Voor iemand die zich naar voor brengt als een open geest, komt het over alsof je op voorhand al heel veel mensen afschrijft. Er zitten blijkbaar enorm veel stereotypen in je geest, hokjes waarin je de mensen opdeelt en waar je ze nog moeilijk uit krijgt. Het is duidelijk dat je vaak (en graag) in extremen denkt, en daar ook naar leeft: haat versus liefde, een constante innerlijke woede, ... En ik begrijp ergens wel waarom: het maakt het leven veel simpeler om naar te kijken, het kan soms zelfs verhelderend werken. Je denkt een goed beeld te hebben over de wereld en de mensen die daar leven, en elke keer je iemand ziet handelen naar één van je stereotypen bevestigd het enkel dat beeld. Sterker nog: telkens iemand negatief reageert naar jou toe bevestigd het slechts hoe je jezelf en je plaats in de wereld bekijkt. Jij bent een unicum, een individu in een maatschappij van groeperingen, en bent (wanhopig) op zoek naar die ene persoon die ook dat ook in zich heeft.
Maar je moet ook beseffen dat dit zwart-wit denken het leven moeilijker maakt: hoewel iedereen wel bij één of andere groep wilt horen, wilt niemand door een ander met één woord bepaald worden. Mensen zijn nu eenmaal zoveel meer. Iedereen biedt wel één of andere vorm van individualiteit. En net omdat je iedereen indeelt in hokjes, gaande van 'de elite' tot 'hipsters', zijn er weinig mensen die ook graag met jou persoonlijk zullen willen omgaan. (wat dan weer jou beeld van die mensen bevestigd, omdat je niet geaccepteerd wordt door hen of hun groep).
Mensen worden niet bepaald door één kenmerk. Ok, de meeste mensen horen graag bij een groep, een stijl, een religie of iets dergelijks, en daarmee kan je hen ook afscheiden van elkaar. Maar tegelijk is ieder van hen een individu, beleeft iedereen het leven anders, zowel het leven binnen die groepering als die daarbuiten. Want ja, een hipster is veel meer dan alleen maar fotograaf met een iVerslaving. Iedereen wordt verliefd of kwaad om andere redenen, op andere manieren. En op veel grotere schaal dan jij lijkt te willen toegeven.
Mocht iedereen geven om alle dingen die misgaan in onze maatschappij, om elke jongere die mishandelt wordt en elk kind dat wordt achtergelaten, zou iedereen rondlopen op een manier die jij beschrijft: vol woede vanbinnen, op het depressieve af. Dat betekent niet dat je nergens nog om moet geven, integendeel. Ik weet niet hoe ik het in het nederlands zou moeten duidelijk maken, maar 'pick your battles' maakt denk ik duidelijk wat ik bedoel. Uiteindelijk zal het overgrote deel van de mensen de wereld trachten te verbeteren naar zijn/haar capaciteiten.
Dat sommige mensen te weinig geven om al die dingen zal ik niet tegenspreken, maar net daarom hebben we een maatschappij: een groepering waar wij allemaal toe behoren, en die onder andere bestaat om te waken over de dingen die te groot, te zwaar of te ingewikkeld zijn voor een individu. Dat sommige mensen niet geholpen kunnen worden door die maatschappij betwijfel ik niet: er zijn aan de ene kant mensen die buiten het systeem vallen (geen enkel systeem is perfect), maar er zijn evengoed altijd mensen die puur en alleen zichzelf willen zijn, nooit hun muren van wantrouwen meer laten zakken en elke hulp weigeren, simpelweg omdat ze op voorhand al niet meer geloven in die hulp.
Ik weet niet wat je hebt gezien of meegemaakt, maar het lijkt me dat je daar ofwel de verkeerde lessen uit getrokken hebt, of de schok niet erg genoeg was om dit te beseffen.
ps: als je graag aan de VUB filosofie wilt gaan studeren moet je dat zeker doen. Maar begin niet vooraf met een attitude waarbij je alles en iedereen wantrouwt. Als je verwacht dat niemand je zal accepteren, zal niemand ook die moeite doen.
