij is het gemakkelijker omdat ik het zelf kan plannen, ik heb graag alles een paar dagen vooruit gepland en als er iets is dat mijn dag absoluut kan verkloten is het als er iets ongepland tussen komt, dat kan gans mijn dag en mijn humeur om zeep helpen.

Als ik weet dat ik die dag in mijnen hof moet werken en om boodschappen moet maar dan ineens komt er iets tussen dat ik er ook nog bij moet doen is het genoeg om mijn humeur finaal om zeep te helpen voor de rest van de dag.

Klik om te vergroten...

Grappig, ik ben exact hetzelfde

glashelder zei:

Grappig, ik ben exact hetzelfde

Klik om te vergroten...

Voor mij is het eigenlijk maar rond mijn 23-24 duidelijk geworden waardoor ik soms zo humeurig enzo was, eens ik doorhad wat ik er aan kon doen ben ik veel verbetert.
Ik ben wss niet de gemakkelijkste mens om mee samen te leven, maar ik ben ook niet asociaal, ik hou mijn vriendengroep heel beperkt, wat voor mij heel makkelijk is want ik heb geen zin om elk weekend ergens mee naartoe gesleurd te worden,
Maar als ik dan afspreek met vrienden ben ik dan wel heel extravert, ook omdat ik ze al jaren ken.

Ik denk dat hij zijn dochter gewoon tijd moet geven om zichzelf een beetje te zoeken ipv er direct een stempel op te willen zetten, voor mijn gedrag bestaat er wss ook wel zo'n stempel ook al heb ik geen flauw idee dewelke, maar ik zou niet weten waarom ik een label zou moeten krijgen omdat ik die of die stoornis heb.

Zacharus zei:

Heb niet gans de thread gelezen maar heb hem vorig jaar of in het begin van het jaar al eens zien passeren.

Ik ben 29 en ik ben ook niet de sociaalsten, als ik thuis kom van mijn werk heb ik ook geen zin om veel te praten, liefst van al word ik gerust gelaten.
Gras afrijden, koken, of gelijk welk ander "werk" doe ik ook niet met de glimlach hoor, ik doe het omdat ik het moet doen, en voor mij is het gemakkelijker omdat ik het zelf kan plannen, ik heb graag alles een paar dagen vooruit gepland en als er iets is dat mijn dag absoluut kan verkloten is het als er iets ongepland tussen komt, dat kan gans mijn dag en mijn humeur om zeep helpen.

Als ik weet dat ik die dag in mijnen hof moet werken en om boodschappen moet maar dan ineens komt er iets tussen dat ik er ook nog bij moet doen is het genoeg om mijn humeur finaal om zeep te helpen voor de rest van de dag.

Ze is 16 jaar gekweekt en gevormd in een situatie waar zwijgen en niet opvallen wss de beste oplossing was, als je denkt dat dat er zomaar eventjes uitgaat door haar een betere situatie voor te schotelen dan heb je het grondig mis.
Het kan 1 maand goed gaan en de moment dat je u kwaad maakt voor iets als de afwas is niet gedaan is die maand moeite voor niks geweest.
Al geprobeerd om haar een paar dagen op voorhand te zeggen wat er moet gebeuren?
Vb. op maandag vragen om donderdag om boodschappen te gaan ofzo, geeft haar de kans om haar dag te ordenen en die boodschappen erin te passen, werkt voor mij ook veel beter dan hey, vandaag moet je nog om boodschappen ook.

Klik om te vergroten...

Ze krijgt een hele week om bepaalde taken te doen. En dan zijn het gewone taken, niet van " schilder de deuren eens". Ze kan dus zelf haar tijd indelen. Maar ik herken haar in jou. Haar humeur kan ook onmiddellijk om zeep geraken als haar planning in het water valt. Als ze gepland heeft om op zaterdag haar kamer te kuisen, en wij zeggen op zaterdag van " kom we gaan naar Gent" dan is het ook donder en bliksem. Mijn vrouw en ik planden ook alles in het begin van onze relatie, totdat we erachter kwamen dat er altijd wel iets tussen kwam. Nu leven we van dag tot dag.

soulreaper zei:

Haar humeur kan ook onmiddellijk om zeep geraken als haar planning in het water valt. Als ze gepland heeft om op zaterdag haar kamer te kuisen, en wij zeggen op zaterdag van " kom we gaan naar Gent" dan is het ook donder en bliksem. Mijn vrouw en ik planden ook alles in het begin van onze relatie, totdat we erachter kwamen dat er altijd wel iets tussen kwam. Nu leven we van dag tot dag.

Klik om te vergroten...

Ik zou daar ook niet mee kunnen lachen, en al zeker niet als het zo'n uitstap betreft. Je kan zo'n dag zien aankomen, en ookal weet je niet wat je exact wil doen, je kan al aankondigen dat het mogelijk is dat je een samen iets wil gaan doen. En geef haar daar ook enige inspraak in, haar geen optie geven om thuis te blijven? Daar zou ik ook kwaad van worden. Ik blijf echt de indruk krijgen dat jullie je eigen leventje willen, en haar daar op een manier inwringen dat niet bij haar past of waar ze nog lang niet klaar voor is. Zij heeft geen aandacht nodig; zij heeft de juiste aandacht nodig, en daar hebben jullie nog een lange weg voor te gaan heb ik de indruk.

soulreaper zei:

Ze krijgt een hele week om bepaalde taken te doen. En dan zijn het gewone taken, niet van " schilder de deuren eens". Ze kan dus zelf haar tijd indelen. Maar ik herken haar in jou. Haar humeur kan ook onmiddellijk om zeep geraken als haar planning in het water valt. Als ze gepland heeft om op zaterdag haar kamer te kuisen, en wij zeggen op zaterdag van " kom we gaan naar Gent" dan is het ook donder en bliksem. Mijn vrouw en ik planden ook alles in het begin van onze relatie, totdat we erachter kwamen dat er altijd wel iets tussen kwam. Nu leven we van dag tot dag.

Klik om te vergroten...

dus ze mag alles zelf plannen, maar uiteindelijk kan ze niets plannen omdat jij erg #yolo moet doen

Zij is niet jij! Als jij dag tot dag wilt leven, doe dat dan. Als zij een gestructureerd leven wil leiden, laat haar dan. Als jij sociaal wilt rondhuppelen, doe dat dan. Als zij in de zetel een avatar-marathon wil houden, laat haar dan. Als jij gewoon je ondergoed laat meebrengen door uw vrouw, dan mag dat. Als zij haar lingerie wil passen, laat haar dan.

soulreaper zei:

Ik was als 18 jarige in het weekend gene minuut thuis...

Klik om te vergroten...

Ik was gene minuut buiten als 17-18 jarige, buiten voor naar t school enzo.

Hier thuis vonden ze da ook ni plezant en moesten ze minstens 1x per week, en dan op vrijdagavond wel ne steek geven of een opmerking maken van: "Allez gade weer op uwe PC/uw kamer, ... zitten ipv weg te gaan of is een stapke in de wereld te zetten?"

En dan gingk juist nog meer anti-sociaal zijn.

Kon daar iedere keer zo kwaad van worden hé, dan wast kot te klein, en heel men humeur om zeep voor nen dag of 3.

-----
Dan ne klik gemaakt & Nu gaank ieder weekend wel weg me men maten, tis nu wel nodig ook, na een werkweek.

Maar dan nog, als mijn ouders vragen hoe dat was dan zegkik gewoon, "goe", meer valt daar ni over te zeggen imo.
Tis goe of slecht, en me de rest hebben die geen zakes imo.
Me schoolvragen wast zelfde antwoord.

En alsk thuiskom vant werk moeten ze mij de eerste uren gerust laten of ik kan ook wel fel uit den hoek komen, ook al ist ni de bedoeling. Ik heb graag veel rust in de week.

soulreaper zei:

Ik vergelijk haar niet met mezelf

Klik om te vergroten...

soulreaper zei:

Ik ben ook een heel stil iemand in het echt, maar laat me los, en ik ben een groter feestbeest dan de gemiddelde 9-liver.

Klik om te vergroten...

Ik heb anders de voorbije teksten redelijk wat vergelijkingen gevonden..

soulreaper zei:

En dat is frustrerend als ouder. Als ouder heb je dan het gevoel dat we gefaald hebben

Klik om te vergroten...

Laat het niet om jou/jullie draaien. Dat zal zeker frustrerend zijn voor jullie, ongetwijfeld, maar dat gevoel krijg je ook niet weg door haar dingen te laten doen die jou vroeger gelukkig maakte ("als ik daar gelukkig van werd, zal zij daar ook wel gelukkig van worden"). Stoppen met vergelijken en probeer je eens in te leven.

Zacharus zei:

Ze is 16 jaar gekweekt en gevormd in een situatie waar zwijgen en niet opvallen wss de beste oplossing was

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je vooral dit in je achterhoofd moet houden, soulreaper. Uw dochter heeft zich een houding aangemeten die haar wss haar situatie deed 'overleven', mogelijk zowel fysiek als geestelijk. Een grijze muis zijn heeft haar misschien in het verleden doen voorkomen dat ze slaag kreeg, zichzelf afzonderen werkte misschien geestelijk helend?
Probeer wat begrip op te brengen, probeer vragen te stellen zonder meteen een antwoord te verwachten. Sommige mensen moeten langer nadenken over wat ze willen zeggen of vertellen. Geef ze die kans dat ze het op haar tempo kan formuleren wat ze kwijt wil. Begin niet meteen te zuchten of te blazen als ze zegt "ik weet het niet". Ze weet het mogelijk wel, maar als iemand stante pede een antwoord verwacht dat misschien niet binnen zijn kraam past, dan is een 'standaardzin' makkelijker om u er vanaf te maken.

Hebt ge ooit als eens aan uw kind gevraagd hoe ze uw afwezigheid in haar leven heeft ervaren? Misschien is ze daar ook boos of ongelukkig om. En nee, het is niet omdat je nu 'alle redenen hebt om gelukkig te zijn' dat een wrang gevoel niet kan blijven nazinderen.

En ik ben ervan overtuigd dat jullie willen werken aan een betere toekomst voor iedereen binnen het gezin, dus uw goede bedoelingen zijn er wel, anders zou ge hier uw verhaal niet komen doen. Ik hoop dat jullie de juiste weg vinden, samen.